Corona!

Niks nieuws onder de zon die vandaag weeral schijnt. De voorbije weken is er nauwelijks regen gevallen. Het werk is door de corona-epidemie vrijwel onmogelijk. Zo veel mogelijk sociale afstand behouden leidt tot afgstellen of uitstellen van afspraken. Ondertussen kan ik wat fietsen. Gelukkig heeft de veiligheidsraad de suggestie van Pieter De Crem dat een fietstocht van 50 km echt niet kan, niet gevolgd. Duidelijk iemand die zelf nauwelijks kilometers maalt.
Werken was er sowieso sinds 19 januari nauwelijks of niet bij. Op die dag ging ik met de mtb onderuit op plots opkomende ijzel. Gebroken heup, sleutelbeen en helm. Zonder die helm zat ik misschien nu niet te typen... Ik mag er niet te veel aan denken. Ik zit nu nog volop in de revalidatieperiode. Bezoeken bij de kinesist zijn afgelast maar ik fiets drie tot vier keer per week. Dat gaat beter dan stappen, maar nog lang niet zo goed als vroeger. Het valt me op hoeveel zonnefietsers geen helm dragen. Ik wil ze allemaal toeroepen: 'Draag toch een helm'.
Mijn favoriete fiets dezer dagen is de Ice Sprint trike. Hij gaat niet zo snel als de highracer maar hij is lekker comfortabel en ik kan er eindeloos mee doorgaan. Geen last van zadelpijn, tintelende polsen, rug- of nekpijn.

Ice Sprint. Tegenwoordig zonder bagagedrager en koffer.

Ik reed wel al enkele toertjes op de oude Scott 26" die ik een beetje heb omgebouwd tot hybride toerfiets. Zo kan ik af en toe mee met de rechtop fietsende medemens. De geveerde voorvork er uit en een stalen vaste voorvork er in. Schwalbe Kojak slicks op de wielen. Verder heb ik heel de aandrijving vervangen: pedalen, ketting, cassette.

De Scott 26" in zijn huidige look.

Gisteren reed ik de eerste keer met de Scott 29" mountainbike. Meteen 32 km maar dat was ver genoeg. Mijn heup liet zich achteraf voelen, maar na een nachtje slapen was dit weeral over.

Mijn voorkeur gaat dezer dagen dus naar de driewieler. daar later meer over....

Sneeuw

Het was me wel wat deze week. Maandag viel er een pak sneeuw zoals ik het me alleen herinner uit mijn kinderjaren. Toen waren er nog winters! En het blijkt nog waar te zijn ook. In de jaren zestig sneeuwde het nog geregeld. Nu gaan er soms winters voorbij zonder één sneeuwvlok.
Maar ik moest maandag dus de weg op. Met de Orca. Ik vertrok rond half tien. Op weg naar het werk moest ik nog ergens anders langs. Tot dan toe kon ik nog op het fietspad rijden. Als ik om kwart na tien weer in de Orca stapte was het al heel wat minder vlot rijden. Ik koos voor het spoor dat de auto's op de rijweg hadden gemaakt. Ik reed toch even snel als de auto's. Af en toe ging de Orca zijn eigen weg, maar ik kon telkens goed corrigeren. In Heusden probeerde ik het jaagpad op te rijden, maar het achterwiel van de Orca slipte door op de heling. Ik duwde de Orca het pad op, maar de sneeuw lag er ondertussen zo dik dat de Orca bleef doorslippen. Weer de rijweg op, dus. De e-ondersteuning werd ferm aangesproken op de hoogste stand. De zichtbaarheid was slecht. Ik had mijn fietsbril op, maar af en toe diende ik de glazen schoon te maken of de fietsbril omhoog te schuiven. Toen ik rond elf uur op het werk aankwam lag er al een ferme laag. Ik reed ei zo na de oprit van de school voorbij.
Om half vier in de namiddag vertrok ik terug. Een pak half gesmolten sneeuw, vermengd met ijs, op het wegdek. Baggeren door de prut. Opgehouden door auto's die niet vooruit raakten. Maar ik wel, hoewel de Orca langs de voetengaten steeds meer sneeuw en ijs mee schepte. Op een tweetal kilometer van huis viel de ondersteuning weg. Batterij leeg? Ik was tenslotte niet met volle batterij vertrokken.  Ik raakte vast in het pak. Uitstappen en los trekken. De ondersteuning uit gezet en weer aan. Toen ging het een paar honderd meter beter, maar de ondersteuning viel weer uit. Ik kwam op het idee de ondersteuning op laag te zetten. Dat vraagt minder van de batterij. En ja, ik kon weer vooruit. Inmiddels heb ik de batterij weer geladen, maar nog geen testritje gemaakt.
Wat hebben we geleerd?
Dat je steeds met een volgeladen batterij moet vertrekken als het sneeuwt, want dat dit veel meer vraagt van de ondersteuning.
Dat de e-Orca in de sneeuw gemakkelijker vooruit raakt dan de auto.

Dat je soms beter de mountainbike neemt, zoals onderstaande foto toont. Deze is twee weken genomen in Houffalize waar ik met vrienden een mountainbike weekendje doorbracht. Fun en spektakel!

Foto Guy DLM

Weer off-road

Vorige week woensdag mijn eerste off-road-rit met de MTB. Vorige vrijdag opnieuw en deze namiddag nogmaals. Mijn enkel en pees verdragen de schokken en oneffenheden, maar aan het eind van de rit weet ik het wel. Maar dat kan de pret niet bederven. Weer een trap verder!

Officieel

Het is officieel: sinds vorige vrijdag heb ik mijn volledige werkopdracht weer opgenomen. Tot dan deed ik wel een hoop werk van thuis uit. Planning voor volgend werkjaar, teksten kiezen en schrijven, enzovoort. Maar nu geef ik opnieuw weer volle bak opleidingen aan professionele hulpverleners die willen leren werken met de families van hun klanten. Deze mensen komen telkens een volledige dag voor een mix van theorie, vaardighedentraining en een duik in hun eigen binnenkant. Ik loop wat af op zo'n dag en ben dan tegen vijf uur redelijk afgepeigerd maar telkens weer voldaan. Vorige vrijdag kwam ik heelhuids door en morgen is er opnieuw zo'n dag. Ik rij heen en terug met de Orca en ben vaak blij dat hij "e" is.
Maar gisteren was het aan de MTB. Weliswaar over verharde wegen. Twintig kilometer. Het gaat vooruit.

White Pearl

... en plots was het stil op die blog.
Tja, hoe gaat dat. Je koopt een nieuwe fiets. Je bent enthousiast en je pleegt een aantal posts op je blog. Maar dan merk je dat je niet telkens opnieuw kan schrijven "weer een persoonlijk record". Dat wordt saai voor de lezer. Niet meer het vermelden waard. En zoveel persoonlijke records sneuvelen er nu ook weer niet. Het kan niet blijven doorgaan. Toch niet op mijn leeftijd. Maar ik bleef fietsen en er ging nog wel eens een recordje voor de bijl, volgens Endomondo. Zo reed ik onlangs de snelste 10 mijl sinds ik mijn cijfers bijhoud. Misschien waren het wel de snelste 10 mijl in mijn leven op de fiets. Enfin, ik fiets dus nog altijd op de Performer. Minstens een keer per week geef ik hem de ruimte. De andere ritten gingen de voorbije tijd vooral met de Scott mountainbike, met de Brompton en met de e-Orca. Van die laatste zag u elders in blogland wel beelden.
Ergens onderweg kreeg ik een ingeving. Ik noem de Performer gewoon "The White Pearl". Als Jack Sparrow een "Black Pearl" mag dan heb ik wel recht op een witte.

De Modder Fokkers - toertocht

Een MTB club die zichzelf respecteert organiseert een toertocht. Een mooi fenomeen. Je stippelt een route uit in je eigen streek. Je hangt de pijlen op, organiseert twee bevoorradingspunten en via het www voer je promotie. Als het weer en de kalender wat meezitten komt er honderden MTB-rijders af. Als VWB-lid betaal ik € 3,00 voor al dat voorbereidend werk, inclusief verzekering, pechverhelping en wat weet ik al niet meer.
Zo was dit ook vrijdagavond voor de Modder Fokkers toertocht in Kalken het geval. Een club met die naam moet wel scoren. Startpunt op 5 kilometer van mijn voordeur, afspraak met enkele geestesgenoten en gààn. Het was af. Mooie 53 kilometer door veld en bos. Goed bewegwijzerd en een goed gekozen moment, de langste avond van het jaar. We waren lang voor donker weer binnen.

En weg was hij.

Bijna twee maanden geleden hakte ik voor mezelf de knoop door. Ik wou een ligfiets met grotere wielen. De Hurricane SL zou vervangen worden door een mid- of high-racer. Het zijn vooral mijn ervaringen met de overschakeling van een 26" MTB naar een zgn "twentyniner" (wat eigenlijk een 28" MTB is) die mij over de streep geduwd hebben. De MTB heeft me geleerd dat de wielmaat er echt toe doet. Betere rol-eigenschappen, minder rolweerstand.
Ik begon te letten op het rijgedrag van de Hurri op andere paden dan de trekwegen langs rivieren en kanalen. Hoe snel hij over het asfalt van die jaagpaden gaat, des te moeilijker is het om op de hobbels en bobbels van de Vlaamse wegen een redelijke snelheid vast te houden. In een opwelling zette ik de Hurricane te koop maar gezien de prijs die hoort bij zijn specificaties kwam er geen fatsoenlijk bod. Ik vond dat niet eens zo erg want ik hield wel van dat fietsje en na een paar toertjes met een voor mij goede gemiddelden van 30, 31 en meer kilometer binnen het uur, vond ik dat de Hurri SL het nog zo slecht niet deed. Maar die gemiddelden zijn er alleen maar omdat die routes voor een flink stuk over het jaagpad gingen. Bovendien reed ik mijn all time hoogste gemiddelde voor een toertochtje met de M5 ShockProof met bagagepunt die zowat 5 kg zwaarder woog dan de Hurricane met Radical tas. Ik was toen wel een jaartje of drie jonger.
Wat in de ideale fietswereld geldig is niet meer van toepassing is in de werkelijkheid. In de werkelijkheid hebben de wegen vaak haakse bochten, zijn er putdeksel, boorden, slecht aangelegde klinkers. De snelheid hangt af van de juiste fiets op het juiste parcours. Laten nu de geaccidenteerde wegen in de meerderheid zijn.
En toen kwam het mailtje van iemand die mijn te koop gestelde Hurri gezien had. Hij kwam langs en binnen het uur was de koop gesloten...
Nu heb ik geen open ligger meer, maar ik wil daar uiteraard verandering in brengen. Ik zoek een lichte racer die op grotere wielen staat. Gewicht is een criterium want de Vlaamse Ardennen liggen op halve-dagrit-afstand. Op papier is de M5 Carbon High Racer de ultieme keuze maar die valt af wegens zijn aankoopprijs. Het gaat tenslotte om een fiets waar ik geen 1000 km per jaar mee rij. De Challenge Seiran SL - ook niet goedkoop - lijkt een goede kandidaat wegens licht van gewicht en met 26" wielen. Maar is zijn zitpositie niet tè hoog?
De M5 M-racer ziet er ook goed uit, maar heeft de ketting langs het voorwiel. Als ik hem bovendien wat lichter wil zal dat geld kosten. Dan zijn er nog de Performer High Racer, de Optima High Baron en al die andere.
Dat wordt moeilijk.

Nog veel te leren

Herinnert u zich deze nog?

Natuurlijk, want ik heb de voorbije tijd wel wat aandacht besteed aan het aankopen van zijn opvolger.
Aanvankelijk had ik de bedoeling deze fiets te verkopen maar als je op een tweedehandssite op zoek gaat naar een mountainbike dan krijg je een lawine van aanbiedingen over je heen. Deze fiets is te waardevol om hem voor een habbekrats te verkopen dus kreeg hij een andere bestemming. Het zou een hybride toerfiets worden om samen met vrouwlief die zweert bij haar Koga onze zomertochtjes te peddelen. Het voorbije jaar gebruikte ik daar de Brompton voor die dat behoorlijk doet maar eens offroad vormen de 16" wielen toch een beperking.
Ik diende niet eens veel te investeren in de ombouw van de Scott. Het meeste materiaal had ik liggen. Een nieuw zadel en een tweedehands stuur maakten al veel verschil. Verder kocht ik een spatbord, een stel wielreflectoren, een nieuwe remkabel en adapters voor de spd-pedalen. Om het achterspatbord ruimte te geven haalde ik een gebruikte 1.9" mtb-band uit de kelder. Dit is het resultaat:

Ik heb de fiets ook uitgerust met een stel klickfix - beugels, die ervoor zorgen dat er wat bagage mee kan. De AGU-stuurtas heb ik al honderd jaar en die is on-ver-slijt-baar. Het bagagerek kan op de Scott voor- of achteraan, maar ook op de zadelpen van de Brompton waar ik eerder al een klickfixbeugel op monteerde. Op het rek kan je een sporttas of rugzak vastriemen.

Aangezien ik bij voorkeur met vastgeklikte schoenen fiets behield ik de dubbelzijdige spd-pedalen en kocht ik adapters om ook met gewone schoenen te kunnen fietsen. Zo diende ik geen nieuwe pedalen te kopen en had ik meteen de wettelijk verplichte reflectoren op de pedalen.

De Cateye voorlamp zat ooit nog op de WAW en met kinderen op de middelbare school in het gezin dien je steeds over een aantal reserve achterlichtjes te beschikken. Zo is de Scott-hybride ook in het donker zichtbaar.

Laat het nu maar zomer worden.

Van 26" naar 29"

Het is zover. Le nouveau VTT est arrivé. Gisteren opgehaald en vandaag de modderdoop.
Eerste indrukken.
Zat ik vroeger boven de Scott Expert Racing (26") dan zit ik op de Scott Scale (29") meer "in" de fiets. Het zwaartepunt ligt lager wat de stabiliteit erg ten goede komt. Ik neem meer risico in de bochten en op zwaar terrein. Het is een bevestiging van wat ik bij proefritjes ervaren heb.
Zoals verwacht en ook bij proefritjes gemerkt worden hobbels en putten gemakkelijker genomen.
De basissnelheid lijkt me iets hoger. Dat is natuurlijk erg moeilijk te meten na één rit. Zeker op onverharde paden die er telkens weer anders bij liggen is dat moeilijk met zekerheid te stellen. Ik kan alleen maar merken dat ik er ten opzichte van mijn tochtgenoten niet op achteruit ben gegaan. De hogere basissnelheid zou het effect moeten zijn van de grotere wielen. Die hebben minder rolweerstand en de kinetische energie houdt ze in beweging. Misschien heeft de hogere onderdelenklasse en de 7 jaar leeftijdsverschil tussen de naven daar ook wat mee te maken.
De onderstaande foto toont goed het verschil - en de gelijkenis - in geometrie.

Het was frisjes vanmorgen. Gelukkig bleef de regen uit tot we de 43 km afgewerkt hadden. Winter is niet mijn favoriete toerseizoen, maar ik vind het nu eenmaal zalig om te doen. De warme douche achteraf doet des te meer deugd.
De 26-er blijft in het assortiment. Ik ben zinnens hem om te bouwen tot toerfiets. Ander stuur en zadel, de wettelijk verplichte reflectoren, enzovoort. Goed voor een toeristisch tochtje met de rechtop fietsende huisgenoten en andere medemensen.

26" of 29"

Er was eens ...
De uitvinding van de mountainbike (MTB)  of alle terrein fiets (ATB) of Vélo Tout Terain (VTT), zoals soms in het schoon Vlaams wordt gezegd. Het concept was simpel: rust je fiets uit met stevig schoeisel en je kan er het bos mee in, of de berg over. Maar als je de wielen onder een gewoon frame wil uitrusten met ruiger banden, dan moet je de velgmaat kleiner nemen zodat er steviger banden op passen. Zo werd het gebruikelijk in plaats van 28"wielen de fiets uit te rusten met 26" wielen. Met de juiste banden er op kregen die dezelfde omvang als een 28" wiel met een gewone wegband.
De laatste vijf jaar kwamen sommigen op het idee toch 28" velgen te gebruiken en daar dan een ruige band omheen te monteren. Waarom? Omdat een wiel met een grotere omtrek gemakkelijker over obstakels rolt. Hij maakt en behoudt ook meer snelheid. De enige nadelen van grotere wielen zijn het feit dat je meer energie nodig hebt om ze op snelheid te brengen en dat ze minder wendbaar zijn.
Kijk maar naar deze animatie:

Gisteren reed ik nog eens de jaarlijkse MTB-toertocht in Ruiselede. Het is opvallend hoe de "twentyniner" veld wint. Letterlijk en figuurlijk. Vrijwel alle nieuwe bikes hebben 29"wielen en die rollen beter over putten en bulten. Mijn huidige bike is bijna 10 jaar oud. Een leuke fiets waar ik ondertussen 15000 km mee door de beemden heb gebold, maar hij is nog uitgerust met velgremmen en 26" wielen. Ik heb die kleinere wielmaat gedeeltelijk kunnen opvangen door de montage van Nobby Nick 26" x 2.25". Het verschil met de oorspronkelijke 2.0 banden is merkbaar.

Meer dan genoeg voor een wekelijks moddertoertje, denk ik. Nu rijd ik het voorbije jaar echter geregeld samen met die verdomde twentyniners en afgezien van de atletische capaciteiten van de rijders is het effect van de wielmaat toch merkbaar. Het is vooral offroad toch harken om die grote wieken bij te houden. Ik ben met mijn lichtgewicht body bovendien beperkt in spierkracht en dus overweeg ik sinds gisteren de aankoop van .. een twentyniner. De Scott gaat in de verkoop.

En nog meer fietsen ...

De voorbije week was weersgewijs een rotweek. En toch heb ik gefietst. Woensdag sprak ik met een collega af om een toerke te maken in de Vlaamse Ardennen. Het werd zoiets:

De mooiste routes op routeyou.com

Mijn collega reed met zijn racefiets. Omdat ik toch ook nog wat wou bijpraten koos ik niet voor de Hurricane maar voor de Scott ATB die ik voor de gelegenheid had uitgerust met zijn "zomerwielen".

Op de foto zie je dat het 26" wiel met de Kojak erop een merkelijk kleinere diameter heeft dan met de Nobby Nic. De Kojaks op 6 bar bollen wel lichter dan de Nobby Nic op 2 bar, maar tegenover een 28" wiel met raceband ben je toch in het nadeel. Nu, alles liep goed af. Ik ging vlot de bergjes op en ik kon mijn collega bijhouden, maar na 80 km  was het wel genoeg.

Gisteren, 15 augustus stond de traditionele BBQ tocht van ligfietser.be op het programma. Dat ging minder vlot. Het was de bedoeling deze tocht te rijden:

De mooiste routes op routeyou.com

Maar het liep helaas anders. De weersvoorspellingen waren niet goed. Buien, zo mogelijk met onweer. Ik vertrok met de Hurricane, uit solidariteit met de andere open ligfietsers. Ik had beter meteen voor de Orca gekozen. Die staat op drie wielen. Pijnlijk als je na 100 meter al in het decor belandt. Even niet opgelet en pats, daar lag ik op mijn linkerkant tegen het asfalt. Ondertussen was ongeveer iedereen al uit het zicht verdwenen. Gelukkig was er een dame die bereid was mijn zakdoek rond mijn gehavende elleboog te binden. Mijn fiets was in de berm terecht gekomen en buiten enkele krassen op de spiegel lijkt er niets kapot. maar het is geen reclame voor de ligfiets als je met gevilde elleboog en onderarm door Sint Amandsberg moet. Ik zag ze het al denken: "Gevaarlijk, die dingen". Mijn nagelnieuwe WOL-shirt (West- en Oost-Vlaamse Ligfietsers)  is naar de vaantjes, potdorie. Thuis kreeg ik professionele zorgen zodat ik na de middag - ditmaal met de Orca - op zoek kon naar de groep. Iedereen die ik in mijn telefoon had gebeld maar geen antwoord. Dan maar op goed geluk de route gezocht en tegen de richting in. Daar waren ze, in de zoveelste regenbui. Uiteindelijk toch op ons eindpunt en in Het Smulderke beland. Ik heb daar nog veel uitleg mogen geven over het hoe en wat van de e-Orca. 

Pijnlijke nacht en niet zo goed geslapen, maar morgen zit ik alweer op de mountainbike. Veel veiliger dan zo'n ligfiets.

Jawel, dit is mijn arm.

MTB Merelbeke

Bij het rijden van de Rodelandroute zag ik ook bewegwijzering voor een mountainbike-route. Zoiets werkt op mijn kuiten en dus moest ze er vandaag aan geloven.

De mooiste routes op routeyou.com

Koersfiets

Ik ben inmiddels een dag of vier terug uit Mallorca. Mijn zitvlak is aan het herstellen. Ik had voordien nog geen kilometer op een koersfiets gereden. In een week tijd reed ik nu ongeveer 650 km op zo'n ding. Door berg en dal. De eerste dag voelde de koersfiets vrij goed aan. Ik had een houding die wat overeenstemt met deze op mijn mountainbike. Maar het verschil is dat ik die mtb slechts een keer in de week gebruik voor een rit tussen de dertig en de vijftig kilometer. Af en toe gaat het daar eens boven, maar dat is uitzonderlijk. Ging het de eerste dag vanzelf, de tweede begon ik mijn zitvlak te voelen en op de vierde dag stak de pijn tussen de schouderbladen op. Als ik al zou overschakelen op een racefiets dan zou ik ernstig investeren in het vinden van de juiste houding en het juiste zadel. Maar dat zal niet nodig zijn want ik schakel niet over. Ik reed de voorbije dagen verschillende malen met de Hurricane en vanmorgen deed ik een boodschap met de Orca. Het was wel even thuiskomen. Deze namiddag, na 45 km op de Hurri voelde ik geen centje pijn of ongemak. Ik zou door kunnen blijven gaan, aan een hogere snelheid dan met de racefiets, hoewel de Hurri enkele kilo's meer weegt. Blijft het klimmen. Ik heb dat nog onvoldoende kunnen uitzoeken of het klopt dat een ligfiets minder goed of niet klimt. Ik neem me voor eens naar de Vlaamse Ardennen te rijden en daar de beruchte Berendries en Valkenberg te verslaan. Dat deed ik al eerder met de mtb op slicks, maar nog nooit met de ligfiets, denk ik. Op de rechtop-fiets kan je aan het stuur trekken om kracht bij te zetten, je kan "en dansant" een helling nemen, stijl Christopher Horner, maar dat is behoorlijk vermoeiend. Op de ligger kan je jezelf tegen de rugleuning afzetten. Dat laat je toe meer kracht te zetten, maar het is desastreus voor de knieën. Geen gewoonte van maken, dus. Maar die bergjes moet er vroeg of laat aan geloven.

Kiezen is niet gemakkelijk

In de week is het velomobiel tijd. Ik maak met de e-Orca mijn woon-werk-verplaatsing en eigenlijk bijna alle verplaatsingen van A naar B. Behalve als ik de trein neem en ter bestemming nog een eindje te rijden heb. Dan wordt het de Brompton. Af en toe mag de Hurricane van stal voor een jacht langs het jaagpad. Maar bijna elk weekend maak ik tijd voor een toertje met de ATB. Het is een gans ander gevoel dan het ligfietsen. Je komt op plaatsen waar je met de ligfiets moeilijk geraakt. Het is wat technischer en meer zen. Op de ligfiets heb ik nog ruimte in mijn hoofd voor allerlei gedachtenstromen. Maar op de mountainbike zit ik in het moment. Een spoor kiezen, een klimmetje overwinnen, een tak ontwijken. Balanceren, doseren en af en toe eens exploderen. Je moet er je hoofd bijhouden en toch niet te veel nadenken. Eenmaal aangekomen wacht de beloning. Een frisse afsluiter met de compagnons en nadien de cijfers op endomondo. Zo bleek vanmiddag dat we vandaag de snelste 50 kilometer hadden afgelegd sinds ik mijn gegevens bijhoud. Vergelijken met andere ritten is wat natte vingerwerk want een parcours is  nooit twee keer hetzelfde. Maar het gaf toch een goed gevoel dit te constateren. Dat het droog en zacht weer was hielp ons vandaag wel. De blubber van een tweetal weken geleden is veranderd in kluiten en voren. Blik op oneindig en geven maar. Misschien moet ik eens proberen ligfiets en off-road met elkaar te verzoenen. Dan wordt het wellicht zoiets:

ATB

Meerdere berichten over de Orca de voorbije weken. Nogal logisch want ik wil vooral uitproberen wat hij kan betekenen als dagelijks vervoermiddel van a naar b. Om te zweten heb ik ander materiaal. In de zomer was dat zeer vaak de Hurricane SL maar ook de Scott ATB. De herfst nodigt uit voor een toer door het veld en zo ging het ook vorige vrijdag. Samen met de usual suspects reed ik de MTB-toertocht in Ruiselede en omgeving. De gemiddelde snelheid leek niet bijzonder hoog maar dat heeft alles te maken met het kronkelende parcours en de leemachtige ondergrond die de fiets leek tot zich te willen nemen. Ik kon me voor het grootste deel van de rit in het spoor van een jongere atleet posten en op die manier reed ik nog een redelijk traject. Mijn hartslagmeter wist me nadien te vertellen dat ik hééééél hard(t) mijn best had gedaan.

Tijdelijk

Op dit eigenste ogenblik zijn de mensen van Flevobike bezig met de bouw van mijn e-Orca. Over precies een week ga ik hem ophalen. Na de verkoop van de M5 CMPCT werd het toch tijdelijk behelpen. De Hurricane is niet voorzien van bagagedrager en grote ligfietstassen heb ik niet. Dan maar met de boekentas op de rug met de Brompton of met de Scott ATB naar Gent. Ik probeer het aantal boeken en mappen te beperken want papier wéégt. Mijn netbook laat ik thuis. Ik probeer op het werk wel een computer te scoren. Fietsen doe ik rustig aan zodat ik niet in de douche moet als ik aan kom. Anders moet ik ook nog reservekledij heen en weer transporteren. Dat rustige fietsen is soms wel lastig, vooral als zo'n racer in volle uitrusting me voorbij zoeft. Het weer werkt wel mee. September was een mooie maand en de enige regendagen die er waren moest ik niet naar Gent. Wel naar Wetteren maar dat is minder ver. Het lukt dus wel maar ik zal toch blij zijn als de Orca er is.

Niets te melden??

Eigenlijk geen goede titel voor een bericht. De twee vraagtekens maken hopelijk al een en ander goed.
Het was hier stilletjes, ik beken. Maar wat zou je willen? Wat een mooie zomer. Voor deze weerberichten zet een mens zijn handtekening. Zelfs al draait het al eens een keertje minder goed uit. Vandaag is het warm maar de lucht is donker en er vallen druppels. Zwoel zomerweer dat met een donderklap moet eindigen.
Een mooie zomer dus en dat betekent veel fietsplezier. Ik kan dus om de twee dagen schrijven: "Fijn gefietst en het was een heerlijk weertje", maar daarmee zou ik de lezer alleen maar vervelen. Voor wie het toch wil weten:
Ik reed meerdere toertjes met de Hurricane SL en dat moest zo rap mogelijk gaan. Ik reed meerdere toertjes met de Scott ATB en dat moest ook rap gaan. "Zet twee mannen op een velo en ge hebt een koers," wist een groot filosoof te melden en hij kan het weten want hij is een van mijn offroad compagnons. Van mijn rit richting Knokke maakte ik reeds eerder melding. Die eindigde in de regen en het lijkt het begin van een trend. Hopelijk zet deze zich niet door. Ik ging enkele dagen richting Malle - om niet "Westmalle" te moeten schrijven want dat klinkt zo gulzig - samen met vrouwlief en dus deed ik een inspanning om op haar hoogte te komen en reed ik met de ATB, want zij reed op haar Koga. We vertrokken op woensdag 8 augustus en wie zich die dag herinnert weet dat het een ganse dag oude wijven regende. Bovendien waren de gastheer en gastvrouw van de B&B waar we gereserveerd hadden zelf pas laat terug van hun weekje Frankrijk zodat we pas na zessen doorweekt op ons logeer-adres terecht konden. Een stop in het Trappistencafé hielp ons even uit de regen maar we kwamen daar dan ook nat aan de binnenkant naar buiten. Na een uitgebreide douche (nog meer nat) leek alle leed geleden. De volgende dagen verliepen vrijwel droog.
Ik reed eerder ook de Gentse Buitenband maar zoals ik al eerder meldde eindigde die voor mij halfweg wegens spaakbreuk. Gisteren reed ik dan samen met enkele "Gentse Liggers"(die niet noodzakelijk in Gent wonen) de jaarlijkse barbecue-tocht en dat viel goed mee afgezien van ... regen onderweg, maar dat was slechts een drupje.
Deze zomer is ook die van de verkoop van de WAW maar daarover later meer.

Off Road

Er komt een eind aan deze lange, koude, natte en grijze winter! We hebben er lang op gewacht. Vanaf morgen bereiken de temperaturen weer de kaap van 10°C. Zegt Sabine. Vandaag moeten we het nog stellen met een povere 7°C, maar dat is toch al hoger dan wat we de voorbije maanden voor de kiezen kregen. Het is de voorbije week bovendien vrijwel droog gebleven. De zomerse off road rijder in mij vond het dan ook een geschikt moment om deze morgen de ATB nog eens van stal te halen. Niet enkel voor een trainingske op de weg maar voor een heuse rit met off road stroken. Het werd een lus richting Uitbergen. De paden lagen er prima bij. Geen modderpoel maar ook geen zand. Enkel in het Uitbergse broek was de ondergrond nog zompig, in die mate zelfs dat we vast kwamen te zitten in een kleistrook. Een eindje ploeteren dan maar en dan weer in het zadel. Ook de Kalkense Meersen hebben nog een hoog waterpeil maar waarom zou je anders off road gaan? Het was nog vrij koud maar een schuchtere vroege voorjaarszon deed het toch zowaar een beetje lente lijken. De temperatuur dienden we zelf te produceren.

ATB

Vanmiddag een off-road toertje met de Scott ATB. Dat was een poosje geleden want al die regen van de voorbije weken maakt het niet simpeler. Regen, sneeuw en ijs zijn voor die-hards. En dat ben ik niet. Maar het zonnetje scheen en het heeft de voorbije week niet zoveel geregend. Wel aan de frisse kant: 2 graden. De vriestemperaturen van de voorbije nacht hadden de grond hard gemaakt maar het zonnetje deed de bovenlaag ontdooien. Resultaat: een gladde ondergrond waar af en toe een bevroren kluit boven uit stak. Tricky dus. Wat een rustig ritje zou worden werd een evenwichtsoefening door een vettige laag. Op een bepaald stuk van de route stond het hele spoor onder water, met daarop een laagje ijs. Ik had bij deze temperaturen geen zin in natte voeten dus rechtsomkeer dan maar en een omweg gemaakt. Leuk ritje van slechts 23 km maar het gemiddelde van 18 km per uur vertelt iets over de aard ervan. Toch deugd van gehad.