White Pearl

... en plots was het stil op die blog.
Tja, hoe gaat dat. Je koopt een nieuwe fiets. Je bent enthousiast en je pleegt een aantal posts op je blog. Maar dan merk je dat je niet telkens opnieuw kan schrijven "weer een persoonlijk record". Dat wordt saai voor de lezer. Niet meer het vermelden waard. En zoveel persoonlijke records sneuvelen er nu ook weer niet. Het kan niet blijven doorgaan. Toch niet op mijn leeftijd. Maar ik bleef fietsen en er ging nog wel eens een recordje voor de bijl, volgens Endomondo. Zo reed ik onlangs de snelste 10 mijl sinds ik mijn cijfers bijhoud. Misschien waren het wel de snelste 10 mijl in mijn leven op de fiets. Enfin, ik fiets dus nog altijd op de Performer. Minstens een keer per week geef ik hem de ruimte. De andere ritten gingen de voorbije tijd vooral met de Scott mountainbike, met de Brompton en met de e-Orca. Van die laatste zag u elders in blogland wel beelden.
Ergens onderweg kreeg ik een ingeving. Ik noem de Performer gewoon "The White Pearl". Als Jack Sparrow een "Black Pearl" mag dan heb ik wel recht op een witte.

Met de Brompton naar Mechelen

De laatste zin van vorig bericht klopte niet. De volgende dag - vorige week zondag - regende het en in plaats van op de mountainbike te springen ging ik mee een van onze dochters, die een week naar London ging, uitwuiven in Brussel-Zuid. Een wandeling op de multiculturele markt bij het Zuidstation en een hapje aan een Vietnamees stalletje boden een mooi alternatief voor de gemiste rit met de ATB. De volgend dag vertrok ik met mijn liefste met de fiets naar Mechelen. Ik had nog twee nachten logeren te goed in Brouwerij Het Anker, de producent van de Gouden Carolus. Mijn liefste weet dat ik wel een biertje kan smaken en deed me dit cadeau. De reis naar Mechelen ging met de fiets. Ongeveer 55 kilometer enkele rit. Vertrek op maandag, terugkeer op woensdag. Mijn liefste zweert bij haar Koga en om gedurende deze rit toch een beetje op haar niveau te kunnen meepraten koos ik voor de Brompton. Het lukte om er bagage voor drie dagen op te pakken, maar ik vergat daar een foto van te nemen. Ik merkte dat die gemiste mountainbike-rit sowieso niet had doorgegaan. Bij elke put kreeg ik een pijnscheut in mijn gehavende elleboog en onderarm. Nu, een week later, is een groot deel goed hersteld, maar bij mijn elleboog is er een flinke hap uit het weinige vlees dat er op zat. De Brompton bleek goed geschikt voor een rustige rit met niet al te veel reisbagage. De dag tussen de heen- en de terugrit naar Mechelen brachten we door met rondwandelen in de stad. 's Avonds diner met aangepaste Carolus erbij, of wat dacht je? Opvallend groot percentage Nederlandse gasten in het etablissement. Tiens, wat zoeken die daar? ;-) De stad Mechelen is niet zo groot, maar heeft een rijk historisch centrum. We bezochten onder meer de Kazerne Dossin. Dit was tijdens de tweede wereldoorlog de vertrekplaats van zovele transporten van Joden naar de vernietigingskampen in het oosten van Europa. In het museum word je stil. Na onze eerdere bezoeken aan Berlijn, Theresiënstadt en Praag was dit weer een confrontatie met het gruwelijke verleden van dit werelddeel. Naar aanleiding van de 100ste verjaardag van het uitbreken van de eerste wereldoorlog is er in Mechelen ook een thematentoonstelling met materiaal van onder meer Mechelaar Rik Wouters. Weeral oorlog.

Lange rit met de Brompton

Wat heet "lang"? 55 km? Dan was het vorige paasmaandag een lange rit. De Rodelandroute 1. Een mooie route aan de voet van de Vlaamse Ardennen die ik in het gezelschap van enkele rechtopfietsende vrienden heb gereden. Glooiend landschap met mooie vergezichten. Rustige weggetjes en een enkele kilometers off-road. Het beloofde een rustige fietswandeling te worden. Met de ligfiets zat ik te laag voor een goed gesprek, met de mtb krijg ik last van rug en polsen als ik uren aan een traag tempo fiets. Het moment dus om te testen wat de Brompton waard is op een traject van meer dan 10 kilometer. Je leest immers op het www enthousiaste verhalen over hoe goed de Brompton de klassieke fiets evenaart qua rij-eigenschappen.  Is hij even goed? "Bijna", luidt het antwoord. De zithouding is ok. Snelheid behoorlijk, hoewel het feit dat de 16" wielen toch veel meer omwentelingen moeten maken dan het 28" wiel van de gewone fiets en dus toch meer rolweerstand geven, merkbaar is. Maar er is ook een belangrijkere beperking: de 16" wielen doen het minder goed op slecht wegdek. Putten en bulten worden minder vlot genomen. De enkele stroken kasseien en de onverharde paadjes waren te overbruggen maar de grote wielen van de mtb doen dat stukken vlotter. Kan je de Brompton inzetten voor een toeristische rondrit? Ja, als je bereid bent wat in te leveren op comfort. Je kan hem gerust meenemen op de trein als je ergens in de Vlaanders een toerke wil plegen. Je komt ermee thuis, maar je zal er geen snelheidsrecord mee breken.

Kiezen is niet gemakkelijk

In de week is het velomobiel tijd. Ik maak met de e-Orca mijn woon-werk-verplaatsing en eigenlijk bijna alle verplaatsingen van A naar B. Behalve als ik de trein neem en ter bestemming nog een eindje te rijden heb. Dan wordt het de Brompton. Af en toe mag de Hurricane van stal voor een jacht langs het jaagpad. Maar bijna elk weekend maak ik tijd voor een toertje met de ATB. Het is een gans ander gevoel dan het ligfietsen. Je komt op plaatsen waar je met de ligfiets moeilijk geraakt. Het is wat technischer en meer zen. Op de ligfiets heb ik nog ruimte in mijn hoofd voor allerlei gedachtenstromen. Maar op de mountainbike zit ik in het moment. Een spoor kiezen, een klimmetje overwinnen, een tak ontwijken. Balanceren, doseren en af en toe eens exploderen. Je moet er je hoofd bijhouden en toch niet te veel nadenken. Eenmaal aangekomen wacht de beloning. Een frisse afsluiter met de compagnons en nadien de cijfers op endomondo. Zo bleek vanmiddag dat we vandaag de snelste 50 kilometer hadden afgelegd sinds ik mijn gegevens bijhoud. Vergelijken met andere ritten is wat natte vingerwerk want een parcours is  nooit twee keer hetzelfde. Maar het gaf toch een goed gevoel dit te constateren. Dat het droog en zacht weer was hielp ons vandaag wel. De blubber van een tweetal weken geleden is veranderd in kluiten en voren. Blik op oneindig en geven maar. Misschien moet ik eens proberen ligfiets en off-road met elkaar te verzoenen. Dan wordt het wellicht zoiets:

Tijdelijk

Op dit eigenste ogenblik zijn de mensen van Flevobike bezig met de bouw van mijn e-Orca. Over precies een week ga ik hem ophalen. Na de verkoop van de M5 CMPCT werd het toch tijdelijk behelpen. De Hurricane is niet voorzien van bagagedrager en grote ligfietstassen heb ik niet. Dan maar met de boekentas op de rug met de Brompton of met de Scott ATB naar Gent. Ik probeer het aantal boeken en mappen te beperken want papier wéégt. Mijn netbook laat ik thuis. Ik probeer op het werk wel een computer te scoren. Fietsen doe ik rustig aan zodat ik niet in de douche moet als ik aan kom. Anders moet ik ook nog reservekledij heen en weer transporteren. Dat rustige fietsen is soms wel lastig, vooral als zo'n racer in volle uitrusting me voorbij zoeft. Het weer werkt wel mee. September was een mooie maand en de enige regendagen die er waren moest ik niet naar Gent. Wel naar Wetteren maar dat is minder ver. Het lukt dus wel maar ik zal toch blij zijn als de Orca er is.

Daar ging hij dan ...

.... de straat uit. WAW019. Met zijn nieuwe eigenaar er in.
Ik zette hem te koop in juni. Kreeg heel wat reacties. Uit binnen- en buitenland. "Zekere" kopers die op het einde afhaakten. Belachelijke bedragen werden geboden, waarbij je jezelf afvraagt of die mensen weten waar ze een bod op doen. Of die mensen denken dat ik echt zo achterlijk ben als ... Of wanhopig.
Ook enkele mensen die ernstig over kwamen en bijvoorbeeld twijfelden tussen die Quest of deze WAW. Het werd dan de Quest. Uiteindelijk bleek ik iets in de aanbieding te hebben wat zijn huidige eigenaar precies zocht. Iemand die weet wat hij wil en weet wat dat kosten kan.
Het deed wel iets. Zelfs al dacht ik er reeds afscheid van te hebben genomen. Nadat het voorschot was betaald had ik er zelfs niet meer in gezeten. Hij was niet meer van mij. Maar hij reed de straat uit en liet in de garage een lege plek na. Die wordt over minder dan een maand opgevuld door de e-Orca.
Ik realiseerde me vandaag dat de drie ligfietsen die ik een jaar geleden nog had een nieuwe eigenaar hebben. De M5 ShockProof, de M5 CMPCT en de WAW. Zij werden vervangen door de Hurricane SL en de e-Orca. En ook wat door de Brompton.
Per saldo blijven er evenveel fietsen. Om evenveel of nog meer te fietsen.

Brompton vs buZbike

Twee vouwfietsen in huis, dat brengt een mens op ideeën. Ik had al beslist de buZbike te houden zodat we op uitstappen twee plooifietsen kunnen meenemen. De buZbike zal ook ingezet worden voor korte ritjes in de buurt, naar de bakker of zelfs als ik samen met vrouwlief een voorstelling meepik in het cultureel centrum van Wetteren. Tot onlangs ging dat met de CMPCT en stond de buZbike er wat werkloos bij in de stalling. Voor de combinatie met het openbaar vervoer is er maar één keuze. Volgende foto's hoeven niet veel uitleg.

Voor wie het écht niet zou zien: links de Brompton, rechts de buZbike. Ze lijken wat op elkaar maar je ziet dat het frame van de buZbike net iets hoger komt. Wat gebeurt er als je ze opvouwt?

Het verschil is opmerkelijk! De buZbike is wel getooid met enkele klickfix beugels maar zelfs zonder dat zou het verschil groot zijn.

Hoe zit het dan in de breedte?

Zonder na te meten zie je met het blote oog het verschil. Uitgeklapt lijken ze erg op elkaar maar het opvouwsysteem is bij beide anders. Opgevouwen heeft de Brompton de ketting binnenin maar bij de buZbike zit ze aan de buitenkant. De Brompton heeft beugeltjes en nokjes waardoor alles samen blijft, bij de buZbike heb ik een snelbinder nodig om de boel bijeen te houden. Nog een fotootje vanuit een iets hoger perspectief.

M5 CMPCT verkocht.

Vertrokken uit de stal ...

Voor ik hier melding kon maken van mijn voornemen hem te verkopen is hij al weg. Met zoveel fietsen moet een mens wel eens een keuze maken. Met de komst van de nieuwe Brompton maakte ik van mijn hart een steen en verplichtte ik mezelf te kiezen. Je kan immers niet op àl je fietsen tegelijkertijd rijden. Het idee dat we nu 2 plooifietsen in de stalling hebben is wel aantrekkelijk met het oog op een city-trip. Brompton en buZbike in de koffer en weg. Dus werd het de CMPCT. Ik postte hem gisteren op gentseliggers.net en op ligfiets.net. Ik had bedacht dat het wel even kon duren eer een echt gemotiveerde koper zich zou aandienen. Maar het liep anders. Blijkbaar bood ik aan wat de koper op dat moment zocht. Zoveel CMPCT's komen er niet op de markt. Sinds vanmiddag is hij weg. Nog een fotootje ter afscheid.

Brompton

Nieuw in de stal ...

Jaren geleden zocht ik een betaalbare vouwfiets. Het werd de buZbike

Hij kreeg goede recensies en werd door de ANWB geprezen als beste koop. Het was ook een goede koop. Betaalbaar en geschikt voor de combinatie van - wegens slechts drie versnellingen - niet te lange afstanden en openbaar vervoer. Twee minpuntjes. Hij was te laag voor mijn lange benen maar de gedreven fietsenmaker via wie ik hem kocht fabriceerde voor mij een telescopische zadelpen. Maar dat verhielp niet het tweede minpuntje: hij plooit niet klein genoeg om op de Belgische treinen tussen 2 banken te worden geschoven. Ik had hem goed uitgerust, zoals je kan zien op de foto, om dan later weer alles te demonteren, inclusief de standaard. Dit in een poging om hem kleiner en lichter te maken. Dat lukte behoorlijk maar niet behoorlijk genoeg. Overwegend dat ik nog vaak gebruik wil maken van de combinatie trein en vouwfiets ging ik op zoek naar een tweedehands Brompton. Die heb ik al vaak gezien tussen die rugleuningen. Er staan er verrassend meer te koop dan ik had verwacht. Misschien heeft het te maken met het feit dat in de zomer veel studenten de overstap maken van hogeschool / universiteit naar een werkplek en niet langer meer bromptonnen. De prijzen op de tweedehandsmarkt liggen zo rond de helft van de nieuwprijs. Ik vond er een die er weinig gebruikt uit ziet. Hij heeft maar één minpuntje: hij is te laag voor mijn lange benen.