Totaal aantal pageviews

zondag 15 juli 2018

Nieuwe wielen

De Orca is verkocht. Gedaan met forenzen naar een vaste werkplek. Maar dat betekent niet dat ik me niet meer verplaats. Wel meer occasioneel. Af en toe naar Gent. Vaak ook naar een station. Een beetje afhankelijk in welke richting ik wil treinen en op welk uur, liggen die stations tussen de 5 (Wetteren) en 10 km (Gent-Dampoort) van mij vandaan. Station Lokeren ligt op 16 km fietsen.  En ik wil daar niet bezweet aankomen. Ik overwoog verschillende mogelijkheden.

1. De Brompton uitrusten met ondersteuning. Vanaf € 600,00 vind je wel een kit. Voor die prijs koop je tegenwoordig echter een volledige ondersteunde plooifiets. Maar die hebben dan niet het ongelooflijke kleine plooiformaat van de Brompton. Ander nadeel is het gewicht. Draag je plooifiets van 20 kg maar eens naar boven in Station Antwerpen-Zuid.
2. De Ice Sprint uitrusten met elektrische ondersteuning. Maar dat zou hem herleiden tot een puur utilitair voertuig met een beperkte actieradius. De Orca haalde ooit 199 km  met één lading en eer je dat uit een gewone ombouwkit perst heb je al heel wat gewicht aan batterijen mee. En het is nu juist zo leuk fietsen met de trike. De enige beperking is mijn eigen conditie.
3. De aanschaf van een speedelec of speedbike. Zo'n mountainbike op testosteron. Je betaalt minstens € 3000,00 voor een degelijk exemplaar. Goeie optie. Heb er echter nog nooit mee gereden. En wat in de winter als het glad is? Daar had de Orca geen last van want die stond op drie wielen.

Drie wielen? Wat heeft drie wielen en brengt je zonder zweten ecologisch verantwoord tot 50 km ver?
De Goodyear Ego2 iTrike. Een elektrische scooter klasse B (tot 45 km/u).

Enkele keren geprobeerd en ik genoot ervan. Als fietser lijkt het wel vloeken in de kerk maar het is een leuk ding voor de prijs van een speedelec. En je krijgt bij aankoop nog een premie voor een Zero Emissie Voertuig (ZEV). Once in a lifetime wel te verstaan. Hij staat ondertussen in de garage en wordt gevoed met zonne- en windenergie, van onze panelen en van de coöperatieve windenergiemaatschappij Wase Wind waar ik lid van ben en enkel verkoopt wat ze zelf produceert. Ik ben plots niet meer de enige kandidaat in huis om ermee te rijden. Je hebt wel een verzekering, een rijbewijs en een helm nodig. Maar .... Je kan er ook met 2 op rijden.

dinsdag 12 juni 2018

De Orca is verkocht

Veel meer bericht hoort daar niet bij. De Orca is ontdaan van zijn belettering en is terug naar het noorden. Hoewel ik weet dat ik hem in de toekomst (te) weinig zou gebruiken, weet ik nu ook al dat er momenten zullen komen waarop ik zal denken: "Had ik nu nog maar de Orca". Bij mooi weer is hij vervangbaar, maar als de regen striemt over de Vlaamse velden zal ik met heimwee terug denken aan dit bijzondere voertuig.

zondag 6 mei 2018

De Orca is te koop.


Wegens nakende wijziging in mijn werksituatie biedt ik nu al de Orca te koop aan. Wie hem echt nog bij het begin van deze zomer wil mag hem nu al komen halen voor het ronde bedrag van € 8800,00.

De specs:
Velomobiel Flevobike e-Orca 033. (3 wielen, stroomlijn en bescherming tegen weer en wind).
Volledig uitgerust. Zeer comfortabel voor woon-werkverkeer of toerritten.
Bouwjaar 2013. 12.000 km.
Kleur groen met belettering www.karwij.be. Ongeval- en zelfs krasvrij.

Krachtige elektrische ondersteuning 250 wattmotor met LiFePo-batterij, 4 standen. Gecontroleerd op 8500 km. Ondersteund rijbereik ongeveer 150 km, afhankelijk van het gebruik.
Volledig geveerd. Hoge zit voor beter overzicht en betere zichtbaarheid in het verkeer.
20" gietwielen, met marathon (plus) banden.
Trommelremmen 90 mm links en rechts. Onafhankelijk bedienbaar.
Rohlhoffnaaf 14 versnellingen. Nazicht en verse olie op 500 km, zoals voorgeschreven.
Comfortabele stoel (medium). Verstelbaar. Ruime bagageruimte met extra netje.
Luxe verlichtingsset met onafhankelijk bedienbare lichten, usb-aansluiting.
Richtingaanwijzers en claxon.
Verlengde displayhouder met extra bel.
Ventisit bodemmat voor de bescherming van je bagage. Bidon- en pomphouder, smartphonehouder.
Dakje en extra beschermdekje tegen regen en guur weer. Bij mooi weer is er voldoende luchtcirculatie voor afkoeling.


woensdag 4 april 2018

De vliegende olifant.

Vakantie. Velen van ons zijn op reis. Anderen dromen ervan - zoals ik. Maar er zit een olifant in de kamer.



dinsdag 20 februari 2018

zaterdag 10 februari 2018

Gespot


Surfgewijs mezelf gespot in dit filmpje! (03:26)

zondag 31 december 2017

Bijna dood ervaring.

Gisteren het vrijwel laatste rondje van dit jaar gefietst. Met de trike. Gaat niet zo snel als de highracer maar ik zit comfortabel en met zijn winterbanden (mtb achteraan) raak ik zonder risico op uitschuivers door alle prut door. De trike is laag, maar ik draag een knipperende helmlamp zodat ik goed zichtbaar ben.
Het rondje gaat richting Puyenbroeck in Wachtebeke. Aan de Stenenbrug - ik vermoed grondgebied Eksaarde - loopt het fietspad gescheiden van de rijweg. De uitritten van de huizen komen recht op het fietspad. Ik rij misschien 25 per uur. Ik passeer een hek van een tuin die verder omheind is met een flinke haag. Op dat ogenblik rijdt een auto achteruit met een vaartje de uitrit uit, het fietspad op. Een millimeter, zo schat ik de afstand in. In een reflex stuur ik naar links. Op een haar na mist hij me.

Een tiental meter verder knijp ik de remmen dicht. Perplex en van de wijs. Ik draai me om en zie een Audi op het linker vak achteruit de baan op draaien. De chauffeur rijdt even tegen de rijrichting in en steekt dan de berm over om op het rechter rijvak te komen en weg te rijden in de richting waaruit ik vandaan kom. Ik steek mijn arm op in de veronderstelling dat de chauffeur toch wel even zal kijken naar wie hij zopas net niet aangereden heeft. Een paar honderd meter verder moet de auto aan een T stoppen om ofwel links ofwel rechts te gaan. Ik wenk en zie de richtingaanwijzers naar links gaan. De auto maakt een U bocht. De onverlaat is toch bereid iets te komen zeggen. Op mijn hoogte gaat het rechter raam naar beneden en ik zie een mevrouw aan het stuur.
Ge gaat er toch iets aan moeten doen, zeg ik.
De mevrouw knikt. Ik had u niet zien aankomen en ik zag iets achter mij voorbijflitsen, zegt ze, maar ge zit ook zo laag.
Daar hebben we het weer: 'blame the victim'.
Dat heeft er niks mee te maken, zeg ik, die vuurtoren op mijn helm hebt ge waarschijnlijk ook niet gezien.
Neen, zegt ze. Ze is wat beduusd en knikt schuldbewust, sluit het raampje en rijdt verder. Ik zie haar niet meer terugkeren in de richting waar ze aanvankelijk naartoe reed.

Ze kon me ook niet zien: de haag belemmert het zicht op het fietspad voor wie het hek uitrijdt. In Kalken aan de Nerenweg is er een vergelijkbare uitrit. De eigenaar heeft er niet beter op gevonden dan een bordje te hangen: 'Voorzichtig. Wij kunnen u niet zien.'
Rooi dan je haag, zou ik zo denken. Maar neen, want dan kunnen de voorbijrijders wel iets zien. Dan maar op het goed geluk met de auto achteruit van de uitrit en gokken dat het goed gaat. Tot die keer dat het wel fout zal gaan.

Bijna was dit niet alleen maar het vrijwel laatste ritje van het jaar.