Een week heen en weer met de e-Orca

Wat hebben we geleerd? Ik maak de vergelijking met de WAW toen hij nog was uitgerust met de BionX. De e-WAW dus.

Bagage.
In de WAW was het passen en meten. Is de tas niet te zeer gevuld? Een en ander uithalen en het op een andere plek een plaatsje geven. Goed opletten dat bij regen mijn tas en boeken de bodem niet raakt want het is niet uitgesloten dat er wat water binnen komt. De plaats naast de stoel is bijna niet benutbaar want daar zitten mijn ellebogen. In de Orca past een flink gevulde tas achter de stoel en is er links en rechts van de hoger geplaatste stoel nog ruimte. Het bagagenetje in de staart leent zich prima voor mijn jas.

In- en uitstappen
In de WAW laat je je zakken. In de Orca stap je in. Het ziet er misschien wat minder gek uit, maar voor mij zijn beide methodes nog steeds gelijk. Binnenin heeft de weliswaar minder lange Orca meer ruimte voor de rijder.

Snelheid.
Met de e-Orca doe ik de rit in dezelfde tijd en met dezelfde gemiddelde snelheid als met de e-WAW, maar sneller dan met de WAW zonder ondersteuning Hoe dat komt?
De trapondersteuning in de e-Orca lijkt me iets krachtiger dan de BionX in de e-WAW. Ik zit dus even snel of misschien wel sneller aan zijn snelheidslimiet, ergens rond 27 km/u. Daarboven dien ik alle energie zelf te trappen. De BionX had een beperkt inductie-effect dat dus boven 27 km/u eerder wat vertragend werkte. Topsnelheid deze week met de e-Orca was 40 km/u. Dat lukte met de e-WAW ook maar met de WAW zonder BionX had ik een top die een stuk hoger lag. Er zijn op mijn woon-werktraject maar enkele stroken die voor mij lang genoeg zijn om deze top te halen, maar dan moet ik alweer vertragen. Ik heb een velomobiel om te rijden langs gewone verbindingswegen en straten met bochten, lichten en putten. Ik heb op 11 km een tiental punten waar ik moet stoppen. Dan wil de topsnelheid wel eens tegenvallen.
Opgelet: de WAW zonder trapondersteuning is koning op het jaagpad. Ik ben er zeker van dat ik met de e-Orca nooit dezelfde top kan halen, wegens het hogere gewicht en de minder gunstige stroomlijn.

Comfort
Van putten gesproken. De WAW krijgt bij elke put of bult een klap. De e-Orca ... welke putten en bulten? Slecht wegdek werkt vertragend en daar heeft de e-Orca beduidend minder last van. Verkeersdrempels? Bij de e-WAW ging het van krggggg. Bij de e-Orca .... welke verkeersdrempels?

Geluid
De e-WAW met kap was een klankkast. Zonder kap en met acoustische binnenbekleding is hij al een heel stuk stiller. Het geluid van de BionX was hoorbaar maar niet storend. In de e-Orca hoor je de Rohloff-naaf en de trapondersteuning maar ook dat stoort mij niet. Verder geen gerammel of getrommel van de kasseien.

Ventilatie.
De Orca heeft een betere doorstroming van lucht dan de WAW. Dat bevalt me wel. Zelfs met dakje waait de wind om mijn oren. Dat doet me sneller dan in de WAW naar een muts grijpen, maar dat vind ik persoonlijk geen nadeel. Door de ondersteuning kom ik na een rustige heen-rit fris op het werk.

Regen
Zelfs met kap was WAW019 niet helemaal dicht. Het water dat op de neus plenst spat naar binnen onder het vizier. Het mini-vizier dat ik monteerde hield dit een beetje tegen maar niet helemaal. Ook langs de "pootjes" van het vizier liep er water binnen. Bij de Orca houdt de combinatie van het dakje en het dekje dat met zuignappen op de body kan worden bevestigd tot nu toe alle water buiten. In de Orca zie ik nog niet zo snel water naar binnen komen via de voetengaten. Vermits de stuurinrichting buiten de cockpit zit en de stuurstangen hoger naar buiten gaan komt ook via die weg geen water binnen. De lage WAW had wel wat meer last van hoog water.

Overzicht
De hogere zit van de Orca maakt dat ik zelf een beter overzicht heb. Ik weet niet of ik beter gezien word. Bij mist of regen is het bij de WAW goed onder het beregende vizier door kijken (ik reed ooit in de plensende regen tegen een signalisatiebord!) maar ook bij de Orca is er niet zoveel ruimte tussen het dekje en de rand van het bemiste dakje.

Looks
Zowel de WAW als de Orca hebben op schoolkinderen een opwindend effect. Ze roepen en wijzen me na.
Heeft de WAW meer de uitstraling van een sportwagen dan heeft de Orca iets meer deze van een betere bak, hoewel iemand de voorbije week toch de vergelijking maakte met een Ferrari. Collega's en vrienden staan in bewondering voor het concept en voor de afwerking ervan.
Ik heb nog geen getoeter gehad van zenuwachtige autobestuurders. Ze geven me ruim baan en laten me zelfs oversteken als ik geen voorrang heb.

Conclusie.
Ik heb geleerd dat de WAW in het begin vooral spannend was omwille van zijn snelle looks en prestaties maar dat hij niet beantwoordde aan waar ik hem het meest voor gebruiken zou. De e-Orca doet wat ik ervan verwacht namelijk mij droog en redelijk fris op mijn bestemming brengen. Hij doet dat beter dan de e-WAW met BionX.
Wil je op weg naar het werk eens flink snelheid maken dan kan ik de WAW ten zeerste aanbevelen.

Niet langer "e".

Met het vooruitzicht in het najaar over de eOrca te beschikken maak ik links en rechts wel eens het voornemen bekend dat eWAW019 dit jaar de deur uit gaat. Nu is er iemand die niet echt geïnteresseerd is in de WAW maar wel in de "e". Vermits de BionX toch niet de ideale trapondersteuning is voor een velomobiel ben ik wel bereid die apart van de hand te doen. Vanmiddag dus de BionX gedemonteerd. Originele achterwiel - dat ondertussen als reservewiel voor de mountainbike fungeerde - opnieuw gemonteerd en meteen een toertje rond het blok gemaakt.
Wat blijkt? De velomobiel is een pak (7 kilo) lichter. Optrekken en versnellen vraagt meer energie. De snelheid kon ik bij afwezigheid van een kilometerteller niet zien. Daar kan ik voorlopig niets over zeggen. Ik zal het de komende maanden zonder ondersteuning moeten doen en ik neem me voor het op mijn woon-werk-ritten kalmpjes aan te doen. Zoniet wordt het weer pendelen met reservekleren en douchegel.

Late winter

Sinds gisteren is de winter er weer. IJskoud en wit. Vandaag was het land in chaos. Onze kinderen raakten niet op school. Fietsen door dit weer zat er niet in en de auto was met vrouwlief naar het werk. Dan maar gokken op een bus maar ook voor De Lijn leek er geen doorkomen aan. De kinderen bleven thuis en ik heb thuis gewerkt.
Al dat onheil van op een afstand bekeken. Maar als het een troost mag zijn: vorige vrijdag leed eWAW019 kettingbreuk, op 1 km van het werk. De mannen van Fietser hebben hun best gedaan hem voor het weekend weer op de weg te krijgen, maar dat lukte niet. Dat had voor gevolg dat ik gisteren met de CMPCT naar Gent moest. De heenrit lukte nog redelijk, maar terugkeren moest ik door de striemende sneeuw. Dan weet je weer waarom je een velomobiel hebt.

Bandenwissel

Gisteren was ik op weg met de M5 CMPCT. Ik heb daar voor dit model ongebruikelijke 406 wielen inzitten. Het voorwiel heeft een rollerbrake. Bij een lekke band is dat niet zo handig, want er komt een beetje sleutelwerk aan te pas en ik heb niet altijd een gereedschapskist mee. Gisteren had ik prijs. Lek! Vandaag dan maar een bandenruil doorgevoerd. De Schwalbe Marathon Racers er af en geruild met de Schwalbe Marathon Plussen van eWAW019. Zo hoop ik met de CMPCT lekvrij te blijven. Ik gebruik deze fiets voor functionele verplaatsingen op korte afstand of voor een toeristisch ritje in traag gezelschap. De WAW staat nu op snellere banden en ietsje hoger op zijn wielen want de Racers zijn 1,50 dik terwijl de Plussen slechts maat 1,35 hebben. Dat beperkt de stuuruitslag van de eWAW een beetje maar een proefrit leerde me dat het nogal meevalt. Nu maar hopen dat mijn woon-werkverkeer lekvrij blijft.

Velomobiel in De Bond

Leve de sneeuwruimers!

Gisteren heeft het behoorlijk gesneeuwd. Ik heb twee keer het voetpad sneeuwvrij gemaakt, daarna onze oprit en vanmorgen om half zeven nog een keer het voetpad want het moest vannacht toch weer wat bijsneeuwen. Daarna vertrok ik naar Antwerpen voor een vergadering. Daartoe wordt eWAW019 ingezet. Niet om tot in Antwerpen te rijden, maar wel tot het stationnetje van Beervelde. Dat ligt op de lijn Gent-Antwerpen. Of omgekeerd, hangt ervan af van welk geloof je bent. Sinds dit enkele jaren geleden weer in gebruik werd genomen neem ik daar geregeld de trein als ik naar Sint Niklaas of Antwerpen wens te sporen. Althans op werkdagen want hier wordt zondagrust nog ernstig genomen, ook al is er geen personeel. Zeven kilometer zitten er tussen ons huis en dit veredeld bushok en die overbrug ik trapgewijs.
De eerste twee en een halve kilometer verliepen vlot. Er was gestrooid en het autoverkeer had het mengsel van sneeuw en zout tot pap vermalen. Na het kruisen van de Dendermondesteenweg kwam ik in een straat waar niet was gestrooid. Ook een manier om sluikverkeer van tussen de villa's te houden. maar ik zette door en raakte erdoor. Uiteindelijk haalde ik de trein. Zelfs al zat het fietspad in centrum Beervelde nog onder het ijs. Mijn bezoek aan de Koekestad van A verliep voorspoedig. Op de middag was ik alweer terug in het bushok van Beervelde. Ik moet toegeven dat daar ook een stationsgebouw staat maar dat schijnt nooit open te zijn. Terug naar huis via de Grote Weg. En ja, het fietspad was geruimd. Ik trapte eWAW op zijn staart en hij schoot gezwind vooruit. Een Hongaarse vrachtwagen haalde me in, gooide een golf van ijspulp over de velomobiel, zette zijn rechter richtingaanwijzer aan en .... parkeerde op het fietspad.
Leve de sneeuwruimers.

eWAW019 in de sneeuw

Terwijl anderen zitten te foeteren op sneeuw en ijs houdt eWAW019 zich sterk in dit winterse weer. Deze week reed ik 3 maal door sneeuw en ijs naar Gent zonder problemen. Op het jaagpad was het wel dansen op de vastgevroren bandensporen. Eén maal kwam hij zelfs dwars te staan en zag ik mezelf ei zo na de Schelde in schuiven. Mijn geweld, vermenigvuldigd door de BionX, dan maar wat gemilderd. Toegegeven, tien of elf kilometer enkel is niet zo verschrikkelijk ver, maar ik was toch telkens blij dat ik er was. De eerste twee dagen reed ik zonder kap, maar dat was me toch wat te fris. Met kap wordt het al snel warm genoeg. Ik heb dan geen zin om er uit te klimmen. Je zal maar een lekke band hebben met dit weer. Of een vastgevroren versnelling. Dat laatste heb ik nu niet, maar enkele jaren geleden vroor de derailleurversnelling onderweg toch vast. Met de sneeuwval van vandaag zal het morgen wel wat anders worden. Ik moet naar Antwerpen en ben van plan in Beervelde de trein te nemen. Zeven kilometer door de sneeuw. Hopelijk is er dan al wat weggereden.

Discussie elektrisch ondersteunde velomobiel.

Op Lowtech Magazine staat een lichtjes éénzijdig artikel over de elektrisch ondersteunde velomobiel. Toch biedt het artikel een goed zicht op de mogelijkheden van zo'n ding. De discussie die dit uitlokt is erg interessant. Daarin worden enkele van de fouten in het artikel rechtgezet. Bovendien worden een aantal vooroordelen geopperd én weerlegd. Veel leesplezier.

Boodschappen met eWAW019

Het is niet mijn gewoonte mijn ritten met  eWAW019 te registreren. Gewoonlijk gaat het om functionele verplaatsingen of een rustige tocht met de Gentse Liggers. Het sportieve is dan van ondergeschikt belang want deze velomobiel is niet uitgerust om snelle ritten neer te zetten.Vandaag heb ik uit nieuwsgierigheid toch de Garmin mijn rit laten registreren. Hoeveel tijd vraagt het om even naar de doe het zelf zaak te fietsen?
Dit is het resultaat.



Ik heb wel doorgefietst maar een gemiddelde van bijna 28/uur had ik niet verwacht. Dit ritje gaat door de bebouwde kom van Wetteren en daar dient geregeld gestopt te worden voor rode lichten en ander verkeer. Op de sportieve prestatie valt af te dingen, want ik reed met de BionX als ondersteuning, maar voor een boodschappenritje mag dit er wel zijn, vind ik. Per slot van rekening kwam er geen druppel zweet aan te pas. De combinatie velomobiel - BionX - regelmatig fietser is vrij efficiënt.

Poetsen

Ik was het toch van plan en de perikelen met de lekke band vorige vrijdag bracht het gewoon dichterbij.  Staart van eWAW019 demonteren en binnenkant plus aandrijflijn reinigen. Dat bleek best mee te vallen. De binnenkant van de staart had heel wat modder gevangen, maar de aandrijflijn blijft vrij proper. Dat komt door de bescherming die ik er een hele tijd geleden in heb laten bouwen. Die doet wat ze moet: vermijden dat er vuil op ketting en tandwielen terecht komt. De foto toont de situatie nadat ik het meeste vuil al van de body heb verwijderd.                   
Zoals je kan zien zit het wiel er ook al in want op dat moment was de band al vervangen.
Meteen heb je een goed zicht op de BionX

Platte band

Wereldschokkend nieuws. Ik had een platte band! Met eWAW019 na een dag les geven op weg naar het oudercontact voor onze oudste dochter. Ergens halverwege op het jaagpad tussen Heusden en Melle gaf de achterband er de brui aan. Om 17:00 u, dus bijna donker. De eerste keer op 20.000 km want er zit een marathon plus om de velg. Geen slecht gemiddelde maar wel sneu bij invallende duisternis in koud en vochtig weer. Niet getreurd. Vrouwtje gebeld dat ik het niet op tijd zou halen en gezwind aan de klus begonnen. Bij de WAW moet je dan de staart van de stroomlijn af halen eer je bij het wiel kan. Het is een wiel met BionX, dus niet met snelspanner maar met ouderwetse moeren. Sleutel erop en ... nee, de moer gaf niet mee. Nog wat duwen en ja, er kwam beweging in: de sleutel verboog en knapte af. Van een afknapper gesproken. Tja, even snel de band vervangen zat er niet meer in. Nogmaals vrouwtje gebeld. Positie opgegeven en te voet met de velomobiel aan de hand naar een plek waar ook automobielen geraken. Gewacht en getwijfeld of ik ergens zou aanbellen om een platte of een engelse sleutel te leen zou vragen. Maar zie: daar kwam mijn engel met de auto aangereden. Velomobiel gedemonteerd en in de Dacia Logan MCV gepropt. Dat ging niet in één keer maar vermits het niet zo hels ver meer van huis was reed ik maar een keertje over en weer om alles thuis te krijgen. Klus voor de volgende dagen: band repareren, aandrijving eens proper maken en alles weer in mekaar zetten.
Nu weet ik weer waarom er een band met brekerlaag om de velgen zit. Een lekke band krijg je natuurlijk vooral bij koude, nat en donkere omstandigheden.

Andere velomobiel?

Ik loop al een tijd te dubben over een switch naar een ander type velomobiel.
Toen ik in 2006 WAW019 kocht had ik het idee dat ik de alles-in-één velo had. Ik zou er mee toeren, scheuren en ook mijn woon-werk kilometers mee aftrappen. Ik ben er wel achter gekomen dat dit niet zo is. Ik gebruik de WAW vooral als woon-werk vehikel. Hij werd gaandeweg in die zin getransformeerd. Dat heeft invloed op zijn capaciteiten om te scheuren. Dat doe ik tegenwoordig  met de ShockProof. Met de BionX werd WAW019 een hybride eWAW, de marathon+ sloffen maakten mijn kilometers vrijwel lekvrij. Beide modificaties hebben wel enig effect op de bereikbare topsnelheid. Prima in de range tussen 20 en 30 per uur maar eens daarboven is het wel voelbaar. Maar dat is niet de topprioriteit als je op weg bent naar je werk. Ik volgde ook de vernieuwingen die in de nieuwere WAW's werd doorgevoerd: moduleerbare kap, nieuwe stuurinrichting, akoestische binnenbekleding. De leuning van het stoeltje kan kantelen zodat ik wat beter kan in- en uitladen. Toch is er iets wat niet aan te passen is: zithoogte, ruimte en comfort. Hoewel eWAW019 ruim voldoet aan wat ik ervan verlang (mij zonder veel moeite en droog van A naar B brengen) blijft hij laag, smal en spartaans. Het is elke keer meten en passen om mijn tas met boeken en mappen mee te nemen, alsmede een jas voor als ik moet uitstappen. En dan moet mijn boterhammendoos er nog bij.
Alternatieven? Sunrider of Orca. Beide zijn gebouwd voor het comfort. Dat wil ik nog verder onderzoeken. Ik ben er zeker van dat de Karwij-WAW wel een nieuwe thuis vindt.

Met zo'n ligfiets ben je toch minder zichtbaar...

... en dat is toch gevaarlijk.
Het blijft maar weerkeren. In deze tijden van korter wordende dagen steeds meer.
Komt daar nog bij dat er boven op eWAW019 toch een behoorlijke lamp staat plus een redelijk fel achterlicht, welke ik zelfs bij schemer al inschakel. Maar neen, het moet toch nog eens gezegd worden.
Door een automobilist.
En daar zit de knoop, denk ik, want zo'n velomobiel is toch een pretentieus ding. Het heeft het voorrecht van de fietser want het mag voor bij het stoplicht lekker in de fietssluis voor de auto's staan. Tegelijk mag het op de weg rijden waar de auto's rijden, want het staat op 3 wielen en dan moet je op de weg. Het is in stads- en voorstadsverkeer bijna even snel, of soms zelfs sneller dan de auto. Het verbruikt in het slechtste geval (hybride) een beetje electriciteit in plaats van liters fosiele brandstof. Geen wegentaks, geen dure verzekering en hoe meer hij rijdt, des te beter de motor wordt, want dat is de rijder. Niet versleten na vijf jaar van koude, korte verplaatsingen maar in tegendeel in goede fysieke conditie.
Zo'n velomobiel werkt gewoon op het systeem van de autobestuurder. Dat ding rijdt in de weg, want in het beste geval slechts 30 à 40 per uur, wat hem wel even snel tot aan het volgende stoplicht brengt. Daarom moet er toch wat kritiek mogelijk zijn want het kan niet dat iemand dit rare vehikel verkiest boven het pluche van mijn auto.
Ik vrees dat al die opmerkingen komen van autobestuurders die weten dat ze vele verplaatsingen eigenlijk best met de fiets kunnen, maar toch weer telkens toegeven aan de roep van het pluche. En dan voelen ze zich schuldig want ze weten dat ze vaak met geld en grondstoffen smossen, in plaats van dat in te zetten als het nodig is.

Nieuw interieur

Lang geleden aangekondigd maar nog niet getoond: de recente wijzigingen in eWAW 019. Ter gelegenheid van een zomerse check-up werd het interieur door Fietser bekleed met vilt. Het akoestisch effect is spectaculair. Akkoord, de ketting is vervangen en ratelt wat minder. Wielophanging en sporing werden gecontroleerd maar het feit dat het nu veel stiller is in de eWAW is vermoedelijk ook het effect van deze opsmuk.

Maar dat is nog niet alles. eWAW019 kreeg ook een nieuw windscherm. Ik rij het liefst zonder kap en de keuze voor zo'n windschermpje moet mij toelaten ook bij iets minder weer met het hoofd in de frisse lucht te rijden. Op de foto zie je het in combinatie met de kap want het was gisteren echt hondenweer en dan gaat de kap toch op de WAW. Het effect is merkelijk. Het water dat op de neus plenst en anders onder de kap door binnen komt wordt nu door het ruitje opgevangen.



Tenslotte monteerde ik gisteravond nog een nieuwe console voor de bionX ondersteuning. Eerder meldde ik dat er problemen waren met de aan/uit-knop van de oude console. Deze was niet bedrijfszeker en ik vond bij www.elektrischefiets.be nog een console voor het systeem dat in eWAW019 steekt.



Vanochtend heb ik de wielmaat en de pincode geprogrammeerd. Zo kunnen we weer weg op wielen.

Er wordt weer gefietst.

Een week terug uit Vietnam en ondertussen heb ik er al enkele ritjes op zitten met zowel de ATB, de Shock Proof en de eWAW, al was deze laatste enkel om hem naar Fietser.be te brengen voor een check-up en enig opfrissingsingrepen. Over dat laatste binnenkort wat meer. Vandaag is het alweer prachtig weer en om mijn fietsgenoot van de dag terwille te zijn reed ik met de ATB deze route. Ik heb ze voor het grootste deel uitgestippeld via het knooppuntennetwerk. In de tweede helft begonnen we - op zoek naar een terras - af te wijken. Geen terras maar op de terugweg naar Laarne toch een voor mij onbekend stuk door de Gentse haven. De ATB staat nog in Mont Ventoux uitrusting: slicks i.p.v. noppenbanden. Het MTB-zadel heb ik vervangen door dat van de plooifiets en dat zit toch wat minder hard. Normaal haal ik voor een dergelijke rit de ShockProof of de eWAW van stal. Maar een mens wil al eens sociaal zijn. Ik heb het geweten: pijn tussen de schouderbladen. Niet voor herhaling vatbaar tot ik dit vergeten ben.

Paasfietsen

Beetje meer tijd wegens deeltijds vakantie. Lui kijken naar de Ronde Van Vlaanderen, de Scheldeprijs, Parijs-Roubaix enzovoort. Ik kan er wel van genieten.
Af en toe rij ik dan mijn eigen klassiekers: de Ledebeekroute (45 km), een Rondje Oudenaarde (75 km) of een Toerke Gentbrugge (33km). Deze laatste reed ik vanmorgen met de Shockproof aan een gemiddelde van 30,3 km/u. Daarvoor moet ik toch goed doortrappen. De laatste weken haal ik wel meer gemiddelden van rond de 30 km/u, wat goed is voor mijn ego.

De ATB heeft de voorbije week een onderhoudsbeurt gehad bij de onvolprezen firma Hofman uit Oosterzele. Technisch tiptop in orde, maar er zijn veel mensen die dat weten dus je moet soms wat geduld hebben. Ik heb meteen ook voorzien in 2 extra wielen met Schwalbe Kojak, een slick die mij moet toelaten met minder rolweerstand over het asfalt te rijden. Dat alles voor mijn voorziene exploot op de Mont Ventoux, eind mei. Daarover later meer.

eWAW019 dan. Gisteren was het rotweer en dus niet uitnodigend om de baan op te gaan. Heb dan maar de console van de BionX open geprutst om te zien wat er nu maakt dat hij zo moeilijk aan en uit schakelt. Achterkant er af, print eruit geprutst en net toen ik een fotootje wou nemen voor deze pagina's viel het display er af. Geen fotootje van een gedemonteerde console dus. Dan maar dit:

Het knopje achter het frontpaneel leek goed te werken. Alles zo goed en zo kwaad als mogelijk en niet gehinderd door kennis van zaken opnieuw gemonteerd. Beeld ondersteboven en totaal onleesbaar. Ik heb de boel in totaal vier keer open gegooid en weer in mekaar gestoken eer alles weer op zijn plaats zat. En wonder boven wonder: het werkt!

Als ge die ooit weg doet ...

.... dan moogt altijd daar eens aanbellen, wees het jongetje op zijn bmx, naar het terrein van de opkoper/verkoper van auto's en andere rare constructies.
Ik fiets er voorbij wanneer ik van de plek waar ik les geef naar huis keer. Meestal met de eWAW. Het jongetje had ik al vaak gezien. Acht of negen jaar oud, schat ik. Zigeunerbruin, haar lang in de nek. Altijd enthousiast als hij mij ziet. Ik zwaai terug. Een beetje voorbij de opkoper moet ik stoppen voor stoplichten. Als er geen auto is die ook over moet dien ik de lichten zelf te bedienen want anders blijft het rood. Het jongetje fietst vaak de honderd meter tot de lichten met mij mee en dan vraag ik hem of hij op de knop wil duwen. Ondertussen weet hij altijd wel iets te vragen. Hoe rap gaat dat? Zit er een motor in? Vorige vrijdag was ook zijn zusje erbij. Nu mocht zij op de knop duwen. 't Is groen, zei ik, ik moet oversteken. Weg was ik, content over zoveel enthousiasme.

Zo hoort u het ook eens van een ander.

http://kw.knack.be/west-vlaanderen/nieuws/algemeen/huizendokter-uit-de-panne-gebruikt-velomobiel-als-bedrijfswagen/article-4000062075519.htm
en 't is dan nog een e-WAW.

Wieldoekjes

Ter vervanging van de wielkap (zie bericht 4 januari) heb ik de voorbije dagen wieldoekjes gemonteerd op eWAW019.

De modder op de body laat ik zitten. Hoef ik geen spuitbus modderspray te kopen om er stoer uit te zien.

Dat de stukken er af vliegen.

Zo om het half jaar, toevallig tijdens de periode van de solden, fiets ik een keertje naar fietshandel Van Eyck in Aalst. Zo ook vandaag. Opkomende zon in het gelaat en gezwind mee met de wind. Op de terugweg merk ik na een 3-tal kilometer bij een stop dat de kap van het linker voorwiel van de eWAW er niet meer op zit. Dat zou ik ook gezien hebben toen ik bij Van Eyck uit- en later weer instapte. Kar gekeerd en aan de linkerkant van de baan - weliswaar op het fietspad - terug naar Aalst. De eWAW valt zo al op, maar nu leek het er voor heel wat automobilisten toch ver over. Een spook-tuig!
De fietspaden op dit traject zijn die naam eigenlijk niet waardig. Scheefgezakte betonplaten. Klinkers op een hoopje. Opgevroren putdeksels enzovoort. Treurnis troef, vooral als je net de banden eens flink opgepompt hebt en de wielkap er nadien iets te slordig weer opgegooid hebt. Het heeft meer iets van een voorjaarsklassiekerselectiestrook. Wie het overleeft haalt de meet. Niet de wielkap dus. Naar huis met één sok en bij aankomst die er ook afgegooid. Beetje balen. Ik weet al wat ik voor mijn verjaardag wil.