Weer off-road

Vorige week woensdag mijn eerste off-road-rit met de MTB. Vorige vrijdag opnieuw en deze namiddag nogmaals. Mijn enkel en pees verdragen de schokken en oneffenheden, maar aan het eind van de rit weet ik het wel. Maar dat kan de pret niet bederven. Weer een trap verder!

Over het bruggetje.

Inmiddels ben ik al ruim vijf weken weer aan het werk. Ik fiets regelmatig. Vooral met de ATB in mijn vrije tijd en met de Orca voor functionele verplaatsingen. Zelfs een reisje met de Brompton in combinatie met de trein zat er al in.
Met de ATB fiets ik voorlopig nog vooral op de weg. Ik heb nog niet genoeg spierkracht in mijn linkerbeen voor offroad gestoei. Bovendien kan mijn enkel nog onvoldoende schokken en oneffenheden opvangen. Maar er is beterschap. Gisteren fietste ik samen met een van mijn MTB compagnons 43 kilometer aan een bewogen gemiddelde van 23 km/u. De langste rit sinds mijn crash. Ik heb het geweten. Mijn conditie is fel achteruit gegaan en op hellinkjes of tegen de wind in ontbrak de kracht om hem te volgen. Vandaag voelt het een beetje verzuurd. Ons toertje voerde ons langs het bewuste bruggetje, op het jaagpad tussen Melle en Kwatrecht. En wat blijkt? De wegbeheerder heeft blijkbaar begrepen dat er toch iets mis is met het bruggetje. In het midden werd een plaat aangebracht.

Wat precies de bedoeling is weet ik niet. Zou dit de kans op slippen verminderen? Het maskeert in ieder geval het niveauverschil en de spleten tussen de roosters.

Officieel

Het is officieel: sinds vorige vrijdag heb ik mijn volledige werkopdracht weer opgenomen. Tot dan deed ik wel een hoop werk van thuis uit. Planning voor volgend werkjaar, teksten kiezen en schrijven, enzovoort. Maar nu geef ik opnieuw weer volle bak opleidingen aan professionele hulpverleners die willen leren werken met de families van hun klanten. Deze mensen komen telkens een volledige dag voor een mix van theorie, vaardighedentraining en een duik in hun eigen binnenkant. Ik loop wat af op zo'n dag en ben dan tegen vijf uur redelijk afgepeigerd maar telkens weer voldaan. Vorige vrijdag kwam ik heelhuids door en morgen is er opnieuw zo'n dag. Ik rij heen en terug met de Orca en ben vaak blij dat hij "e" is.
Maar gisteren was het aan de MTB. Weliswaar over verharde wegen. Twintig kilometer. Het gaat vooruit.

Tweehonderddertig...

... kilometer gingen er sinds de vorige post onder de wielen van de Orca door. Plus nog vijfhonderd meter op de Brompton. Ik ben momenteel ook bezig met de MTB te poetsen. Ik leg er meteen ook weer de zomerbanden op want voor de zomer zal offroad fietsen niet haalbaar zijn. Maar een ritje op de dijk moet kunnen.
Nu fiets ik elke dag tien tot vijftien kilometer met de e-Orca. En het gaat steeds beter. Uithoudingsvermogen heb ik nog over, spierkracht iets minder maar de beperkende factor is de pijn in mijn achillespees die het gevolg is van de talrijke putten en hobbels. Elke keer een klap. Zelfs met de goede vering van de Orca is het op een bepaald moment genoeg.

Vanmorgen fietste ik zelfs tot aan de plaats des onheils. De wegbeheerder ontkent dat er niveauverschil is tussen het wegdek en het bruggetje waar ik tegen de balustrade terecht kwam. Hopelijk zijn enkele van deze foto's voldoende om dit te weerleggen.

Ik sprak een fietser die daar voorbij kwam en de man wist me te vertellen dat hij hier ook al een slipper maakte. Gelukkig zonder dezelfde desastreuze gevolgen.

Nog een weetje voor snelheidsduivels. Volgens dezelfde wegbeheerder zegt het plaatselijke reglement dat de snelheid in bochten en bij bruggetjes dient gemilderd te worden tot ...... tien kilometer per uur. Gij nu.

Leve de e-Orca

I did it. With a little help from my Orca friend.

Mijn inschatting was dat de e-Orca de eerste fiets zou zijn waar ik weer mee kon rijden.
Een week geleden kon ik het niet laten er eens in te klimmen, maar fietsen met die vervaarlijke Dart Vader - boot is niet te doen. Vorige vrijdag zei de arts dat ik - indien haalbaar - mijn boot binnenshuis kon uit laten. Voorzichtig stappen met behulp van een kruk bleek haalbaar. Die kruk heb ik ondertussen ergens gelaten en voor ik het wist was ik op weg zonder. Zaterdag klom ik opnieuw in de Orca en reed ik twee meter door de garage. Hmmm, dat ging gemakkelijk. Op zoek naar een paar fietsschoenen waar ik zonder pijn in zou kunnen. Mijn Keen fietssandalen duwen niet tegen mijn achillespees en geven toch voldoende steun.
Gisteren dan maar eens geprobeerd. Trapondersteuning op 'high'. Onder streng toezicht van vrouwlief mocht ik het blokje om. De spierkracht in mijn linker been is weg. Inklikken lukte niet maar toch lukte het om die vijfhonderd meter te bollen. Ik werd er zowaar high van.
Vanmorgen nog eens geprobeerd. Ik heb de ondersteuning op 'extra high' gezet. Meteen twee en een halve kilometer. Met deze ondersteuning zit er zeker meer in. De komende dagen ga ik elke dag een stukje fietsen. Ik moet voorzichtig uitproberen welke afstanden haalbaar zijn. Maar het belangrijkste is dat we weer bollen!

Zeven centimeter op zeven weken

Zoveel dichter bij de grond ben ik de voorbije weken gezakt.
Mijn Darth Vader - boot had binnenin een verhoogde hak.

Om de paar weken werd er een wig uit de hak gehaald. Op die manier werden achillespees en kuitspier uitgerekt. Het klinkt pijnlijk maar het valt al bij al wel mee. Met de deskundige hulp van de kinesist ('fysiotherapeut' voor wie ten noorden van Terneuzen woont) werden pees en spier voorbereid op een volgende stap in het proces.

En dit is dan het resultaat. Momenteel kan ik met de voeten plat op de grond. Maar om zonder speciale schoen te kunnen lopen moet de hoek nog kleiner. De behandeling is afgelopen, zegt de behandelende arts,  als ik enkel op de bal van mijn linker voet kan staan met de rechter voet los van de grond. Daar zijn we nog een heel eind vandaan.
Wees voorzichtig op de weg.

Mijne Vélo

Voilà. Hier is hij dan. Mijn nieuwe Vélo. Met hoofdletter. Proper opgesteld naast de fauteuil zodat ik niet te ver moet om een ritje te maken. 't Is een vintage model maar er staan pedalen op en een stuur om me vast te houden. Ik maak omwentelingen dat het niet normaal meer is en af en toe - als Wout Van Aert of Mathieu van der Poel over de streep gaan - gooi ik mee de armen in de lucht.
Meer fietsen zit er voorlopig nog niet in, al heb ik wel eens geprobeerd een Shimano - schoen aan mijn linkervoet te trekken. Maar ten eerste drukte die te zeer op mijn herstellende achillespees en ten tweede mag ik nog niet lopen met een gewone schoen. Maar ik heb ook nog een paar sandalen liggen ...
Nog enkele weken geduld.

Misschien moet ik wel eens proberen klikpedalen op mijne Vélo te installeren.