En weg was hij.

Bijna twee maanden geleden hakte ik voor mezelf de knoop door. Ik wou een ligfiets met grotere wielen. De Hurricane SL zou vervangen worden door een mid- of high-racer. Het zijn vooral mijn ervaringen met de overschakeling van een 26" MTB naar een zgn "twentyniner" (wat eigenlijk een 28" MTB is) die mij over de streep geduwd hebben. De MTB heeft me geleerd dat de wielmaat er echt toe doet. Betere rol-eigenschappen, minder rolweerstand.
Ik begon te letten op het rijgedrag van de Hurri op andere paden dan de trekwegen langs rivieren en kanalen. Hoe snel hij over het asfalt van die jaagpaden gaat, des te moeilijker is het om op de hobbels en bobbels van de Vlaamse wegen een redelijke snelheid vast te houden. In een opwelling zette ik de Hurricane te koop maar gezien de prijs die hoort bij zijn specificaties kwam er geen fatsoenlijk bod. Ik vond dat niet eens zo erg want ik hield wel van dat fietsje en na een paar toertjes met een voor mij goede gemiddelden van 30, 31 en meer kilometer binnen het uur, vond ik dat de Hurri SL het nog zo slecht niet deed. Maar die gemiddelden zijn er alleen maar omdat die routes voor een flink stuk over het jaagpad gingen. Bovendien reed ik mijn all time hoogste gemiddelde voor een toertochtje met de M5 ShockProof met bagagepunt die zowat 5 kg zwaarder woog dan de Hurricane met Radical tas. Ik was toen wel een jaartje of drie jonger.
Wat in de ideale fietswereld geldig is niet meer van toepassing is in de werkelijkheid. In de werkelijkheid hebben de wegen vaak haakse bochten, zijn er putdeksel, boorden, slecht aangelegde klinkers. De snelheid hangt af van de juiste fiets op het juiste parcours. Laten nu de geaccidenteerde wegen in de meerderheid zijn.
En toen kwam het mailtje van iemand die mijn te koop gestelde Hurri gezien had. Hij kwam langs en binnen het uur was de koop gesloten...
Nu heb ik geen open ligger meer, maar ik wil daar uiteraard verandering in brengen. Ik zoek een lichte racer die op grotere wielen staat. Gewicht is een criterium want de Vlaamse Ardennen liggen op halve-dagrit-afstand. Op papier is de M5 Carbon High Racer de ultieme keuze maar die valt af wegens zijn aankoopprijs. Het gaat tenslotte om een fiets waar ik geen 1000 km per jaar mee rij. De Challenge Seiran SL - ook niet goedkoop - lijkt een goede kandidaat wegens licht van gewicht en met 26" wielen. Maar is zijn zitpositie niet tè hoog?
De M5 M-racer ziet er ook goed uit, maar heeft de ketting langs het voorwiel. Als ik hem bovendien wat lichter wil zal dat geld kosten. Dan zijn er nog de Performer High Racer, de Optima High Baron en al die andere.
Dat wordt moeilijk.

Regionaal Landschap Schelde en Durme

Een medewerker van deze dienst zocht een ligfietser om te vertellen over hoe het is om met zo'n tuig langs de scheldeboorden te rollen.
Alles voor de juiste zaak en dus heb ik me opgeofferd.

En nog meer fietsen ...

De voorbije week was weersgewijs een rotweek. En toch heb ik gefietst. Woensdag sprak ik met een collega af om een toerke te maken in de Vlaamse Ardennen. Het werd zoiets:

De mooiste routes op routeyou.com

Mijn collega reed met zijn racefiets. Omdat ik toch ook nog wat wou bijpraten koos ik niet voor de Hurricane maar voor de Scott ATB die ik voor de gelegenheid had uitgerust met zijn "zomerwielen".

Op de foto zie je dat het 26" wiel met de Kojak erop een merkelijk kleinere diameter heeft dan met de Nobby Nic. De Kojaks op 6 bar bollen wel lichter dan de Nobby Nic op 2 bar, maar tegenover een 28" wiel met raceband ben je toch in het nadeel. Nu, alles liep goed af. Ik ging vlot de bergjes op en ik kon mijn collega bijhouden, maar na 80 km  was het wel genoeg.

Gisteren, 15 augustus stond de traditionele BBQ tocht van ligfietser.be op het programma. Dat ging minder vlot. Het was de bedoeling deze tocht te rijden:

De mooiste routes op routeyou.com

Maar het liep helaas anders. De weersvoorspellingen waren niet goed. Buien, zo mogelijk met onweer. Ik vertrok met de Hurricane, uit solidariteit met de andere open ligfietsers. Ik had beter meteen voor de Orca gekozen. Die staat op drie wielen. Pijnlijk als je na 100 meter al in het decor belandt. Even niet opgelet en pats, daar lag ik op mijn linkerkant tegen het asfalt. Ondertussen was ongeveer iedereen al uit het zicht verdwenen. Gelukkig was er een dame die bereid was mijn zakdoek rond mijn gehavende elleboog te binden. Mijn fiets was in de berm terecht gekomen en buiten enkele krassen op de spiegel lijkt er niets kapot. maar het is geen reclame voor de ligfiets als je met gevilde elleboog en onderarm door Sint Amandsberg moet. Ik zag ze het al denken: "Gevaarlijk, die dingen". Mijn nagelnieuwe WOL-shirt (West- en Oost-Vlaamse Ligfietsers)  is naar de vaantjes, potdorie. Thuis kreeg ik professionele zorgen zodat ik na de middag - ditmaal met de Orca - op zoek kon naar de groep. Iedereen die ik in mijn telefoon had gebeld maar geen antwoord. Dan maar op goed geluk de route gezocht en tegen de richting in. Daar waren ze, in de zoveelste regenbui. Uiteindelijk toch op ons eindpunt en in Het Smulderke beland. Ik heb daar nog veel uitleg mogen geven over het hoe en wat van de e-Orca. 

Pijnlijke nacht en niet zo goed geslapen, maar morgen zit ik alweer op de mountainbike. Veel veiliger dan zo'n ligfiets.

Jawel, dit is mijn arm.

Fietsen

'tja, voor je het weet zijn we anderhalve maand verder en heb ik niets gepost. Te druk zeker? Werken, reizen en fietsen.
Op 2 juli had ik mijn laatste werkdag. De maand juni was het nog vrij druk en reed ik meer dan gemiddeld naar de school in Gent - Sint Amandsberg. Telkens met de e-Orca. Op 4 juli vertrokken we met het gezin voor een korte trip naar wat nu Midden-Europa is, met name Berlijn en via Dresden naar Praag. Lang geleden was dit nog "het oostblok" en moest je jezelf net niet uitkleden om de grens te kunnen passeren. Je diende wel tot op de laatste frank ( = 2,5 eurocent) aan te geven wat je achter het IJzeren Gordijn of de Muur meenam. Nu loop of rij je er zonder één spoor van controle doorheen. Europese Unie. Niet gefietst, maar wel fietsen gezien.

Zo zijn in Berlijn en Praag deze fietstaxi's alom tegenwoordig. Ze zijn meestal electrisch ondersteund. Een mooi alternatief voor de drommen segways die je daar ook mag kruisen.

We zijn nu een week terug thuis en op maandag maakte ik de eerste rit met de Hurricane. Benieuwd of het zou lukken dertig kilometer binnen het uur te rijden. Het lukte :-)

Ik heb nog vakantie en heb me geëngageerd de traditionele 15 augustus BBQ - tocht van de Gentse Liggers uit te stippelen. Dit jaar is er geen barbecue, maar wel een tocht van 100 km. Gisteren heb ik hem met een medeligger ingereden. Als ik uitsluitsel heb over de start- een aankomstplaats wordt de tocht officieel.

De Vlaamse Ardennen met de Hurricane

Na mijn Mallorca-week bleef de vraag: kan je met een ligfiets, i.c. de Challenge Hurricane SL klimmen?
Can white men sing the blues? Yes we can!
Vorig vrijdag via Sint Lievens Houtem en Zottegem op naar de Berendries. Gemiddeld stijgingspercentage is 7,2%; het maximum 10 tot 14%, afhankelijk van de informatiebron. Mijn bevinding: goed te doen met de Hurricane, hoewel niet op het buitenblad :-). Ik heb eerder al geleerd goed te doseren en dergelijke hellingen niet op te willen vlammen. Zolang je blijft trappen en bollen ga je vooruit, al was het aan 7 km per uur. Voor de Berendries had ik al de Ten Bossestraat tot mij genomen. Daarna de Valkenberg, 8,2 gemiddeld met een maximum van 13%, zoals ik ergens lees. De percentages op het www lopen nogal uiteen. Welk bergjes nog allemaal onder de wielen geschoven zijn weet ik zo niet maar na 50 kilometer kwam ik ergens tussen Oudenaarde en Gavere aan de Schelde. Daar ligt de ware biotoop van de ligfiets. Noordenwind op kop maar toch aan + 30 richting thuis, vooral toen een onverlaat op een racefiets nog maar de indruk gaf mij te willen inhalen. No pasaràn!

Koersfiets

Ik ben inmiddels een dag of vier terug uit Mallorca. Mijn zitvlak is aan het herstellen. Ik had voordien nog geen kilometer op een koersfiets gereden. In een week tijd reed ik nu ongeveer 650 km op zo'n ding. Door berg en dal. De eerste dag voelde de koersfiets vrij goed aan. Ik had een houding die wat overeenstemt met deze op mijn mountainbike. Maar het verschil is dat ik die mtb slechts een keer in de week gebruik voor een rit tussen de dertig en de vijftig kilometer. Af en toe gaat het daar eens boven, maar dat is uitzonderlijk. Ging het de eerste dag vanzelf, de tweede begon ik mijn zitvlak te voelen en op de vierde dag stak de pijn tussen de schouderbladen op. Als ik al zou overschakelen op een racefiets dan zou ik ernstig investeren in het vinden van de juiste houding en het juiste zadel. Maar dat zal niet nodig zijn want ik schakel niet over. Ik reed de voorbije dagen verschillende malen met de Hurricane en vanmorgen deed ik een boodschap met de Orca. Het was wel even thuiskomen. Deze namiddag, na 45 km op de Hurri voelde ik geen centje pijn of ongemak. Ik zou door kunnen blijven gaan, aan een hogere snelheid dan met de racefiets, hoewel de Hurri enkele kilo's meer weegt. Blijft het klimmen. Ik heb dat nog onvoldoende kunnen uitzoeken of het klopt dat een ligfiets minder goed of niet klimt. Ik neem me voor eens naar de Vlaamse Ardennen te rijden en daar de beruchte Berendries en Valkenberg te verslaan. Dat deed ik al eerder met de mtb op slicks, maar nog nooit met de ligfiets, denk ik. Op de rechtop-fiets kan je aan het stuur trekken om kracht bij te zetten, je kan "en dansant" een helling nemen, stijl Christopher Horner, maar dat is behoorlijk vermoeiend. Op de ligger kan je jezelf tegen de rugleuning afzetten. Dat laat je toe meer kracht te zetten, maar het is desastreus voor de knieën. Geen gewoonte van maken, dus. Maar die bergjes moet er vroeg of laat aan geloven.

Kiezen is niet gemakkelijk

In de week is het velomobiel tijd. Ik maak met de e-Orca mijn woon-werk-verplaatsing en eigenlijk bijna alle verplaatsingen van A naar B. Behalve als ik de trein neem en ter bestemming nog een eindje te rijden heb. Dan wordt het de Brompton. Af en toe mag de Hurricane van stal voor een jacht langs het jaagpad. Maar bijna elk weekend maak ik tijd voor een toertje met de ATB. Het is een gans ander gevoel dan het ligfietsen. Je komt op plaatsen waar je met de ligfiets moeilijk geraakt. Het is wat technischer en meer zen. Op de ligfiets heb ik nog ruimte in mijn hoofd voor allerlei gedachtenstromen. Maar op de mountainbike zit ik in het moment. Een spoor kiezen, een klimmetje overwinnen, een tak ontwijken. Balanceren, doseren en af en toe eens exploderen. Je moet er je hoofd bijhouden en toch niet te veel nadenken. Eenmaal aangekomen wacht de beloning. Een frisse afsluiter met de compagnons en nadien de cijfers op endomondo. Zo bleek vanmiddag dat we vandaag de snelste 50 kilometer hadden afgelegd sinds ik mijn gegevens bijhoud. Vergelijken met andere ritten is wat natte vingerwerk want een parcours is  nooit twee keer hetzelfde. Maar het gaf toch een goed gevoel dit te constateren. Dat het droog en zacht weer was hielp ons vandaag wel. De blubber van een tweetal weken geleden is veranderd in kluiten en voren. Blik op oneindig en geven maar. Misschien moet ik eens proberen ligfiets en off-road met elkaar te verzoenen. Dan wordt het wellicht zoiets:

Eerste rit van het jaar.

Niet voor mij natuurlijk, maar wel voor de Hurricane SL. Ochtenzonnetje, redelijk fris en een pittig windje. Maar droog. Voor de MTB is het mij nu nog wat te nat. Twee weken geleden heb ik er wel mee getoerd en toen lag het al behoorlijk vettig. Ondertussen is er nog veel regen bij gevallen en zijn de paadjes er dus niet beter berijdbaar op geworden. Tja, des winters als het regent ... De combinatie van lage temperaturen en water is voor mijn lage BMI geen zegen. De Hurricane dan maar. Ik heb hem nu net een jaar. Vorige zomer heeft hij heel wat kilometertjes gebold maar de komst van de Orca in oktober heeft mijn aandacht wat verlegd. Het was geleden van 16 november dat ik hem nog had uitgelaten. Tijd voor een "sorry". Het voelde onmiddellijk vertrouwd aan. Ik heb de gewoonte tegen de wind in te vertrekken, zeker wanneer deze wat strak staat. Westwaarts dus, richting Gentbrugge-brug. Oei, hoewel vertrouwd ging het toch niet zo snel. Bij nat wegdek, zoals vanmorgen ligt de snelheid altijd wat lager. Maar lag het aan de wind, de lage temperatuur of ben ik gewoon lui geworden door de ondersteunde e-Orca? Of is het dan toch de leeftijd, iets wat ik niet graag toegeef. Na een eindje en met de wind eerder van opzij ging het al wat sneller en toen ik op het jaagpad de wind in de rug kreeg ging het gemakkelijk richting 40 km/u. Maar toch: een gemiddelde van 27 km/u op een traject waar ik vorige zomer om en bij de 30 gemiddeld reed is geen record. Maar daar gaat het eigenlijk niet om. Het gaat om het genieten bij het rijden, kijken naar de honderden eenden die in de ondergelopen weiden uitrusten. De zon op de Schelde en de vele fietsers die hetzelfde dachten als ik vanmorgen.

Herfstweer ...

Het verwachte herfstweer kwam en overspoelde. Donderdagochtend was het van dat. Felle regen. Ik kon meteen mijn regenpak aan. De lange broek die ik draag om voor de lesgroep te staan heb ik maar in een plastic zak opgeborgen en een collant aangetrokken. Mijn materiaal zo goed mogelijk in plastic verpakt en in de fietstassen. Op weg met de Hurri dan maar. De rit is 11 km  en met dit str**t-weer duurde ze een half uurtje. Tijd genoeg om kletsnat en bespat aan te komen. De waterdichte Radical-tassen bleken ook een watergrens te hebben. Dankzij het plastic waren zelfs mijn boterhammen droog gebleven.
Donderdagavond zelfde scenario. Gisteren, vrijdag, moest ik opnieuw opleiding geven en dus de baan op. Gelukkig was het 's ochtends droog. Dat maakt de rit meteen een stuk aangenamer en korter in tijd maar gisteravond moest ik er weer aan geloven.
Een velomobiel zou nu wel van pas komen. ...

Nog even wachten

De e-Orca laat nog even op zich wachten. Spannend is het wel.
Ondertussen heb ik toch een alternatief voor mijn woon-werk-verkeer. De Brompton is ok, maar niet echt voor transport. Ik vond enkele tassen die ik op de Hurricane kan meenemen zonder dat ik een bagagedrager nodig heb.

Ik monteerde ook een voorlicht en een spatbordje. Morgen is het de maidentrip in deze uitvoering.

Er wordt herfstweer verwacht.

Tijdelijk

Op dit eigenste ogenblik zijn de mensen van Flevobike bezig met de bouw van mijn e-Orca. Over precies een week ga ik hem ophalen. Na de verkoop van de M5 CMPCT werd het toch tijdelijk behelpen. De Hurricane is niet voorzien van bagagedrager en grote ligfietstassen heb ik niet. Dan maar met de boekentas op de rug met de Brompton of met de Scott ATB naar Gent. Ik probeer het aantal boeken en mappen te beperken want papier wéégt. Mijn netbook laat ik thuis. Ik probeer op het werk wel een computer te scoren. Fietsen doe ik rustig aan zodat ik niet in de douche moet als ik aan kom. Anders moet ik ook nog reservekledij heen en weer transporteren. Dat rustige fietsen is soms wel lastig, vooral als zo'n racer in volle uitrusting me voorbij zoeft. Het weer werkt wel mee. September was een mooie maand en de enige regendagen die er waren moest ik niet naar Gent. Wel naar Wetteren maar dat is minder ver. Het lukt dus wel maar ik zal toch blij zijn als de Orca er is.

Daar ging hij dan ...

.... de straat uit. WAW019. Met zijn nieuwe eigenaar er in.
Ik zette hem te koop in juni. Kreeg heel wat reacties. Uit binnen- en buitenland. "Zekere" kopers die op het einde afhaakten. Belachelijke bedragen werden geboden, waarbij je jezelf afvraagt of die mensen weten waar ze een bod op doen. Of die mensen denken dat ik echt zo achterlijk ben als ... Of wanhopig.
Ook enkele mensen die ernstig over kwamen en bijvoorbeeld twijfelden tussen die Quest of deze WAW. Het werd dan de Quest. Uiteindelijk bleek ik iets in de aanbieding te hebben wat zijn huidige eigenaar precies zocht. Iemand die weet wat hij wil en weet wat dat kosten kan.
Het deed wel iets. Zelfs al dacht ik er reeds afscheid van te hebben genomen. Nadat het voorschot was betaald had ik er zelfs niet meer in gezeten. Hij was niet meer van mij. Maar hij reed de straat uit en liet in de garage een lege plek na. Die wordt over minder dan een maand opgevuld door de e-Orca.
Ik realiseerde me vandaag dat de drie ligfietsen die ik een jaar geleden nog had een nieuwe eigenaar hebben. De M5 ShockProof, de M5 CMPCT en de WAW. Zij werden vervangen door de Hurricane SL en de e-Orca. En ook wat door de Brompton.
Per saldo blijven er evenveel fietsen. Om evenveel of nog meer te fietsen.

Niets te melden??

Eigenlijk geen goede titel voor een bericht. De twee vraagtekens maken hopelijk al een en ander goed.
Het was hier stilletjes, ik beken. Maar wat zou je willen? Wat een mooie zomer. Voor deze weerberichten zet een mens zijn handtekening. Zelfs al draait het al eens een keertje minder goed uit. Vandaag is het warm maar de lucht is donker en er vallen druppels. Zwoel zomerweer dat met een donderklap moet eindigen.
Een mooie zomer dus en dat betekent veel fietsplezier. Ik kan dus om de twee dagen schrijven: "Fijn gefietst en het was een heerlijk weertje", maar daarmee zou ik de lezer alleen maar vervelen. Voor wie het toch wil weten:
Ik reed meerdere toertjes met de Hurricane SL en dat moest zo rap mogelijk gaan. Ik reed meerdere toertjes met de Scott ATB en dat moest ook rap gaan. "Zet twee mannen op een velo en ge hebt een koers," wist een groot filosoof te melden en hij kan het weten want hij is een van mijn offroad compagnons. Van mijn rit richting Knokke maakte ik reeds eerder melding. Die eindigde in de regen en het lijkt het begin van een trend. Hopelijk zet deze zich niet door. Ik ging enkele dagen richting Malle - om niet "Westmalle" te moeten schrijven want dat klinkt zo gulzig - samen met vrouwlief en dus deed ik een inspanning om op haar hoogte te komen en reed ik met de ATB, want zij reed op haar Koga. We vertrokken op woensdag 8 augustus en wie zich die dag herinnert weet dat het een ganse dag oude wijven regende. Bovendien waren de gastheer en gastvrouw van de B&B waar we gereserveerd hadden zelf pas laat terug van hun weekje Frankrijk zodat we pas na zessen doorweekt op ons logeer-adres terecht konden. Een stop in het Trappistencafé hielp ons even uit de regen maar we kwamen daar dan ook nat aan de binnenkant naar buiten. Na een uitgebreide douche (nog meer nat) leek alle leed geleden. De volgende dagen verliepen vrijwel droog.
Ik reed eerder ook de Gentse Buitenband maar zoals ik al eerder meldde eindigde die voor mij halfweg wegens spaakbreuk. Gisteren reed ik dan samen met enkele "Gentse Liggers"(die niet noodzakelijk in Gent wonen) de jaarlijkse barbecue-tocht en dat viel goed mee afgezien van ... regen onderweg, maar dat was slechts een drupje.
Deze zomer is ook die van de verkoop van de WAW maar daarover later meer.

Laarne - Knokke - Laarne

Af en toe gaan we met het gezin één of meerdere dagjes naar zee. Mijn gezinsgenoten nemen dan de auto of de trein. Ik kies zo mogelijk voor de fiets. Dinsdag was het weer zover. De weerman beloofde niet veel goeds maar wij hadden wel een goede reden om toch te gaan. Ik wou de verplaatsing graag met de Hurricane doen. Maar die had halverwege de Gentse Buitenband spaakbreuk opgelopen. Gelukkig was er Wouter van 2wielen in Hamme. Hij maakte de Hurri weer rijklaar en zo kwam het dat ik dinsdag toch kon vertrekken met mijn favoriet voor dit soort trajecten. De voorband had wat te lijden gehad van een slepend remblokje na de spaakbreuk maar met een oude reserveband in mijn bagage zou ik het er toch op wagen. De route verloopt grotendeels langsheen kanalen, 70 kilometer enkele reis. Je kan er flink doortrappen, als je maar tijdig vaart minder om de kruising met de wegen veilig te nemen. De heenrit verliep voorspoedig, zoals dat heet. Ik wou me niet leeg rijden want ik had later op de dag nog de terugrit te doen. Deze verliep minder voorspoedig: vanaf kilometer dertig gingen de wolken open. Eerst zachtjes maar later de volle kraan. Ik reed in sportshirt en fietsbroek door Gent waar auto's zonder scrupules heelder plassen over me heen gooiden. Besmeurd en beslijkt haalde ik de meet. Ik voelde me even een Flandrien en ging die avond op tijd naar bed.

28 juli Gentse buitenband 2013.

Met dank aan Ronny. Ik reed de tocht niet uit wegens een dubbele spaakbreuk in het voorwiel.

Een fietstochtje in het land achter de kustlijn bracht me het voorbije weekend langs de imposante schuur van ter Doest.

Zo'n smartphone met camera is dan een handig ding.

En nog meer fietspret ...

Ligfietstreffen in Koekelare.
Ja kan het niet zo goed zien maar Karwij was sponsor op de Tshirts.

Alweer een project van Basuko.Films

Een frisse zondagochtend in april. Met dank aan Basuko.Films.

Wisselen en sleutelen

Vanmiddag ging de M5 ShockProof de deur uit. In plaats van vrijdag wou de koper hem vandaag ophalen.
Een half uurtje later reed ook de Challenge Hurricane uit de poort ... met mezelf op het stoeltje. Even testen. De bidonhouder die ik had gemonteerd maakte na een halve kilometer al slagzij. Schroefje had nog enkele draaibewegingen nodig. Het zicht in de spiegel was niet wat moest zijn - en nee, het was niet mijn eigen kop die ik zag. Ik had gisteren het stuur wat verder ingeschoven, maar ik merkte dat ik met mijn knieën mijn handen raakte. Dus ook dat moest bij aankomst wat bijgesteld. Ik herinner me dat ik bij mijn andere fietsen ook nogal wat gesleuteld heb eer alles zat hoe ik het hebben wil. Een fietser rijdt niet op een fiets, hij fietst. Fietser en fiets vormen één geheel.
Twee weken geleden had ik enkel nog maar de vage gedachte dat ik dit of volgend jaar de ShockProof misschien zou inruilen voor een nieuwer exemplaar, eventueel een recentere versie van de SP, want het blijft een fijne en snelle fiets. Maar toen ik de advertentie zag voor de Hurricane begon het toch wel ferm te kriebelen. En zo snel gaat dat dan.
't Zal een virus zijn.

Challenge Hurricane SL

Sinds vandaag in de garage.

Laat het nu maar zomer worden.