Totaal aantal pageviews

maandag 1 juni 2020

Bagage

Ik wil de Sprint gebruiken voor transport en voor uitstappen met bagage. Weekendje aan zee bijvoorbeeld, als het weer mag. Of als Koerier voor Karwij. Daar is bagagecapaciteit voor nodig. Ik experimenteerde eerder met een begagedrager en daarbovenop een fietskoffertje dat nog wat stof stond te verzamelen. Zelfs al was de constructie vrij licht, vanaf het moment dat ik bagage wou laden werd het geheel wat wiebelachtig.

Het ziet er handig uit. Maar het zwaartepunt ligt meteen vaal hoger.


Bagage moet laag hangen op een trike. Banantassen hebben de neiging tegen het wiel te gaan hangen. Dat geeft gesleep en geschuur. Ik heb er wel liggen maar gebruik ze enkel wanneer echt nodig.

De Sprint zoals ik hem kocht. Met banaantassen.

Ik ben al jaren een tevreden gebruiker van het klickfix-systeem. Je klikt je tas op een beugel en de boel zit muurvast. Alleen heeft de trike geen klassiek stuur waar je zo'n beugel op kan monteren. En de hele tijd rondrijden met een bagagedrager waar slechts occasioneel iets aan wordt geklikt stoort mijn gevoel voor efficiëntie en esthetiek. Tot ik op het idee kwam de stuurhouders op het frame te monteren. Er moet wat ruimte worden opgevuld tussen het frame en de beugelringen, maar daar is een oude binnenband geknipt voor (letterlijk). Verder moest ik een goede manier vinden om het kabeltje dat ervoor zorgt dat de boel niet naar beneden hangt op een goede manier zien te leiden. Nu ziet het er zo uit.

De bagagebeugel neemt weinig plaats in.

Links een bagagerekje met rugzak, rechts een stuurtas van agu.

vrijdag 29 mei 2020

VTX en Sprint

Ondertussen staat de Sprint opnieuw in de garage.
Voor de VTX in huis kwam was de Sprint uitgerust voor toertochtjes op trajecten die voor de highracer niet doenbaar waren: onverharde stukken, vele bochten, lastige hellingen, gladheid, regenweer. De VTX kan dat allemaal wel aan, hoewel hij niet is uitgerust voor regenweer en vettigheid. Ik hoef voor het toerwerk de Sprint niet in te schakelen. Ik kan hem nu uitrusten voor het andere werk, namelijk transport. Dat mag wat zwaarder zijn en wat trager. Ik nam een foto van de twee trikes naast elkaar.

Het verschil in zithoogte is duidelijk te zien. 

De Ice Sprint is volgens de gegevens van Ice drie kilo zwaarder dan de VTX. Met het verschil in uitrusting wordt het verschil in gewicht groter. Mede door de lagere zit is de VTX daardoor duidelijk sneller dan de Sprint.

De Sprint krijgt meer uitrusting mee. Je ziet ook de rommelige garage.
Op de achtergrond kijkt de elektrisch aangedreven I-Trike een beetje jaloers naar zoveel concurrentie.

Ondertussen kreeg de Ice Sprint ook een Schwalbe Big Apple band om het 26" achterwiel. Die past nu precies onder het 28" spatbord. Bij 3 bar geeft de 55mm brede band zonder veel snelheidsverlies een zachte rit. Zo lang het mooi weer blijft laat ik de F-Lites om de voorwielen zitten. Als het opnieuw begint te regenen monteer ik ook daar de Big Apples plus de spatborden.



Ik monteerde ook links en rechts een klickfix beugel die normaal gebruikt wordt voor stuurtassen. Op die manier kan ik een tas of bagagerekje aan het frame klikken.

vrijdag 22 mei 2020

Ondertussen ...

... rij ik al enkele weken rond met de VTX. Afgezien van enkele ritjes met de Brompton, de Giant (rond de kerktoren) en de Scott 29" en 26" waren alle andere ritten met de VTX. Volgens Strava al meer dan 700 km.
De VTX geeft wat ie belooft: redelijk snel - maar niet zo snel als de Performer High Racer, redelijk wendbaar en redelijk comfortabel. Ik kan mee met de meeste racefietsers. Soms word ik voorbijgereden - vooral bergop - en soms rij ik er een voorbij. De gemiddelden zijn op trajecten met lange rechte stukken lager dan deze met de highracer, maar aangezien ik nog in revalidatie van mijn gebroken heup zit is dat niet helemaal te vergelijken. Op routes met veel draaien en keren zal dat verschil lager zijn, of misschien zelfs andersom. Ik ken in ieder geval wel enkele stroken of hellingen waar ik met de Performer liever omheen reed.
Dat is het grote verschil en dat was ook de bedoeling: de keuze van parcours wordt meteen een stuk ruimer. Enkel stroken die alleen met de MTB worden verteerd komen niet in aanmerking. Verder is er geen probleem met hellingen of onverhard, hoewel ik de voorbije week wel bleef steken in het grind, tot groot jolijt van de wegenwerkers voor wiens arbeid ik aan de kant moest.
De Performer ging de voorbije week de garagepoort uit. Hij werd achterop de rug van een rood Peugeotje geladen om in het zuiden des lands de Ravels te gaan proeven. De koper heeft geen ervaring met ligfietsen en lijkt me net lang genoeg om de deze high racer op grote wielen te kunnen temmen. Niet te veel aan denken.
Ik kreeg vandaag bericht dat de Ice Sprint zijn groot onderhoud heeft gehad. De hele aandrijving is vervangen en volgens Brecht van Fietser rijdt hij vlot. Ik reed er vroeger minder snel mee dan nu met de VTX en ik verwacht dat dit zo zal blijven, want ik wil hem consequent uitrusten als werkpaard: robuuste banden, spatborden, beugels voor bagage. De VTX hou ik zo kaal mogelijk. Benieuwd naar het verschil in rij-ervaring met beide fietsen.

maandag 27 april 2020

VTX!

Hier is ie dan, the new kid in town.
Deze ICE VTX is mijn nieuwe speeltje.



Hij moet vanaf nu vooral de Performer High Racer vervangen. Die staat te koop. Ik hoop dat de corona-toestand snel achter de rug is zodat iemand anders kan genieten van de mogelijkheden van de racer.



Voor mij lijken de racing days voorbij. Ik ben nog aan het revalideren van mijn valpartij in januari. Fietsen gaat behoorlijk, maar ik denk dat ik mijn vroegere niveau niet meer haal. De drive om de snelste van het jaagpad te zijn is wat weg. Met de Ice Sprint was ik zeker niet de snelste. Met het toenemende herstel en de VTX onder mij ben ik nu al sneller dan de meeste maar af en toe word ik ingehaald door een jongere kerel met meer power op een racefiets. Die laat ik maar flinker zijn dan ikzelf.
Ik heb nog maar twee ritten gereden met de VTX en het is volop genieten. De trike geeft een heerlijk kart-gevoel. Wel uitkijken voor de vele gelegenheidsfietsers die dankzij de COVID-19 maatregelen hun fiets hebben (her-)ontdekt. en de combinatie van sturen en vooruitkijken niet goed beheersen. Vooral als er een haag langsheen het fietspad staat is het dubbel uitkijken, ook al rij ik met een hel licht bovenop mijn helm.

vrijdag 17 april 2020

Corona!

Niks nieuws onder de zon die vandaag weeral schijnt. De voorbije weken is er nauwelijks regen gevallen. Het werk is door de corona-epidemie vrijwel onmogelijk. Zo veel mogelijk sociale afstand behouden leidt tot afgstellen of uitstellen van afspraken. Ondertussen kan ik wat fietsen. Gelukkig heeft de veiligheidsraad de suggestie van Pieter De Crem dat een fietstocht van 50 km echt niet kan, niet gevolgd. Duidelijk iemand die zelf nauwelijks kilometers maalt.
Werken was er sowieso sinds 19 januari nauwelijks of niet bij. Op die dag ging ik met de mtb onderuit op plots opkomende ijzel. Gebroken heup, sleutelbeen en helm. Zonder die helm zat ik misschien nu niet te typen... Ik mag er niet te veel aan denken. Ik zit nu nog volop in de revalidatieperiode. Bezoeken bij de kinesist zijn afgelast maar ik fiets drie tot vier keer per week. Dat gaat beter dan stappen, maar nog lang niet zo goed als vroeger. Het valt me op hoeveel zonnefietsers geen helm dragen. Ik wil ze allemaal toeroepen: 'Draag toch een helm'.
Mijn favoriete fiets dezer dagen is de Ice Sprint trike. Hij gaat niet zo snel als de highracer maar hij is lekker comfortabel en ik kan er eindeloos mee doorgaan. Geen last van zadelpijn, tintelende polsen, rug- of nekpijn.

Ice Sprint. Tegenwoordig zonder bagagedrager en koffer.

Ik reed wel al enkele toertjes op de oude Scott 26" die ik een beetje heb omgebouwd tot hybride toerfiets. Zo kan ik af en toe mee met de rechtop fietsende medemens. De geveerde voorvork er uit en een stalen vaste voorvork er in. Schwalbe Kojak slicks op de wielen. Verder heb ik heel de aandrijving vervangen: pedalen, ketting, cassette.

De Scott 26" in zijn huidige look.



Gisteren reed ik de eerste keer met de Scott 29" mountainbike. Meteen 32 km maar dat was ver genoeg. Mijn heup liet zich achteraf voelen, maar na een nachtje slapen was dit weeral over.



Mijn voorkeur gaat dezer dagen dus naar de driewieler. daar later meer over....




donderdag 24 januari 2019

Spelen in de sneeuw

Dit is wel heel lang geleden. Had ik niets te melden? Had ik er geen zin meer in? Weet ik niet. Ergens zat dit project in een uithoek van mijn gedachten. Maar ik fietste verder. Reed ook trajecten met de e-scooter, de trein en zelfs - jawel - met de auto! Die laatste rijdt wel op lpg, wat zo ongeveer de minst schadelijke fossiele brandstof is voor auto's. Nauwelijks fijn stof, 11 % minder co2. Bovendien is het een restproduct van de productie van benzine en diesel. Het werd/wordt door raffinaderijen gewoon in de lucht geblazen. Dan kan je er net zo goed op rijden.
Maar het ging over sneeuw. En over de ICE-Sprint. In de winter leg ik achteraan een mtb-band want op vette en vuile ondergrond wil het achterwiel wel eens doorslippen. Maar niet in de sneeuw. Getuigen daarvan de foto's die ik gisteren nam in de Kalkense Meersen.



zondag 15 juli 2018

Nieuwe wielen

De Orca is verkocht. Gedaan met forenzen naar een vaste werkplek. Maar dat betekent niet dat ik me niet meer verplaats. Wel meer occasioneel. Af en toe naar Gent. Vaak ook naar een station. Een beetje afhankelijk in welke richting ik wil treinen en op welk uur, liggen die stations tussen de 5 (Wetteren) en 10 km (Gent-Dampoort) van mij vandaan. Station Lokeren ligt op 16 km fietsen.  En ik wil daar niet bezweet aankomen. Ik overwoog verschillende mogelijkheden.

1. De Brompton uitrusten met ondersteuning. Vanaf € 600,00 vind je wel een kit. Voor die prijs koop je tegenwoordig echter een volledige ondersteunde plooifiets. Maar die hebben dan niet het ongelooflijke kleine plooiformaat van de Brompton. Ander nadeel is het gewicht. Draag je plooifiets van 20 kg maar eens naar boven in Station Antwerpen-Zuid.
2. De Ice Sprint uitrusten met elektrische ondersteuning. Maar dat zou hem herleiden tot een puur utilitair voertuig met een beperkte actieradius. De Orca haalde ooit 199 km  met één lading en eer je dat uit een gewone ombouwkit perst heb je al heel wat gewicht aan batterijen mee. En het is nu juist zo leuk fietsen met de trike. De enige beperking is mijn eigen conditie.
3. De aanschaf van een speedelec of speedbike. Zo'n mountainbike op testosteron. Je betaalt minstens € 3000,00 voor een degelijk exemplaar. Goeie optie. Heb er echter nog nooit mee gereden. En wat in de winter als het glad is? Daar had de Orca geen last van want die stond op drie wielen.

Drie wielen? Wat heeft drie wielen en brengt je zonder zweten ecologisch verantwoord tot 50 km ver?
De Goodyear Ego2 iTrike. Een elektrische scooter klasse B (tot 45 km/u).

Enkele keren geprobeerd en ik genoot ervan. Als fietser lijkt het wel vloeken in de kerk maar het is een leuk ding voor de prijs van een speedelec. En je krijgt bij aankoop nog een premie voor een Zero Emissie Voertuig (ZEV). Once in a lifetime wel te verstaan. Hij staat ondertussen in de garage en wordt gevoed met zonne- en windenergie, van onze panelen en van de coöperatieve windenergiemaatschappij Wase Wind waar ik lid van ben en enkel verkoopt wat ze zelf produceert. Ik ben plots niet meer de enige kandidaat in huis om ermee te rijden. Je hebt wel een verzekering, een rijbewijs en een helm nodig. Maar .... Je kan er ook met 2 op rijden.