Sneeuw

Het was me wel wat deze week. Maandag viel er een pak sneeuw zoals ik het me alleen herinner uit mijn kinderjaren. Toen waren er nog winters! En het blijkt nog waar te zijn ook. In de jaren zestig sneeuwde het nog geregeld. Nu gaan er soms winters voorbij zonder één sneeuwvlok.
Maar ik moest maandag dus de weg op. Met de Orca. Ik vertrok rond half tien. Op weg naar het werk moest ik nog ergens anders langs. Tot dan toe kon ik nog op het fietspad rijden. Als ik om kwart na tien weer in de Orca stapte was het al heel wat minder vlot rijden. Ik koos voor het spoor dat de auto's op de rijweg hadden gemaakt. Ik reed toch even snel als de auto's. Af en toe ging de Orca zijn eigen weg, maar ik kon telkens goed corrigeren. In Heusden probeerde ik het jaagpad op te rijden, maar het achterwiel van de Orca slipte door op de heling. Ik duwde de Orca het pad op, maar de sneeuw lag er ondertussen zo dik dat de Orca bleef doorslippen. Weer de rijweg op, dus. De e-ondersteuning werd ferm aangesproken op de hoogste stand. De zichtbaarheid was slecht. Ik had mijn fietsbril op, maar af en toe diende ik de glazen schoon te maken of de fietsbril omhoog te schuiven. Toen ik rond elf uur op het werk aankwam lag er al een ferme laag. Ik reed ei zo na de oprit van de school voorbij.
Om half vier in de namiddag vertrok ik terug. Een pak half gesmolten sneeuw, vermengd met ijs, op het wegdek. Baggeren door de prut. Opgehouden door auto's die niet vooruit raakten. Maar ik wel, hoewel de Orca langs de voetengaten steeds meer sneeuw en ijs mee schepte. Op een tweetal kilometer van huis viel de ondersteuning weg. Batterij leeg? Ik was tenslotte niet met volle batterij vertrokken.  Ik raakte vast in het pak. Uitstappen en los trekken. De ondersteuning uit gezet en weer aan. Toen ging het een paar honderd meter beter, maar de ondersteuning viel weer uit. Ik kwam op het idee de ondersteuning op laag te zetten. Dat vraagt minder van de batterij. En ja, ik kon weer vooruit. Inmiddels heb ik de batterij weer geladen, maar nog geen testritje gemaakt.
Wat hebben we geleerd?
Dat je steeds met een volgeladen batterij moet vertrekken als het sneeuwt, want dat dit veel meer vraagt van de ondersteuning.
Dat de e-Orca in de sneeuw gemakkelijker vooruit raakt dan de auto.

Dat je soms beter de mountainbike neemt, zoals onderstaande foto toont. Deze is twee weken genomen in Houffalize waar ik met vrienden een mountainbike weekendje doorbracht. Fun en spektakel!

Foto Guy DLM

Ander projectje

In een vorige post verwees ik naar de vervanger voor de Orca. Niet echt een volwaardige vervanger natuurlijk, maar een noodoplossing voor als de Orca buiten gebruik is.
Er was eens, lang geleden, WAW019 die ik gebruikte als woon-werk-fiets. Wegens het vele stop & go werk onderweg en de hoeveelheid bedrukt papier die ik telkens weer van en naar mijn werkplek versleep begon ik te verlangen naar een duwtje in de rug. Die kreeg ik van het BionX systeem dat Fietser in die dagen (2009 ?) in zijn velomobielen placht te installeren. WAW019 werd verkocht en het BionX trapondersteuning werd ingebouwd in de MTB van een van mijn broers, die moeite kreeg met fietsen. Ondertussen is deze MTB ook voor hem niet meer geschikt en ik nam hem van hem over, inclusief BionX. Een paar spaken dienden te worden vervangen en de batterij had ook het loodje gelegd. Niet alleen waren de cellen aan vervanging toe, maar ook de BMS (ingebouwde elektronica) had het begeven. Een dergelijke 36V batterij wordt niet meer geproduceerd en voor de BMS bleek er ook geen alternatief. Maar na enig zoekwerk vond ik er toch nog een batterij waarvan weliswaar de cellen versleten waren, maar de elektronica nog intact was. Ik liet ze vernieuwen en met spatborden, een klick-fix beugel en bagagerek en de nodige verlichting en reflectoren heb ik er een elektrisch ondersteunde citybike bij. Inzetbaar voor een ritje samen met de rechtop fietsende huisgenoten of andere medeburger.

Zeven weken zonder Orca

Op 7 november ging bij de Orca het licht uit. Figuurlijk dan, want de verlichting bleef wel degelijk 'aan'. Maar het was de aandrijving die uit ging. Een uitdrijving dus.
Ik stuurde eerst de batterij en nadien batterij + motor naar Flevobike.
Over mijn avonturen met Bpost kon je al iets lezen. Het werd zelfs nog erger want ik kreeg na een tijd de melding dat ik geen schadevergoeding zou krijgen omdat de ontvanger - Flevobike dus - geen klacht had ingediend! Neen, natuurlijk niet want dat had ik al gedaan. Even op mijn consumentenrechten gestaan, namelijk dat ik voldoende moet worden geïnformeerd over alle procedures en dat ik ook de algemene voorwaarden van PostNL ook niet uit het hoofd hoef te kunnen citeren. Dat zorgde eerst voor veel gesputter aan de andere kant van de lijn maar toen ik bleef protesteren waren ze al minder zeker van hun stuk. Laatste bericht was dat er toch iets van zou komen ... . Veel wordt het niet maar ik zal op zijn minst al een deel van de kosten recupereren.

In tussentijd diende ik mij te beredderen met wat ik aan gerief in de fietsenstalling staan had. De Performer met banaantassen, de Brompton met rugzak en vooral een oudere MTB van een van mijn broers die ik uitgerust heb met de BionX-aandrijving die vroeger in mijn WAW stak. Dat was een project op zich waarover nog eens een andere post. Gelukkig heeft het niet zoveel geregend de voorbije weken waardoor ik telkens zo goed als droog ter bestemming kwam. (Eigenlijk heeft het voor de natuur veel te weinig geregend maar dat kwam mij nu even goed uit.)

Ondertussen bij Flevobike. Het is daar verschrikkelijk druk want sommige mensen zitten op hun spiksplinternieuwe Orca te wachten zodat het snel weer repareren van batterij en motor wat op de achtergrond geraakt. Als ik dan verneem dat Jan bij gelegenheid van de Oliebollentocht naar Dronten zou reizen krijg ik van Flevobike de bevestiging dat alles klaar zal zijn zodat Jan op 29 december mijn spullen weer richting Gent kan meennemen. Ruim zes weken nadat ik de eerste keer de batterij verzond, keert ze weer naar huis.

En zo geschiede. Vanmorgen pikte vrouwlief alles bij Jan op en tegen de middag zaten motor en de batterij (in een nieuwe behuizing) weer in de Orca. Met een bang hartje draaide ik de sleutel op 'aan' .... En ja, leven op de monitor! Snel mijn fietsschoenen aan voor een testritje van een vijftal kilometer.  De Orca heeft weer een elektrisch ondersteunde aandrijving!

Officieel

Het is officieel: sinds vorige vrijdag heb ik mijn volledige werkopdracht weer opgenomen. Tot dan deed ik wel een hoop werk van thuis uit. Planning voor volgend werkjaar, teksten kiezen en schrijven, enzovoort. Maar nu geef ik opnieuw weer volle bak opleidingen aan professionele hulpverleners die willen leren werken met de families van hun klanten. Deze mensen komen telkens een volledige dag voor een mix van theorie, vaardighedentraining en een duik in hun eigen binnenkant. Ik loop wat af op zo'n dag en ben dan tegen vijf uur redelijk afgepeigerd maar telkens weer voldaan. Vorige vrijdag kwam ik heelhuids door en morgen is er opnieuw zo'n dag. Ik rij heen en terug met de Orca en ben vaak blij dat hij "e" is.
Maar gisteren was het aan de MTB. Weliswaar over verharde wegen. Twintig kilometer. Het gaat vooruit.

Bijna frontaal

Deze middag reed ik met de Orca vanuit Gent huiswaarts. Op anderhalve kilometer van huis gaat het traject over een fietspad dat voor mij links van de weg ligt. Fietsers rijden er in beide richtingen. Blijkbaar trekt deze plek incidenten aan want op het eind van vorige winter had ik er eens een aanvaring met een overijverige politieagent. Nu zag ik een man met een mountainbike uit de andere richting recht op mij afkomen. Hij was in volle uitrusting met uitzondering van een helm. Als vrijetijds mtb'er wekt dit soort mensen mijn sympathie op maar nu riep hij plots angst op. De man keek niet voor zich uit maar leek zeer geïnteresseerd in iets aan de overkant van de weg dat zijn volle aandacht nodig had. De fietser kwam met een pittige vaart recht op mij af. Ik kon niet van het fietspad want dat is met beplanting afgescheiden van de weg. Ik had de reflex de Orca-toeter te gebruiken en dat bracht hem weer in de werkelijkheid van de dreigende frontale botsing. Met een ruk aan het stuur kon hij de botsing vermijden. Ik zag in mijn spiegel dat hij een twintigtal meter verder stopte. Ik deed hetzelfde en zwaaide de kap open.

Lees nu even niet verder en raad eens wat het eerste was dat de man zei.

Juist:
- Ge zijt niet zichtbaar! Ge moet daar een vlag opzetten!
Ik:
- Ge keek opzij in plaats van vooruit. Die vlag zoude gij ook niet zien.
Hij
- Ge zijt niet zichtbaar.
Ik:
- Ik rij met de lichten aan, maar als ge opzij kijkt ziet ge dat ook niet.

De man keerde zijn fiets en kwam op mij af. Ik vreesde al handgemeen. Hij zei dat hij mijn velomobiel een fantastisch concept vond maar dat ik niet zichtbaar was. Ik zei nogmaals dat hij dat maar kon weten als hij voor zich uit had gekeken. Toen besefte hij zijn ongelijk en werd vriendelijker. Hij gaf toe dat hij in de fout was gegaan en begon met de gewone vragen: Is dat elektrisch? Hoe snel gaat dat? Enzovoort. Ik vertelde dat ik op andere momenten ook mountainbiker ben en dat ik dat ook fantastisch vind.
En toen ging elk zijns weegs.
Bikers onder elkaar, hé.

White Pearl

... en plots was het stil op die blog.
Tja, hoe gaat dat. Je koopt een nieuwe fiets. Je bent enthousiast en je pleegt een aantal posts op je blog. Maar dan merk je dat je niet telkens opnieuw kan schrijven "weer een persoonlijk record". Dat wordt saai voor de lezer. Niet meer het vermelden waard. En zoveel persoonlijke records sneuvelen er nu ook weer niet. Het kan niet blijven doorgaan. Toch niet op mijn leeftijd. Maar ik bleef fietsen en er ging nog wel eens een recordje voor de bijl, volgens Endomondo. Zo reed ik onlangs de snelste 10 mijl sinds ik mijn cijfers bijhoud. Misschien waren het wel de snelste 10 mijl in mijn leven op de fiets. Enfin, ik fiets dus nog altijd op de Performer. Minstens een keer per week geef ik hem de ruimte. De andere ritten gingen de voorbije tijd vooral met de Scott mountainbike, met de Brompton en met de e-Orca. Van die laatste zag u elders in blogland wel beelden.
Ergens onderweg kreeg ik een ingeving. Ik noem de Performer gewoon "The White Pearl". Als Jack Sparrow een "Black Pearl" mag dan heb ik wel recht op een witte.

Knal? Alweer?

Het was lang geleden en ik dacht dat het mij niet meer zou overkomen.
Gisteren, 30 juni, werd het warm. Het was ook de dag waarop de Centrum voor Volwassenen Onderwijs waar ik les geef in feeststemming diploma's en certificaten uitreikt. Ik rij er zo rond vier uur in de namiddag met de Orca naartoe. Het is een dag vol emoties. Ik neem afscheid van cursisten die ik twee of vier jaar onder mijn hoede had. Die mensen zijn fijne professionals in het hulpverlenend, begeleidend of coachend werk. We drinken een glas, omhelzen elkaar en zeggen elkaar tot ziens, hoewel ik niet zeker weet of dat er ooit nog van komt.
Na de ceremonie en de receptie volgt er nog een personeelsfeestje. Lekker eten, nog meer wijn, gesprekken met collega's en weeral afscheid. Sommigen van hen zal ik de komende dagen nog zien wanneer ik nog naar school ga voor gesprekken met nieuwe kandidaten voor de opleidingen. Anderen zal ik de komende zeven weken niet zien. Zomervakantie. Wanneer ik laat in de avond, om half twaalf, in de Orca stap voelt hij wat vreemd aan. Jawel. De band van het rechter voorwiel is plat. Niet zomaar. De Marathon Racer is gedeeltelijk van de velg gedrukt, de binnenband gescheurd. Ergens in de vooravond moet hij door de warmte geëxplodeerd zijn. En ik had hem maar op 5 bar gezet. Tot hoeveel druk mag ik nog gaan met dit weer? Gelukkig is er licht in de fietsenstalling en na een kwartiertje was een verse binnenband gemonteerd en opgepompt. Ik kon weer weg op wielen.

Slijtage of vandalisme?

In mijn vorige post vertelde ik dat ik onderweg moest stoppen om het kapje van de Orca weer op zijn plek te positioneren. De reden is het feit dat één van de bevestigingspunten achteraan stuk is. Ik merkte het toen ik vrijdag na het werk in de fietsenstalling bij de Orca kwam.
Nu denk ik dat dit bevestigingspunt niet zomaar kapot gaat. Het is een drukknop die op de body is geplakt. Ik heb het kapje het voorbije jaar één keer van de Orca genomen dus slijtage lijkt me uitgesloten. Het lijkt me meer waarschijnlijk dat iemand geprobeerd heeft het op die plek te openen. Vermits ik de klep van de Orca middels een kabel door het beugelslot afsluit kan je er niet zomaar in. Ik stel me voor dat een wijsneus geprobeerd heeft de drukknop van het kapje los te trekken maar op die manier de drukknop heeft kapot getrokken. Of iemand is met zijn tas of jas blijven haperen en heeft op die manier de boel losgerukt. Het zou dan passend zijn een briefje achter te laten. Niet dus.
Toen ik op weg naar huis over de Scheldedijk reed had ik een fikse zijwind uit het noorden. Die trok het kapje omhoog. Frisjes. Vandaar de stop om het kapje weer min of meer op zijn plek te duwen. Ik heb het ondertussen voorlopig met klitteband bevestigd maar er moet natuurlijk een nieuwe drukknop op de body.

En gij moet mij niet vertellen dat dit een fietspad is !

Vrijdag reed ik na het werk met de e-Orca eerst naar Gent. Rond half zeven reed ik naar huis. Het vroor maar ik zat goed ingepakt in de Ora en hoewel ik al de hele week te kampen had met net-niet-echt- ziek symptomen kon ik dankzij de ondersteuning goed opschieten. Met uitzondering van een stop om de kap van de Orca, waar een bevestigingspunt van losgekomen was, weer goed te positioneren. Op anderhalve kilometer van ons huis rij ik over het fietspad dat links van de baan ligt. Als ik moe ben kies ik voor het fietspad. Als ik in vorm ben ga ik de baan op en maak ik meer snelheid. Zoals wel meer gebeurt staan er weer enkele auto's op het fietspad. Ik kan het niet goed zien want één heeft zijn lichten aan en die schijnen recht in mijn ogen. Ik stop en beroer de claxon van de Orca. Een kerel komt op mij afgelopen en blaft:

- Wat scheelt er?
- Eh, dit is toch een fietspad?
- Ja en dan? Wij zijn van de politie en doen hier een vaststelling.

Dan pas zie ik dat de man een uniform draagt.

- Mijn excuses, maar dat kan ik niet zien want ik word verblind door die lichten.
- Gij hebt hier niet te claxonneren. Dat is verboden. Dat mag alleen maar als je zelf een gevaar vormt.

Dat was dus niet het geval. Ik begon me eerder zelf in gevaar te voelen. Had hij niet al vaststellingen te doen dan zou ik zeker ter plekke "vastgesteld" worden.

- En gij moet mij niet vertellen dat dit hier een fietspad is. Ofwel wacht ge tot wij weg zijn, ofwel rijdt ge er langs.

Ik hield maar wijselijk mijn mond.
Het spektakel speelde zich af in een bocht van de weg en met het licht van de politie-auto in mijn ogen kon ik niet zien of er verkeer uit de andere richting kwam. Het ware attent geweest van de agent had hij mij teken gegeven dat de weg vrij was. Maar neen hoor, hij was "in zijn gat gebeten" en dat zou ik geweten hebben.

Ik steek de neus van de Orca voorzichtig de baan op en rekenend op de opmerkzaamheid van de automobilisten steek ik de baan over. Om dertig meter verder opnieuw het fietspad op te rijden. Ik zie de agent tegen zijn kompaan het verhaal doen en naar de Orca wijzen.

Hoe ik in de toekomst mensen er op attent moet maken dat ik er voorbij wil is mij nu een raadsel. Toch maar een fietsbel in de Orca installeren?

Fietssnelwegen in Oost-Vlaanderen

Zonet gelezen op De Redactie. De Provincie Oost-Vlaanderen investeert in fietssnelwegen. Die zouden fietsers de ruimte geven om vlot en veilig tussen steden te pendelen. Benieuwd naar het uiteindelijke resultaat. Op de website van de provincie staat meer verhaal.

Knal ! (2)

Eergisteren, dinsdag, eerste vergadering van het werkjaar. Ik had voor de gelegenheid de Orca gepoetst en de banden nog eens op druk gezet. Mijn poetswerk was vergeefs geweest want de regen kwam met bakken naar beneden. Maar binnenin de Orca was het lekker droog. De banden rolden vlotjes over het wegdek. Een goede start. In de late namiddag was ik weer thuis en zat ik in mijn bureau te werken. Plots een luide klap. Boven mijn hoofd, een verdieping hoger, hoorde ik de stemmen van de kinderen en ik riep of er iets gevallen was. Neen, zegden ze. De knal kwam van buiten.
Gisterochtend wou ik weer vertrekken en zodra ik in de garage kom zie ik het. De Tryker ligt van de velg en de binnenband ligt aan flarden. Dat bespaarde me in ieder geval al de moeite om de buitenband de demonteren. Een verse binnenband op de velg en "en route".
Ik had hetzelfde voorval in februari. In beide gevallen was het de originele binnenband. Heeft Flevobike een partij Schwalbes met productiefout gekregen? Is dit eigen aan deze velgen? Vreemd alleszins.

Fietsen

'tja, voor je het weet zijn we anderhalve maand verder en heb ik niets gepost. Te druk zeker? Werken, reizen en fietsen.
Op 2 juli had ik mijn laatste werkdag. De maand juni was het nog vrij druk en reed ik meer dan gemiddeld naar de school in Gent - Sint Amandsberg. Telkens met de e-Orca. Op 4 juli vertrokken we met het gezin voor een korte trip naar wat nu Midden-Europa is, met name Berlijn en via Dresden naar Praag. Lang geleden was dit nog "het oostblok" en moest je jezelf net niet uitkleden om de grens te kunnen passeren. Je diende wel tot op de laatste frank ( = 2,5 eurocent) aan te geven wat je achter het IJzeren Gordijn of de Muur meenam. Nu loop of rij je er zonder één spoor van controle doorheen. Europese Unie. Niet gefietst, maar wel fietsen gezien.

Zo zijn in Berlijn en Praag deze fietstaxi's alom tegenwoordig. Ze zijn meestal electrisch ondersteund. Een mooi alternatief voor de drommen segways die je daar ook mag kruisen.

We zijn nu een week terug thuis en op maandag maakte ik de eerste rit met de Hurricane. Benieuwd of het zou lukken dertig kilometer binnen het uur te rijden. Het lukte :-)

Ik heb nog vakantie en heb me geëngageerd de traditionele 15 augustus BBQ - tocht van de Gentse Liggers uit te stippelen. Dit jaar is er geen barbecue, maar wel een tocht van 100 km. Gisteren heb ik hem met een medeligger ingereden. Als ik uitsluitsel heb over de start- een aankomstplaats wordt de tocht officieel.

Nogmaals lek

.... nu rechts voor. Bij inspectie bleek er een gaatje door de brekerlaag van de Tryker, maar er stak niets meer in. Ik rij terugkerend van het werk voorbij een glascontainer en daar liggen soms wel wat scherven op het wegdek. Verstrooid als ik vaak ben is de kans niet gering dat ik er gewoon doorheen rij.

Knal?

Deze namiddag gaf ik les. Ik was rond 11:30 op school aangekomen om nog samen met enkele collega's te kunnen lunchen en overleggen. De Orca had ik in de overdekte fietsenstalling gezet, lekker in het zonnetje. Toen ik om 16:15 wou vertrekken bleek er iets loos. De band van het linker voorwiel lag van de velg. De binnenband stak er aan flarden uit.
Watte? Hoe kan dat nu? De enige verklaring die ik kan bedenken was dat door de zon de druk in de band zodanig was opgelopen dat de zwakste plek in de binnenband het niet meer hield. De band is geklapt en de luchtdruk heeft de Tryker van de velg gewipt. Het kan ook omgekeerd: de hitte duwt de Tryker van de velg, de binnenband puilt uit en klapt. Het resultaat zag er wel spectaculair uit.
Nieuwe binnenband om de velg, opgepompt en ik kon naar huis. Vreemd.

De technologie is voorhanden.

Waar wachten wij dan op?
Heelder blogs en bladzijden worden gevuld met meningen over mobiliteit. En ik doe er nog een schepje bovenop. Het STOP-principe. Eerst Stappen, dan Trappen, nadien het Openbaar Vervoer en als het echt moet het Persoonlijke, individuele, vervoer.
Dat laatste vormt een groot probleem want het is enorm vervuilend. Zowel omwille van het gebruik van grondstoffen als om het afval die het oplevert. CO2 en autowrakken. Alle goedbedoelde inspanningen ten spijt, je krijgt de massa niet in het massavervoer. Eerst het persoonlijke vervoer en dan de rest. POTS dus.
In Parijs zit er wel veel volk in de metro. Omdat de Parijzenaar begrepen heeft dat je er met de auto minder snel doorkomt. Hij kiest voor de metro. Maar vraag eens aan een Parijzenaar hoe je te voet in een straat komt die een kilometer verder ligt. Hij zal je het antwoord schuldig blijven, maar hij kan je perfect uitleggen welke metro-haltes je dient te passeren. Laten we accepteren dat het de aard van het beestje is eerder het POTS-principe te hanteren. Kunnen we dan de P minder vuil maken? Ja! Sterker nog: de technologie is er maar geen hond die er brood in ziet. Een enkeling wel maar dat is dan een naïeve wereldverbeteraar of een gedreven ingenieur. Of beide. Een beetje surfen op het net - hoe leefden wij voor 1995? - biedt een reeks mooie mogelijkheden voor Persoonlijk vervoer. En je hoeft er niet steeds bij te trappen.

De Renault Twizy is een poging elektrisch te rijden maar wijkt te veel af van wat wij als een auto zien. Autofreaks verketteren het ding. Dit is geen auto zoals wij ons dat voorstellen. Hij vervangt ook niet de auto maar kan op korte afstanden een mooi alternatief zijn. Idem voor de Mia die ik persoonlijk praktischer vind.

De reportage vertelt ook wat er schort aan de meeste bekende elektrische auto's: ze willen nog steeds een rijdende leefkamer zijn.
En natuurlijk zijn er nog varianten met minder milieu-impact en een kleiner volume. Zoals de Alleweder met elektrische motor.

Iets soortgelijks kan met de Sunrider of met de Orca, denk ik. Ergens tussenin zit dan de elektrisch ondersteunde velomobiel. Om deze als een volwaardig individueel vervoermiddel te maken moet hij praktisch zijn, perfect afgewerkt en betaalbaar.

Een variante op dit thema is de ELF, met zonnepanelen!

OK, al deze vervoermiddelen staan misschien nog niet helemaal op punt maar dat is met de zonnepanelen op ons dak ook zo. Vijf jaar later levert de helft van dit soort panelen aan de helft van de prijs even veel stroom. Dat is het resultaat van het tijdelijk subsidiëren van deze technologie, zodat gebruikers, verdelers en producenten uit ervaring leren hoe dit product kan verbeteren. Voor de e-Orca krijg ik geen subsidie en ik vermoed de producent ook niet. Nochtans levert zo'n voertuig een bijdrage aan een betere leefomgeving. Stel je Gent voor met velomobielen, fietsen en kleine elektrische voertuigen in plaats van auto's. Veel meer plaats voor terrasjes!

199 kilometer

... stond er op de dagteller van de e-Orca toen deze namiddag de ondersteuning wegviel. Die kilometers heb ik niet allemaal vandaag gereden maar ik was wel nieuwsgierig of ik met één lading de 200 kilometer zou halen. Niet dus :) . Ik heb de voorbije week de ondersteuning vrij intensief gebruikt. Dankzij de Gentse Liggers Nocturne zat er wat offroad in waar ik de ondersteuning in "high" had gezet. Op mijn woon-werkritten reed ik ook in "high" stand.  Het is nu winter en ik sleep nogal wat mee naar mijn werk. De snelheid ligt niet zo hoog zodat de ondersteuning vaak meewerkt. Ik stel me voor dat ik op een zomerse toertocht in de "eco"-modus en bij snelheden boven de bovengrens een veel grotere afstand moet kunnen halen met één lading.

Een week heen en weer met de e-Orca

Wat hebben we geleerd? Ik maak de vergelijking met de WAW toen hij nog was uitgerust met de BionX. De e-WAW dus.

Bagage.
In de WAW was het passen en meten. Is de tas niet te zeer gevuld? Een en ander uithalen en het op een andere plek een plaatsje geven. Goed opletten dat bij regen mijn tas en boeken de bodem niet raakt want het is niet uitgesloten dat er wat water binnen komt. De plaats naast de stoel is bijna niet benutbaar want daar zitten mijn ellebogen. In de Orca past een flink gevulde tas achter de stoel en is er links en rechts van de hoger geplaatste stoel nog ruimte. Het bagagenetje in de staart leent zich prima voor mijn jas.

In- en uitstappen
In de WAW laat je je zakken. In de Orca stap je in. Het ziet er misschien wat minder gek uit, maar voor mij zijn beide methodes nog steeds gelijk. Binnenin heeft de weliswaar minder lange Orca meer ruimte voor de rijder.

Snelheid.
Met de e-Orca doe ik de rit in dezelfde tijd en met dezelfde gemiddelde snelheid als met de e-WAW, maar sneller dan met de WAW zonder ondersteuning Hoe dat komt?
De trapondersteuning in de e-Orca lijkt me iets krachtiger dan de BionX in de e-WAW. Ik zit dus even snel of misschien wel sneller aan zijn snelheidslimiet, ergens rond 27 km/u. Daarboven dien ik alle energie zelf te trappen. De BionX had een beperkt inductie-effect dat dus boven 27 km/u eerder wat vertragend werkte. Topsnelheid deze week met de e-Orca was 40 km/u. Dat lukte met de e-WAW ook maar met de WAW zonder BionX had ik een top die een stuk hoger lag. Er zijn op mijn woon-werktraject maar enkele stroken die voor mij lang genoeg zijn om deze top te halen, maar dan moet ik alweer vertragen. Ik heb een velomobiel om te rijden langs gewone verbindingswegen en straten met bochten, lichten en putten. Ik heb op 11 km een tiental punten waar ik moet stoppen. Dan wil de topsnelheid wel eens tegenvallen.
Opgelet: de WAW zonder trapondersteuning is koning op het jaagpad. Ik ben er zeker van dat ik met de e-Orca nooit dezelfde top kan halen, wegens het hogere gewicht en de minder gunstige stroomlijn.

Comfort
Van putten gesproken. De WAW krijgt bij elke put of bult een klap. De e-Orca ... welke putten en bulten? Slecht wegdek werkt vertragend en daar heeft de e-Orca beduidend minder last van. Verkeersdrempels? Bij de e-WAW ging het van krggggg. Bij de e-Orca .... welke verkeersdrempels?

Geluid
De e-WAW met kap was een klankkast. Zonder kap en met acoustische binnenbekleding is hij al een heel stuk stiller. Het geluid van de BionX was hoorbaar maar niet storend. In de e-Orca hoor je de Rohloff-naaf en de trapondersteuning maar ook dat stoort mij niet. Verder geen gerammel of getrommel van de kasseien.

Ventilatie.
De Orca heeft een betere doorstroming van lucht dan de WAW. Dat bevalt me wel. Zelfs met dakje waait de wind om mijn oren. Dat doet me sneller dan in de WAW naar een muts grijpen, maar dat vind ik persoonlijk geen nadeel. Door de ondersteuning kom ik na een rustige heen-rit fris op het werk.

Regen
Zelfs met kap was WAW019 niet helemaal dicht. Het water dat op de neus plenst spat naar binnen onder het vizier. Het mini-vizier dat ik monteerde hield dit een beetje tegen maar niet helemaal. Ook langs de "pootjes" van het vizier liep er water binnen. Bij de Orca houdt de combinatie van het dakje en het dekje dat met zuignappen op de body kan worden bevestigd tot nu toe alle water buiten. In de Orca zie ik nog niet zo snel water naar binnen komen via de voetengaten. Vermits de stuurinrichting buiten de cockpit zit en de stuurstangen hoger naar buiten gaan komt ook via die weg geen water binnen. De lage WAW had wel wat meer last van hoog water.

Overzicht
De hogere zit van de Orca maakt dat ik zelf een beter overzicht heb. Ik weet niet of ik beter gezien word. Bij mist of regen is het bij de WAW goed onder het beregende vizier door kijken (ik reed ooit in de plensende regen tegen een signalisatiebord!) maar ook bij de Orca is er niet zoveel ruimte tussen het dekje en de rand van het bemiste dakje.

Looks
Zowel de WAW als de Orca hebben op schoolkinderen een opwindend effect. Ze roepen en wijzen me na.
Heeft de WAW meer de uitstraling van een sportwagen dan heeft de Orca iets meer deze van een betere bak, hoewel iemand de voorbije week toch de vergelijking maakte met een Ferrari. Collega's en vrienden staan in bewondering voor het concept en voor de afwerking ervan.
Ik heb nog geen getoeter gehad van zenuwachtige autobestuurders. Ze geven me ruim baan en laten me zelfs oversteken als ik geen voorrang heb.

Conclusie.
Ik heb geleerd dat de WAW in het begin vooral spannend was omwille van zijn snelle looks en prestaties maar dat hij niet beantwoordde aan waar ik hem het meest voor gebruiken zou. De e-Orca doet wat ik ervan verwacht namelijk mij droog en redelijk fris op mijn bestemming brengen. Hij doet dat beter dan de e-WAW met BionX.
Wil je op weg naar het werk eens flink snelheid maken dan kan ik de WAW ten zeerste aanbevelen.

Eerste woon-werk-rit

De afstand is 11 km. Niet onoverkomelijk en moet je daarvoor een e-Orca inzetten? Nee, dat moet niet maar het is verdomd veel comfortabeler dan een Hurri met Radical-tassen of een Brompton met rugzak, vooral als het regent.
In de Orca komt bijna geen druppel binnen. De combinatie van het dakje en het dekje met vizier is erg efficiënt. tegelijkertijd is er toch voldoende luchtcirculatie zodat de temperatuur niet te hoog oploopt. Dat was met dit frisse weer nu niet echt een probleem, maar in een gesloten WAW had ik er toch last van.
De rugzak met mappen vindt gemakkelijk een plek achter de stoel. Jas in het vangnet achter in de staart (ik maak wel eens een foto). Plastic zak met boeken naast de stoel. Op één punt was ik ongerust. Zou de Orca tussen de paaltjes kunnen die onlangs op mijn traject waren geplaatst? (De Achtenkouterstraat in Gent-Oostakker) De paaltjes bleken verzet en de Orca kon er moeiteloos tussen.

Herfstweer ...

Het verwachte herfstweer kwam en overspoelde. Donderdagochtend was het van dat. Felle regen. Ik kon meteen mijn regenpak aan. De lange broek die ik draag om voor de lesgroep te staan heb ik maar in een plastic zak opgeborgen en een collant aangetrokken. Mijn materiaal zo goed mogelijk in plastic verpakt en in de fietstassen. Op weg met de Hurri dan maar. De rit is 11 km  en met dit str**t-weer duurde ze een half uurtje. Tijd genoeg om kletsnat en bespat aan te komen. De waterdichte Radical-tassen bleken ook een watergrens te hebben. Dankzij het plastic waren zelfs mijn boterhammen droog gebleven.
Donderdagavond zelfde scenario. Gisteren, vrijdag, moest ik opnieuw opleiding geven en dus de baan op. Gelukkig was het 's ochtends droog. Dat maakt de rit meteen een stuk aangenamer en korter in tijd maar gisteravond moest ik er weer aan geloven.
Een velomobiel zou nu wel van pas komen. ...

Nog even wachten

De e-Orca laat nog even op zich wachten. Spannend is het wel.
Ondertussen heb ik toch een alternatief voor mijn woon-werk-verkeer. De Brompton is ok, maar niet echt voor transport. Ik vond enkele tassen die ik op de Hurricane kan meenemen zonder dat ik een bagagedrager nodig heb.

Ik monteerde ook een voorlicht en een spatbordje. Morgen is het de maidentrip in deze uitvoering.

Er wordt herfstweer verwacht.