... rij ik al enkele weken rond met de VTX. Afgezien van enkele ritjes met de Brompton, de Giant (rond de kerktoren) en de Scott 29" en 26" waren alle andere ritten met de VTX. Volgens Strava al meer dan 700 km.
De VTX geeft wat ie belooft: redelijk snel - maar niet zo snel als de Performer High Racer, redelijk wendbaar en redelijk comfortabel. Ik kan mee met de meeste racefietsers. Soms word ik voorbijgereden - vooral bergop - en soms rij ik er een voorbij. De gemiddelden zijn op trajecten met lange rechte stukken lager dan deze met de highracer, maar aangezien ik nog in revalidatie van mijn gebroken heup zit is dat niet helemaal te vergelijken. Op routes met veel draaien en keren zal dat verschil lager zijn, of misschien zelfs andersom. Ik ken in ieder geval wel enkele stroken of hellingen waar ik met de Performer liever omheen reed.
Dat is het grote verschil en dat was ook de bedoeling: de keuze van parcours wordt meteen een stuk ruimer. Enkel stroken die alleen met de MTB worden verteerd komen niet in aanmerking. Verder is er geen probleem met hellingen of onverhard, hoewel ik de voorbije week wel bleef steken in het grind, tot groot jolijt van de wegenwerkers voor wiens arbeid ik aan de kant moest.
De Performer ging de voorbije week de garagepoort uit. Hij werd achterop de rug van een rood Peugeotje geladen om in het zuiden des lands de Ravels te gaan proeven. De koper heeft geen ervaring met ligfietsen en lijkt me net lang genoeg om de deze high racer op grote wielen te kunnen temmen. Niet te veel aan denken.
Ik kreeg vandaag bericht dat de Ice Sprint zijn groot onderhoud heeft gehad. De hele aandrijving is vervangen en volgens Brecht van Fietser rijdt hij vlot. Ik reed er vroeger minder snel mee dan nu met de VTX en ik verwacht dat dit zo zal blijven, want ik wil hem consequent uitrusten als werkpaard: robuuste banden, spatborden, beugels voor bagage. De VTX hou ik zo kaal mogelijk. Benieuwd naar het verschil in rij-ervaring met beide fietsen.
Posts tonen met het label High Racer. Alle posts tonen
Posts tonen met het label High Racer. Alle posts tonen
vrijdag 22 mei 2020
maandag 27 april 2020
VTX!
Hier is ie dan, the new kid in town.
Deze ICE VTX is mijn nieuwe speeltje.
Hij moet vanaf nu vooral de Performer High Racer vervangen. Die staat te koop. Ik hoop dat de corona-toestand snel achter de rug is zodat iemand anders kan genieten van de mogelijkheden van de racer.
Voor mij lijken de racing days voorbij. Ik ben nog aan het revalideren van mijn valpartij in januari. Fietsen gaat behoorlijk, maar ik denk dat ik mijn vroegere niveau niet meer haal. De drive om de snelste van het jaagpad te zijn is wat weg. Met de Ice Sprint was ik zeker niet de snelste. Met het toenemende herstel en de VTX onder mij ben ik nu al sneller dan de meeste maar af en toe word ik ingehaald door een jongere kerel met meer power op een racefiets. Die laat ik maar flinker zijn dan ikzelf.
Ik heb nog maar twee ritten gereden met de VTX en het is volop genieten. De trike geeft een heerlijk kart-gevoel. Wel uitkijken voor de vele gelegenheidsfietsers die dankzij de COVID-19 maatregelen hun fiets hebben (her-)ontdekt en de combinatie van sturen en vooruitkijken niet goed beheersen. Vooral als er een haag langsheen het fietspad staat is het dubbel uitkijken, ook al rij ik met een hel licht bovenop mijn helm.
Deze ICE VTX is mijn nieuwe speeltje.
Hij moet vanaf nu vooral de Performer High Racer vervangen. Die staat te koop. Ik hoop dat de corona-toestand snel achter de rug is zodat iemand anders kan genieten van de mogelijkheden van de racer.
Voor mij lijken de racing days voorbij. Ik ben nog aan het revalideren van mijn valpartij in januari. Fietsen gaat behoorlijk, maar ik denk dat ik mijn vroegere niveau niet meer haal. De drive om de snelste van het jaagpad te zijn is wat weg. Met de Ice Sprint was ik zeker niet de snelste. Met het toenemende herstel en de VTX onder mij ben ik nu al sneller dan de meeste maar af en toe word ik ingehaald door een jongere kerel met meer power op een racefiets. Die laat ik maar flinker zijn dan ikzelf.
Ik heb nog maar twee ritten gereden met de VTX en het is volop genieten. De trike geeft een heerlijk kart-gevoel. Wel uitkijken voor de vele gelegenheidsfietsers die dankzij de COVID-19 maatregelen hun fiets hebben (her-)ontdekt en de combinatie van sturen en vooruitkijken niet goed beheersen. Vooral als er een haag langsheen het fietspad staat is het dubbel uitkijken, ook al rij ik met een hel licht bovenop mijn helm.
zondag 7 mei 2017
2 x 3
Ik ben dus sinds enig tijd in het bezit van 2 driewielers. Terug naar de tijd van ooit. Alleen zien deze er anders uit dan het houten plankje met een stuurtje, een leuning en drie wielen waar ik meerdere decennia geleden op reed. Ik heb ze voor de aardigheid eens naast elkaar gezet en er een foto van genomen.
Hoe twee driewielers toch zo van elkaar kunnen verschillen in uiterlijk maar ook in rij-eigenschappen. Hoewel ze minder snel zijn dan de onvolprezen Performer Highracer geniet ik even zeer van een toertje met deze tuigen. De Orca dient vooral voor functionele verplaatsingen en de Ice Sprint zet ik in voor een toertje waar rondkijken en verkennen primeren op snelheid. Ondanks de profielloze FLites en Kojak mag het voor de trike al eens onverhard zijn, iets waar ik me met de highracer niet aan waag.
Ik geef de voorkeur aan een minimum aan accessoires op de fiets. Kwestie van het gewicht zo veel mogelijk te beperken. Naakt weegt de trike ongeveer 17 kg. Maar soms moet het wel anders. Ik had nog een fietskoffertje liggen en in combinatie met een bagagedrager wordt de trike in minder dan tien minuten ook inzetbaar voor transport. En dan heb ik ook nog een setje banaantassen ter beschikking.
Hoe twee driewielers toch zo van elkaar kunnen verschillen in uiterlijk maar ook in rij-eigenschappen. Hoewel ze minder snel zijn dan de onvolprezen Performer Highracer geniet ik even zeer van een toertje met deze tuigen. De Orca dient vooral voor functionele verplaatsingen en de Ice Sprint zet ik in voor een toertje waar rondkijken en verkennen primeren op snelheid. Ondanks de profielloze FLites en Kojak mag het voor de trike al eens onverhard zijn, iets waar ik me met de highracer niet aan waag.
Ik geef de voorkeur aan een minimum aan accessoires op de fiets. Kwestie van het gewicht zo veel mogelijk te beperken. Naakt weegt de trike ongeveer 17 kg. Maar soms moet het wel anders. Ik had nog een fietskoffertje liggen en in combinatie met een bagagedrager wordt de trike in minder dan tien minuten ook inzetbaar voor transport. En dan heb ik ook nog een setje banaantassen ter beschikking.
zondag 12 maart 2017
n + 1
Wat is het ideale aantal fietsen?
Een wijs man zei een keertje: 'n+1'.
Waarbij 'n' staat voor het aantal fietsen dat je in je bezit hebt en '+1' staat voor deze die je graag zou willen. Over de 'n' gaan we niet uitwijden/uitweiden. Het gaat hier over de '+1'. In mijn geval is dat een trike, een driewielige ligfiets. Ik had bij gelegenheid al eens eentje mogen uitproberen, voor een kort eindje, maar uitvoerig uittesten was tot op heden nog niet gebeurd. Ik bleef wel het kart-gevoel koesteren. Dicht tegen de grond op drie wielen. Kort door de bocht en toch comfortabel. Tot een tijd geleden mijn oog viel op het aanbod van een Ice Sprint 26. Twee keer 20" vooraan en een 26" achterwiel. Niet de meest snelle maar wel gekend als een goede combinatie van snelheid en comfort. Een trike is niet de allersnelste ligfiets. Het derde wiel geeft iets meer rolweerstand dan bij een tweewieler en ook aerodynamisch moet de trike toegeven op de bike. De enige trike die sneller is dan een bike, is de velomobiel die gebouwd is op snelheid: WAW, Quest, DF, Milan, .... Niet de Orca. Met mijn Performer Highracer rij ik sneller dan met de Orca. Maar de velomobiel geeft minder dat gevoel van wendbaarheid.
Ik dus naar het noorden waar de Sprint te koop stond. En ik was verkocht, en dus ook de trike. Staat nu in de garage. Ik heb hem ontdaan van een deel van zijn uitrusting, de lighoek kleiner gemaakt en de Schwalbe Big Apple banden vervangen door Vredestein F-Lites. Dat scheelt allemaal wat in efficiëntie. Het feit dat deze is uitgevoerd met een zitschaal in plaats van het gewone Ice stoeltje vond ik aantrekkelijk.
Op de niet zo scherpe foto die ik gisteren bij het wisselen van de banden nam zie je wat een bandenwissel kan doen. En het scheelt effectief in snelheid. Niet dat ik de Sprint wil inzetten om mijn eigen records te kelderen - dat doe ik misschien ooit nog met de Performer - maar wel om te toeren langs de 'route touristique'. Daar mogen dan ook minder goede stroken tussen zitten, van het soort die ik met de Performer liever vermijd.
De vraag is nu: 'Wat is de volgende +1?'
Een wijs man zei een keertje: 'n+1'.
Waarbij 'n' staat voor het aantal fietsen dat je in je bezit hebt en '+1' staat voor deze die je graag zou willen. Over de 'n' gaan we niet uitwijden/uitweiden. Het gaat hier over de '+1'. In mijn geval is dat een trike, een driewielige ligfiets. Ik had bij gelegenheid al eens eentje mogen uitproberen, voor een kort eindje, maar uitvoerig uittesten was tot op heden nog niet gebeurd. Ik bleef wel het kart-gevoel koesteren. Dicht tegen de grond op drie wielen. Kort door de bocht en toch comfortabel. Tot een tijd geleden mijn oog viel op het aanbod van een Ice Sprint 26. Twee keer 20" vooraan en een 26" achterwiel. Niet de meest snelle maar wel gekend als een goede combinatie van snelheid en comfort. Een trike is niet de allersnelste ligfiets. Het derde wiel geeft iets meer rolweerstand dan bij een tweewieler en ook aerodynamisch moet de trike toegeven op de bike. De enige trike die sneller is dan een bike, is de velomobiel die gebouwd is op snelheid: WAW, Quest, DF, Milan, .... Niet de Orca. Met mijn Performer Highracer rij ik sneller dan met de Orca. Maar de velomobiel geeft minder dat gevoel van wendbaarheid.
Ik dus naar het noorden waar de Sprint te koop stond. En ik was verkocht, en dus ook de trike. Staat nu in de garage. Ik heb hem ontdaan van een deel van zijn uitrusting, de lighoek kleiner gemaakt en de Schwalbe Big Apple banden vervangen door Vredestein F-Lites. Dat scheelt allemaal wat in efficiëntie. Het feit dat deze is uitgevoerd met een zitschaal in plaats van het gewone Ice stoeltje vond ik aantrekkelijk.
Op de niet zo scherpe foto die ik gisteren bij het wisselen van de banden nam zie je wat een bandenwissel kan doen. En het scheelt effectief in snelheid. Niet dat ik de Sprint wil inzetten om mijn eigen records te kelderen - dat doe ik misschien ooit nog met de Performer - maar wel om te toeren langs de 'route touristique'. Daar mogen dan ook minder goede stroken tussen zitten, van het soort die ik met de Performer liever vermijd.
De vraag is nu: 'Wat is de volgende +1?'
donderdag 4 augustus 2016
Lighoek
Waarom zijn ligfietsen doorgaans efficiënter ten opzichte van fietsen voor hetzelfde doeleinde? Vergelijk dus racefietsen met ligfietsen om te racen, forenzers met forenzers, enzovoort.
De stroomlijn natuurlijk. Ligfietsen betekent minder vechten tegen de onzichtbare lucht om ons heen. Daarom worden stoeltjes voor racers ook in een kleinere hoek gemonteerd. Dat verbetert de stroomlijn. Maar fietsen is meer dan tegen de luchtweerstand opboksen. Er zijn ook de niet te verwaarlozen rolweerstanden van de machine en van de ondergrond. Op asfalt ga je met dezelfde inzet van energie sneller dan op een kasseiweg.
Maar.
Je doet het wel met je lichaam. De voorbije week experimenteerde ik een beetje met de lighoek van de Performer. In theorie zou ik sneller moeten rijden wanneer het stoeltje in de kleinste hoek staat. Dat is niet het geval. Ik merk dat ik in de middelste stand sneller kan. Mijn lichaam houdt meer van die positie en ik kan als het nodig is beter gebruik maken van de leuning om mij tegen af te zetten. Dat laatste niet te veel natuurlijk want het is niet zo gezond voor gewrichten en pezen. Maar toen ik halverwege mijn ochtendrit vandaag het stoeltje van de laagste naar de middelste positie verstelde ging het plots veel vlotter. En dat had niet alleen met de wind- versus rijrichting te maken. Het voelde gewoon beter. Toen ik dan een koersfiets voorbijreed en de berijder ervan plots besloot aan te haken kon ik gebruik maken van de combinatie rugleuning-beenkracht. Bij 44 km/u vond de aanklamper het welletjes en hij liet los. Ik had het niet eens gemerkt.
De stroomlijn natuurlijk. Ligfietsen betekent minder vechten tegen de onzichtbare lucht om ons heen. Daarom worden stoeltjes voor racers ook in een kleinere hoek gemonteerd. Dat verbetert de stroomlijn. Maar fietsen is meer dan tegen de luchtweerstand opboksen. Er zijn ook de niet te verwaarlozen rolweerstanden van de machine en van de ondergrond. Op asfalt ga je met dezelfde inzet van energie sneller dan op een kasseiweg.
Maar.
Je doet het wel met je lichaam. De voorbije week experimenteerde ik een beetje met de lighoek van de Performer. In theorie zou ik sneller moeten rijden wanneer het stoeltje in de kleinste hoek staat. Dat is niet het geval. Ik merk dat ik in de middelste stand sneller kan. Mijn lichaam houdt meer van die positie en ik kan als het nodig is beter gebruik maken van de leuning om mij tegen af te zetten. Dat laatste niet te veel natuurlijk want het is niet zo gezond voor gewrichten en pezen. Maar toen ik halverwege mijn ochtendrit vandaag het stoeltje van de laagste naar de middelste positie verstelde ging het plots veel vlotter. En dat had niet alleen met de wind- versus rijrichting te maken. Het voelde gewoon beter. Toen ik dan een koersfiets voorbijreed en de berijder ervan plots besloot aan te haken kon ik gebruik maken van de combinatie rugleuning-beenkracht. Bij 44 km/u vond de aanklamper het welletjes en hij liet los. Ik had het niet eens gemerkt.
donderdag 28 april 2016
Back in business
Niet alleen "back on track" maar ook "back in business".
Nu ik weer een highracer heb moest ik toch eens proberen hoe snel ik met dat ding kan sjezen. Het werk - nochtans 4/5 - is bijzonder druk en mede door het rotweer van de voorbije weken kwam het er maar niet van. Maar vorige week zaterdag was het én droog weer én had ik de tijd. Maar door dat vele werk kom ik er nu pas toe dit te publiceren.
Het voorbije jaar is er door de ingenieurs hard doorgewerkt aan het overstromingsgebied op de linker Schelde-oever tussen Wetteren en Zele. Dat levert een aantal kilometers extra dijk op, inclusief asfaltbedekking. Een rustige, prachtige omgeving met watervogels en wilde begroeiing. Ideale sjeesomgeving, hoewel het er flink kan waaien. Ik dus met de Performer Highracer op pad. Mijn eerste toertochtje na het ongeval. Ik kwam thuis met een gemiddelde van meer dan 31 kilometer per uur. Stomverbaasd want ik voelde dat ik nog niet over de kracht beschik die haalbaar lijkt. Het is nog niet zoals vorig jaar maar dit had ik niet verwacht. Ik ben per slot van rekening 'van voor de Expo'. Dat laatste mag je eens opzoeken.
Nu ik weer een highracer heb moest ik toch eens proberen hoe snel ik met dat ding kan sjezen. Het werk - nochtans 4/5 - is bijzonder druk en mede door het rotweer van de voorbije weken kwam het er maar niet van. Maar vorige week zaterdag was het én droog weer én had ik de tijd. Maar door dat vele werk kom ik er nu pas toe dit te publiceren.
Het voorbije jaar is er door de ingenieurs hard doorgewerkt aan het overstromingsgebied op de linker Schelde-oever tussen Wetteren en Zele. Dat levert een aantal kilometers extra dijk op, inclusief asfaltbedekking. Een rustige, prachtige omgeving met watervogels en wilde begroeiing. Ideale sjeesomgeving, hoewel het er flink kan waaien. Ik dus met de Performer Highracer op pad. Mijn eerste toertochtje na het ongeval. Ik kwam thuis met een gemiddelde van meer dan 31 kilometer per uur. Stomverbaasd want ik voelde dat ik nog niet over de kracht beschik die haalbaar lijkt. Het is nog niet zoals vorig jaar maar dit had ik niet verwacht. Ik ben per slot van rekening 'van voor de Expo'. Dat laatste mag je eens opzoeken.
zaterdag 16 april 2016
zaterdag 13 februari 2016
Tweehonderddertig...
... kilometer gingen er sinds de vorige post onder de wielen van de Orca door. Plus nog vijfhonderd meter op de Brompton. Ik ben momenteel ook bezig met de MTB te poetsen. Ik leg er meteen ook weer de zomerbanden op want voor de zomer zal offroad fietsen niet haalbaar zijn. Maar een ritje op de dijk moet kunnen.
Nu fiets ik elke dag tien tot vijftien kilometer met de e-Orca. En het gaat steeds beter. Uithoudingsvermogen heb ik nog over, spierkracht iets minder maar de beperkende factor is de pijn in mijn achillespees die het gevolg is van de talrijke putten en hobbels. Elke keer een klap. Zelfs met de goede vering van de Orca is het op een bepaald moment genoeg.
Vanmorgen fietste ik zelfs tot aan de plaats des onheils. De wegbeheerder ontkent dat er niveauverschil is tussen het wegdek en het bruggetje waar ik tegen de balustrade terecht kwam. Hopelijk zijn enkele van deze foto's voldoende om dit te weerleggen.
Ik sprak een fietser die daar voorbij kwam en de man wist me te vertellen dat hij hier ook al een slipper maakte. Gelukkig zonder dezelfde desastreuze gevolgen.
Nog een weetje voor snelheidsduivels. Volgens dezelfde wegbeheerder zegt het plaatselijke reglement dat de snelheid in bochten en bij bruggetjes dient gemilderd te worden tot ...... tien kilometer per uur. Gij nu.
Nu fiets ik elke dag tien tot vijftien kilometer met de e-Orca. En het gaat steeds beter. Uithoudingsvermogen heb ik nog over, spierkracht iets minder maar de beperkende factor is de pijn in mijn achillespees die het gevolg is van de talrijke putten en hobbels. Elke keer een klap. Zelfs met de goede vering van de Orca is het op een bepaald moment genoeg.
Vanmorgen fietste ik zelfs tot aan de plaats des onheils. De wegbeheerder ontkent dat er niveauverschil is tussen het wegdek en het bruggetje waar ik tegen de balustrade terecht kwam. Hopelijk zijn enkele van deze foto's voldoende om dit te weerleggen.
Ik sprak een fietser die daar voorbij kwam en de man wist me te vertellen dat hij hier ook al een slipper maakte. Gelukkig zonder dezelfde desastreuze gevolgen.
Nog een weetje voor snelheidsduivels. Volgens dezelfde wegbeheerder zegt het plaatselijke reglement dat de snelheid in bochten en bij bruggetjes dient gemilderd te worden tot ...... tien kilometer per uur. Gij nu.
maandag 28 december 2015
Niet voor gevoelige zielen.
Enkele medeleden van WOL (de West- en Oostvlaamse Ligfietsers) reden gisteren, een mooie lentezondag in december, langs de plaats des onheils. Jan publiceerde op zijn blog een bericht dat gestoffeerd werd met enkele foto's van de Brug Der Zuchten.
Klik: http://metdefietsonderweg.blogspot.be/2015/12/het-jaar-uit-fietsen.html
Klik: http://metdefietsonderweg.blogspot.be/2015/12/het-jaar-uit-fietsen.html
woensdag 23 december 2015
"Stand" van zaken.
Verschillende mensen vragen hoe het met me gaat. Dat vind ik heel fijn. Het is de bevestiging dat ondanks alle cultuurpessimisme het met de mensheid nog niet zo dramatisch gesteld is. Een "stand" van zaken dus. Veel staan is er niet bij maar na 4 weken na mijn crash met de Performer en de operatie om mijn achillespees weer te hechten is er toch al enige evolutie. Op dit ogenblik draag ik een soort van Darth Vader-boot met een hiel die systematisch verlaagd wordt, teneinde de achillespees weer op lengte te krijgen.
Eergisteren ging de eerste wig uit de hiel en ik zal het geweten hebben. De kine-behandeling is gisteren ook gestart. Ik mag nog steeds niet op mijn linkervoet lopen en ik voel daar eerlijk gezegd ook niet veel aandrang toe. Telkens als ik denk van de pijnstillers af te zijn heb ik er toch weer een nodig. Het wordt een lang hersteltraject. Jammer want het ziet er vaak aangenaam fietsweer uit dezer dagen. Fietsen beperkt zich tot het kijken naar een cross op tv. Maar uiteindelijk zal alles wel goed komen. Alleen hoop ik dat ik niet al te veel conditie kwijt ben. Ik zie mijn spieren zo wegsmelten. Opbouwen is als late vijftiger niet meer zo evident, vrees ik. Maar ik kijk er naar uit. Ik vermoed dat de e-Orca de eerste fiets zal zijn waar ik over enkele maanden weer mee kan fietsen. Als de lente er is ben ik er weer bij.
Eergisteren ging de eerste wig uit de hiel en ik zal het geweten hebben. De kine-behandeling is gisteren ook gestart. Ik mag nog steeds niet op mijn linkervoet lopen en ik voel daar eerlijk gezegd ook niet veel aandrang toe. Telkens als ik denk van de pijnstillers af te zijn heb ik er toch weer een nodig. Het wordt een lang hersteltraject. Jammer want het ziet er vaak aangenaam fietsweer uit dezer dagen. Fietsen beperkt zich tot het kijken naar een cross op tv. Maar uiteindelijk zal alles wel goed komen. Alleen hoop ik dat ik niet al te veel conditie kwijt ben. Ik zie mijn spieren zo wegsmelten. Opbouwen is als late vijftiger niet meer zo evident, vrees ik. Maar ik kijk er naar uit. Ik vermoed dat de e-Orca de eerste fiets zal zijn waar ik over enkele maanden weer mee kan fietsen. Als de lente er is ben ik er weer bij.
zaterdag 28 november 2015
Met de voeten vooruit ...
Vorige maandag was het mooi weer. 's Ochtends tegen het vriespunt aan maar door de zon werd het tegen de middag best aangenaam. Prima weertje voor een rit met de Performer. Ik nam me voor een lus te rijden die ik niet zo vaak rij, want aangezien er op verschillende van mijn toertjes aan de weg wordt gewerkt wou ik eens iets anders uitproberen. Het draaide anders uit. Na negen kilometer ben ik met de voeten vooruit tegen de balustrade van een brugje geknald. Je weet wel: zo'n rooster dat moet doorgaan voor een brug. Het onding ligt op het jaagpad langsheen de Schelde tussen Kwatrecht en Melle.
Ik kwam van rechts onder op de foto. Bij het oprijden van het brugje wipte het voorwiel plots omhoog. De plaat die de overgang moet maken tussen naar het brugje zweeft gewoon een drietal cm boven het wegdek! Op het brugje wou ik bijsturen maar de Performer schoof gewoon verder en knalde aan ca 30km/u tegen de balustrade aan de linkerkant. Daarmee werd een van mijn ligfiets-nachtmerries werkelijkheid. Ik heb me vaak afgevraagd wat er zou gebeuren als ik op de ligfiets met de voeten vooruit ergens tegen zou knallen. Nu weet ik het.
Door de klap kwam ik in omgekeerde richting op het rooster te liggen, met de fiets tussen mijn benen. Ik voelde een stekende pijn in mijn linkerbeen en wist meteen dat opstaan niet zou lukken. 'Gebroken', dacht ik. Mijn telefoon zit op het stuur gemonteerd en ik belde meteen mijn vrouw. Het is niet de eerste keer dat ze me moet komen opvegen bij een slecht afgelopen gelopen fietstochtje. In de meeste gevallen was dat met de mountainbike. Ze vroeg waar ik was maar deze plek is enkel onder fietsers en wandelaars bekend, dus uitleggen waar ik was viel niet mee. Na een vijftal minuten kwam er een andere toerfietser voorbij. Ik vroeg hem de ambulance te bellen en ook hij kon niet zomaar meedelen aan welk adres ik voor de deur lag. Ondertussen arriveerde mijn vrouw en - engel die ze is - legde haar jas over mij zodat ik niet zou afkoelen. Het duurde een half uur eer de ambulance de plek gevonden had, mede dankzij de hulp van enkele werkmannen die de dijk schoonhouden en ondertussen ook op de plek des onheils waren voorbijgekomen. Zij klapten de paaltjes die het autoverkeer moeten tegenhouden neer.
Het verdict was vernietigend: achillespees afgeknapt en gewrichtsbanden gescheurd.
Dinsdag ben ik geopereerd en nu, zaterdag, zit ik thuis. Er wacht mij een winter lang revalideren. Tegen dan heb ik al mijn fietsen opgegeten.
Het verdict was vernietigend: achillespees afgeknapt en gewrichtsbanden gescheurd.
Dinsdag ben ik geopereerd en nu, zaterdag, zit ik thuis. Er wacht mij een winter lang revalideren. Tegen dan heb ik al mijn fietsen opgegeten.
'Zie je wel dat ligfietsen gevaarlijk is', krijg ik dan te horen. Dat zal wel, als je zo onbesuisd rijdt zoals ik. Maar het valt verder nog te bezien. Ik heb naast de grote schade geen enkele snij- of schaafwonde, enkel blauwe plekken. Met een koersfiets was ik ofwel met mijn hoofd tegen die balustrade geknald ofwel erover gekatapulteerd, recht in het afwateringskanaal met onderkoeling en mogelijke verdrinking als gevolg.
dinsdag 13 oktober 2015
White Pearl
... en plots was het stil op die blog.
Tja, hoe gaat dat. Je koopt een nieuwe fiets. Je bent enthousiast en je pleegt een aantal posts op je blog. Maar dan merk je dat je niet telkens opnieuw kan schrijven "weer een persoonlijk record". Dat wordt saai voor de lezer. Niet meer het vermelden waard. En zoveel persoonlijke records sneuvelen er nu ook weer niet. Het kan niet blijven doorgaan. Toch niet op mijn leeftijd. Maar ik bleef fietsen en er ging nog wel eens een recordje voor de bijl, volgens Endomondo. Zo reed ik onlangs de snelste 10 mijl sinds ik mijn cijfers bijhoud. Misschien waren het wel de snelste 10 mijl in mijn leven op de fiets. Enfin, ik fiets dus nog altijd op de Performer. Minstens een keer per week geef ik hem de ruimte. De andere ritten gingen de voorbije tijd vooral met de Scott mountainbike, met de Brompton en met de e-Orca. Van die laatste zag u elders in blogland wel beelden.
Ergens onderweg kreeg ik een ingeving. Ik noem de Performer gewoon "The White Pearl". Als Jack Sparrow een "Black Pearl" mag dan heb ik wel recht op een witte.
Tja, hoe gaat dat. Je koopt een nieuwe fiets. Je bent enthousiast en je pleegt een aantal posts op je blog. Maar dan merk je dat je niet telkens opnieuw kan schrijven "weer een persoonlijk record". Dat wordt saai voor de lezer. Niet meer het vermelden waard. En zoveel persoonlijke records sneuvelen er nu ook weer niet. Het kan niet blijven doorgaan. Toch niet op mijn leeftijd. Maar ik bleef fietsen en er ging nog wel eens een recordje voor de bijl, volgens Endomondo. Zo reed ik onlangs de snelste 10 mijl sinds ik mijn cijfers bijhoud. Misschien waren het wel de snelste 10 mijl in mijn leven op de fiets. Enfin, ik fiets dus nog altijd op de Performer. Minstens een keer per week geef ik hem de ruimte. De andere ritten gingen de voorbije tijd vooral met de Scott mountainbike, met de Brompton en met de e-Orca. Van die laatste zag u elders in blogland wel beelden.
Ergens onderweg kreeg ik een ingeving. Ik noem de Performer gewoon "The White Pearl". Als Jack Sparrow een "Black Pearl" mag dan heb ik wel recht op een witte.
dinsdag 18 augustus 2015
Koerspaard wordt even werkpaard.
Het kan wel.
Gisteren zou ik 40 kilometer van mijn huis helpen bij de opkuis van een familiefeestje. Ik zou wat materiaal meenemen en ik dacht de verplaatsing met de Performer te maken. Die is niet gebouwd op transport, maar toch had ik een oplossing: de Radical zijtassen die ik nog liggen heb passen perfect op de Performer. Of hoe je van een koerspaard een werkpaard maakt.
Gisteren zou ik 40 kilometer van mijn huis helpen bij de opkuis van een familiefeestje. Ik zou wat materiaal meenemen en ik dacht de verplaatsing met de Performer te maken. Die is niet gebouwd op transport, maar toch had ik een oplossing: de Radical zijtassen die ik nog liggen heb passen perfect op de Performer. Of hoe je van een koerspaard een werkpaard maakt.
Ik had het vooraf bedacht en uitgeprobeerd, maar toen ik 's ochtends door het raam keek zag ik dat het regende. En daar is de Orca dan veel beter voor uitgerust....
dinsdag 11 augustus 2015
Gij vangt zeker?
Nog steeds vakantie, nog steeds een Performer en nog steeds mooi zomerweer, hoewel vandaag wat bewolkt.
Om 09:00 uur de deur uit voor een tochtje van ca 45 kilometer. Niet op het jaagpad maar richting Wachtebeke om daar Domein Puyenbroeck te ronden en via Lochristi weer naar huis te rijden. Bij een koude start draait het altijd wat vierkant, maar na 5 kilometer voel ik dat het best goed gaat. Ik kom op dreef en de rest wordt eentonig. Trappen en genieten. Kruissnelheid rond de 35 per uur. Het is vrij rustig op de Oost-Vlaamse binnenwegen. Op een bepaald moment kruis ik een SUV met daarin een ventje die zijn bak duidelijk op de groei gekocht heeft. Hij maakt het bekende gebaar ter hoogte van zijn voorhoofd: "Gij vangt zeker?". Ik steek mijn hand op. Jawel, met zo'n kerels en hun wapentuig op de weg weet je maar nooit. Maar ik geniet ervan. Na 40 kilometer zie ik dat het gemiddelde best meevalt. Ik kies nog een omweg om naar huis te rijden en - jawel hoor - het vorige week gereden persoonlijk record op vijftig kilometer op de openbare weg is weer verleden tijd.
Het kan geen toeval zijn dat ik met de Performer betere tijden rij dan met de Hurricane en met de ShockProof. Ik wordt er niet jonger op en echt sneller zal ik zelf niet meer worden. Dan dus toch de fiets ...
Om 09:00 uur de deur uit voor een tochtje van ca 45 kilometer. Niet op het jaagpad maar richting Wachtebeke om daar Domein Puyenbroeck te ronden en via Lochristi weer naar huis te rijden. Bij een koude start draait het altijd wat vierkant, maar na 5 kilometer voel ik dat het best goed gaat. Ik kom op dreef en de rest wordt eentonig. Trappen en genieten. Kruissnelheid rond de 35 per uur. Het is vrij rustig op de Oost-Vlaamse binnenwegen. Op een bepaald moment kruis ik een SUV met daarin een ventje die zijn bak duidelijk op de groei gekocht heeft. Hij maakt het bekende gebaar ter hoogte van zijn voorhoofd: "Gij vangt zeker?". Ik steek mijn hand op. Jawel, met zo'n kerels en hun wapentuig op de weg weet je maar nooit. Maar ik geniet ervan. Na 40 kilometer zie ik dat het gemiddelde best meevalt. Ik kies nog een omweg om naar huis te rijden en - jawel hoor - het vorige week gereden persoonlijk record op vijftig kilometer op de openbare weg is weer verleden tijd.
Het kan geen toeval zijn dat ik met de Performer betere tijden rij dan met de Hurricane en met de ShockProof. Ik wordt er niet jonger op en echt sneller zal ik zelf niet meer worden. Dan dus toch de fiets ...
zondag 9 augustus 2015
Nogmaals: Highracer
Nieuw speelgoed wordt intensief uitgetest. Het is met de Performer niet anders. Vanmorgen een toertje Oudenaarde. Eerst via Melle, Oosterzele en Zwalm naar de wielerhoofdstad van Vlaanderen. Ik had op de gps ergens in Mater een punt aangeduid en met enige kennis van het terrein, maar verder geleid door OSMAND er heen. Hellingen natuurlijk, want we komen in de Vlaamse Ardennen. Af en toe bergop en dan weer bergaf. Op een bepaald moment zie ik bij het naderen van het volgende dorp op een bord langsheen de weg de snelheid van 52 kilometer per uur vervaarlijk knipperen. Ook enkele deplorabele kasseistroken waar zelfs de ketting van het geleidewieltje en het kleine tandwiel vooraan wipt. Dat hebben we dan ook weer gehad. Maar wel een mooi landschap waar dorpjes en velden elkaar afwisselen. Van Mater gaat het naar Oudenaarde. Groepjes wielrijders doen hetzelfde of komen mij tegemoet. In Oudenaarde steek ik de brug over maar er wordt op de linkeroever gewerkt, dus ik steek opnieuw over en ga op zoek naar de voetgangersbrug om - alweer - op de linkeroever te komen. Ik rij nu huiswaarts richting jaagpad want dat wil ik ook wel eens uittesten. Vooraleer ik er ben moet ik nog een stuk over een fietspad met dubbele rijrichting. Ik rij links van de autoweg. Een dame haalt me in met de auto en zet haar linker knipperlicht aan. Ik voel al nattigheid en jawel hoor: met een gezwinde zwaai aan het stuur slaat ze linksaf zonder rekening te houden met het nochtans druk bereden fietspad. Ik vloek en knijp de remmen dicht. Of was het andersom? Maar ik leef nog! In mijn fantasie zie ik de dame tegen haar kennissen vertellen dat zo een ligfiets toch wel gevaarlijk is. Duh!?
Bij het begin van het jaagpad stop ik even om een boterhammetje te eten. Ik heb er dan al 45 kilometer op zitten. Het is zondagvoormiddag dus ik zie de ene na de andere fietser passeren. Hoeveel van hen zal ik straks inhalen, denk ik een beetje pretentieus.
Ik stap op de Performer en trek mezelf op gang. Het gaat automatisch naar 34 à 35 per uur. Hartslag op 80 %. Het gaat lekker en de ene na de andere zondagfietser gaat voor de bijl. Ik heb (nog) geen spiegeltje, dus ik zie niet wat er achter mij gebeurt. Plots rijdt een jonge kerel me voorbij. Ik twijfel even maar allez, vooruit. Hij rijdt 38 à 39 per uur en in de slipstream van de wielrenner kan ik goed volgen. Dit gedeelte langsheen de Schelde is berucht omwille van de groepen wielertoeristen die aan hoge snelheid de brave mensen in de Schelde rijden. Om die bendes te ontmoedigen zijn om de zoveel meters dwarse ribbelstroken over het asfalt aangelegd. Links en rechts is er een halve meter ribbelvrij waar een individuele fietser de stroken kan vermijden. Ik hoor dat er nog iemand achter ons rijdt, maar ik krijg hem niet te zien. Ik probeer mijn deel van het kopwerk te doen maar de renner is sterker dan ik en trekt meer kilometers. "Dat gaat ook goed vooruit," zegt hij bij een inhaalmoment. Mijn hartslag gaat naar 95 %. Ik zie dat de jonge man in de beugels gaat en misschien wel probeert mij te lossen. De aanhanger blijft nog een poos wieltjes zuigen. We halen nog een pak fietsers in. Zo rijden we een tiental kilometer. Als ik in Zwijnaarde het jaagpad verlaat is de aanhanger verdwenen. "Bedankt," zegt mijn tijdelijke fietsmaat. Ik steek mijn hand op en zoek de weg naar huis. Het gaat door Merelbeke en Heusden. Iets trager dan het stuk op het jaagpad. Mijn persoonlijk uurrecord en mijn beste tijd op twintig kilometer zijn er volgens Endomondo aan. Die hielden al enige jaren stand.
Bij het begin van het jaagpad stop ik even om een boterhammetje te eten. Ik heb er dan al 45 kilometer op zitten. Het is zondagvoormiddag dus ik zie de ene na de andere fietser passeren. Hoeveel van hen zal ik straks inhalen, denk ik een beetje pretentieus.
Ik stap op de Performer en trek mezelf op gang. Het gaat automatisch naar 34 à 35 per uur. Hartslag op 80 %. Het gaat lekker en de ene na de andere zondagfietser gaat voor de bijl. Ik heb (nog) geen spiegeltje, dus ik zie niet wat er achter mij gebeurt. Plots rijdt een jonge kerel me voorbij. Ik twijfel even maar allez, vooruit. Hij rijdt 38 à 39 per uur en in de slipstream van de wielrenner kan ik goed volgen. Dit gedeelte langsheen de Schelde is berucht omwille van de groepen wielertoeristen die aan hoge snelheid de brave mensen in de Schelde rijden. Om die bendes te ontmoedigen zijn om de zoveel meters dwarse ribbelstroken over het asfalt aangelegd. Links en rechts is er een halve meter ribbelvrij waar een individuele fietser de stroken kan vermijden. Ik hoor dat er nog iemand achter ons rijdt, maar ik krijg hem niet te zien. Ik probeer mijn deel van het kopwerk te doen maar de renner is sterker dan ik en trekt meer kilometers. "Dat gaat ook goed vooruit," zegt hij bij een inhaalmoment. Mijn hartslag gaat naar 95 %. Ik zie dat de jonge man in de beugels gaat en misschien wel probeert mij te lossen. De aanhanger blijft nog een poos wieltjes zuigen. We halen nog een pak fietsers in. Zo rijden we een tiental kilometer. Als ik in Zwijnaarde het jaagpad verlaat is de aanhanger verdwenen. "Bedankt," zegt mijn tijdelijke fietsmaat. Ik steek mijn hand op en zoek de weg naar huis. Het gaat door Merelbeke en Heusden. Iets trager dan het stuk op het jaagpad. Mijn persoonlijk uurrecord en mijn beste tijd op twintig kilometer zijn er volgens Endomondo aan. Die hielden al enige jaren stand.
vrijdag 7 augustus 2015
Gevonden: High Racer
De Performer staat in de garage. Ik heb wat vrije tijd en de zon schijnt. Dus ...
Eergisteren een eerste toertje van ruim dertig kilometer. De eerste tien kilometers is het wennen maar daarna raak ik op dreef. Op minder dan een uur ben ik weer thuis.
Vandaag een rondje dat ik zelden rij. Van thuis via Wetteren naar Ninove. Onderweg wat wegomlegging en zo raak ik op kassei- en grindwegen. De Performer verteert ze allemaal. Eens in Ninove rij ik op de trekweg langsheen de Dender. Via Aalst kom ik in Dendermonde op het jaagpad langsheen de Schelde. Zo rij ik via Schoonaarde en de Kalkense Meersen weer naar huis. Totaal ruim negentig kilometer. Ondanks de doortocht door Aalst, een verkeerde keuze voor een rottig klinkerweggetje en enkele momenten van oponthoud stel ik mijn persoonlijk record op vijftig kilometer een beetje scherper.
Ik moet nog wat wennen aan de lage zithoek en het is toch wel wat opletten in haakse en scherpe bochten omdat het voorwiel dan tegen mijn hiel kan komen maar ik mag wel zeggen dat de Performer wat ingereden geraakt...
Eergisteren een eerste toertje van ruim dertig kilometer. De eerste tien kilometers is het wennen maar daarna raak ik op dreef. Op minder dan een uur ben ik weer thuis.
Vandaag een rondje dat ik zelden rij. Van thuis via Wetteren naar Ninove. Onderweg wat wegomlegging en zo raak ik op kassei- en grindwegen. De Performer verteert ze allemaal. Eens in Ninove rij ik op de trekweg langsheen de Dender. Via Aalst kom ik in Dendermonde op het jaagpad langsheen de Schelde. Zo rij ik via Schoonaarde en de Kalkense Meersen weer naar huis. Totaal ruim negentig kilometer. Ondanks de doortocht door Aalst, een verkeerde keuze voor een rottig klinkerweggetje en enkele momenten van oponthoud stel ik mijn persoonlijk record op vijftig kilometer een beetje scherper.
Ik moet nog wat wennen aan de lage zithoek en het is toch wel wat opletten in haakse en scherpe bochten omdat het voorwiel dan tegen mijn hiel kan komen maar ik mag wel zeggen dat de Performer wat ingereden geraakt...
dinsdag 4 augustus 2015
zondag 28 juni 2015
Gezocht: High Racer. Ondertussen ...
... werd ik ook nieuwsgierig naar de fietsen die verdeeld worden door FiSh Bikes . Ik stuurde een mailtje en kreeg een invitatie om eens eentje uit te proberen. Aanvankelijk leek de Performer 26" High Racer mij het meest aantrekkelijk. Compromis tussen hoog en laag. Wielen in maat 26" maar met schijfremmen en dus iets zwaarder. Filip heeft hem niet in de winkel, maar wel de Performer High Racer 700C. Iets hoger omwille van de 28" wielen, maar wat lichter want met velgremmen. Ik ging hem ophalen op vaderdag, terwijl onze opgroeiende dochters nog sliepen. De fiets stond in race-uitvoering, met de ketting langsheen het voorwiel. Er werd een kettingrol en een eindje kettingbuis geplaatst, de ketting en de trapboom werden op lengte geplaatst. Zouden mijn benen lang genoeg zijn om conflict tussen het voorwiel en de cranks te vermijden? Jawel. Zelfs met de combi-spd pedalen was er nog een centimeter of wat speling. Mijn hielen raken wel het voorwiel, maar dat was met de Hurri soms ook zo en daar valt mee te leven.
Het exemplaar in de winkel heeft een carbon stoel. Scheelt volgens Filip zo'n 400 gram, maar ook € 400,00. Eén euro per gram dus. Droog aan de haak, inclusief pedalen en ventisit, maar met slechts één tandwiel - en dus zonder derailleur - vooraan woog hij 11,5 kg. Met het stoeltje in de laagste stand kon ik vertrekken. Eerst even het kasseilaantje, want de fiets heeft geen vering. Doenbaar maar comfortabel is anders. Voor Parijs-Roubaix is deze fiets niet geschikt. Dan maar snel een andere weg gekozen. Dat ging veel beter. Zelfs op de klinkers en over de hobbels en putten van het fietspad op de Scheldedijk gedroeg de fiets zich voorbeeldig en vingen de wielen en het frame de klappen op. Ik voelde al snel dat het goed vooruit ging. Ik zag op mijn Garmin Forerunner 305 dat de snelheid al vlug naar 30 kilometer per uur ging. Ik reed naar huis om de fiets een keertje te tonen. Gemiddelde 27,2 km/u zonder al te veel inspanning. Nadien reed ik nog een rondje. Ik had geen borstband van mijn hartslagmeter om want het was toch maar een testrit. Ik had niet het gevoel dat ik mij hard inspande. Bij thuiskomst bleek er een gemiddelde van 31 km/u op de Garmin te staan. Dit is voorwaar een snelle fiets. Het enige euvel was de te ruime boog van de kabel naar de voorrem die tegen de binnenkant van mijn knie kwam.
De volgende dag reed ik nog een rondje met de Performer. Ik koos een lus met veel stop&go werk. Met de bedoeling te zien hoe hij zich gedraagt in de bochten, eerder dan een goed gemiddelde te rijden. En toch. Weeral 30 km/u als gemiddelde. De hogere zit vertaalt zich niet in een lagere topsnelheid. Ik zag op mijn pols geregeld snelheden boven de 35 km/u en een top van 46, weliswaar bij het afdalen van een viaduct, maar zonder het volle pond te geven.
Het gevoel zat goed. Het overzicht in het verkeer is beter dan met de Hurri en het lijkt alsof ik overal de wind mee heb. De Performer gedraagt zich voorbeeldig in de bochten. Hij voelt veilig en betrouwbaar. 's Avonds lever ik de fiets af en vraag Filip een offerte. Een goede week later en het nodige speurwerk op Amerikaanse, Australische en Franse sites, waar de Performer bekend en gewaardeerd is, hak ik de knoop door. Als alles gaat zoals voorzien heb ik halverwege de zomer een nieuwe in de garage staan. Zoiets moet het worden.
Het exemplaar in de winkel heeft een carbon stoel. Scheelt volgens Filip zo'n 400 gram, maar ook € 400,00. Eén euro per gram dus. Droog aan de haak, inclusief pedalen en ventisit, maar met slechts één tandwiel - en dus zonder derailleur - vooraan woog hij 11,5 kg. Met het stoeltje in de laagste stand kon ik vertrekken. Eerst even het kasseilaantje, want de fiets heeft geen vering. Doenbaar maar comfortabel is anders. Voor Parijs-Roubaix is deze fiets niet geschikt. Dan maar snel een andere weg gekozen. Dat ging veel beter. Zelfs op de klinkers en over de hobbels en putten van het fietspad op de Scheldedijk gedroeg de fiets zich voorbeeldig en vingen de wielen en het frame de klappen op. Ik voelde al snel dat het goed vooruit ging. Ik zag op mijn Garmin Forerunner 305 dat de snelheid al vlug naar 30 kilometer per uur ging. Ik reed naar huis om de fiets een keertje te tonen. Gemiddelde 27,2 km/u zonder al te veel inspanning. Nadien reed ik nog een rondje. Ik had geen borstband van mijn hartslagmeter om want het was toch maar een testrit. Ik had niet het gevoel dat ik mij hard inspande. Bij thuiskomst bleek er een gemiddelde van 31 km/u op de Garmin te staan. Dit is voorwaar een snelle fiets. Het enige euvel was de te ruime boog van de kabel naar de voorrem die tegen de binnenkant van mijn knie kwam.
De volgende dag reed ik nog een rondje met de Performer. Ik koos een lus met veel stop&go werk. Met de bedoeling te zien hoe hij zich gedraagt in de bochten, eerder dan een goed gemiddelde te rijden. En toch. Weeral 30 km/u als gemiddelde. De hogere zit vertaalt zich niet in een lagere topsnelheid. Ik zag op mijn pols geregeld snelheden boven de 35 km/u en een top van 46, weliswaar bij het afdalen van een viaduct, maar zonder het volle pond te geven.
Het gevoel zat goed. Het overzicht in het verkeer is beter dan met de Hurri en het lijkt alsof ik overal de wind mee heb. De Performer gedraagt zich voorbeeldig in de bochten. Hij voelt veilig en betrouwbaar. 's Avonds lever ik de fiets af en vraag Filip een offerte. Een goede week later en het nodige speurwerk op Amerikaanse, Australische en Franse sites, waar de Performer bekend en gewaardeerd is, hak ik de knoop door. Als alles gaat zoals voorzien heb ik halverwege de zomer een nieuwe in de garage staan. Zoiets moet het worden.
vrijdag 26 juni 2015
Gezocht: High Racer deel 2
Ik zocht de bekende tweedhands sites af op zoek naar een vervanger voor de Hurricane SL. De M5 midracer kwam in beeld. Ik zag enkele exemplaren aan betaalbare prijs en met de hoofdzetel van M5 op een uur autorijden van thuis leek me dat wel te doen. Maar die twee verschillende wielmaten en de ketting langsheen het voorwiel hielden me telkens tegen meer te doen dan te vragen of de fiets nog beschikbaar was. Waarom gingen die fietsen van de hand? Toen maakte op het forum ligfietsers.be iemand me attent op een tweedehands M5 Carbon High Racer, de natte droom van wie op zoek is naar dit type fiets. Met een theoretisch gewicht van slechts 9,1 kg leek dit een ultieme kans.
De vraagprijs van € 2700,00 viel wel buiten mijn budget, maar alleen een dommerik blijft ten allen tijde bij zijn principes. Helaas is de minimum beenlengte voor dit type fiets langer dan die van mij en ik wil geen fiets waar de crancks tegen het voorwiel komen. Daarvoor heb ik al genoeg littekens van schaafwonden op mijn vel. Ook hier liep bij het aangeboden exemplaar de ketting langsheen het voorwiel maar dat kan worden opgelost met een eindje kettingbuis of een kettingrol, zoals je op de foto kan zien. Ik twijfelde maar voor ik de fiets in het echt kon bekijken was hij al verkocht.
De vraagprijs van € 2700,00 viel wel buiten mijn budget, maar alleen een dommerik blijft ten allen tijde bij zijn principes. Helaas is de minimum beenlengte voor dit type fiets langer dan die van mij en ik wil geen fiets waar de crancks tegen het voorwiel komen. Daarvoor heb ik al genoeg littekens van schaafwonden op mijn vel. Ook hier liep bij het aangeboden exemplaar de ketting langsheen het voorwiel maar dat kan worden opgelost met een eindje kettingbuis of een kettingrol, zoals je op de foto kan zien. Ik twijfelde maar voor ik de fiets in het echt kon bekijken was hij al verkocht.
donderdag 25 juni 2015
Gezocht: High Racer
Zoals ik in een vorige post meedeelde: de Challenge Hurricane SL is de deur uit. Uitkijken naar een vervanger, dus. Het was een uitgemaakte zaak: geen 20" wielen meer. Die worden te zeer afgeremd door de staat van de wegen zoals je die in de echte fietswereld terugvindt. Wat op een biljartgladde testbaan een minimaal nadeel mag lijken maakt in de echte fietswereld een wereld van verschil. Een high racer dus. Misschien iets meer vatbaar voor wind maar lagere rolweerstand, zowel in de naven als op het contact met de weg. Meer meters met minder moeite, als het ware en zo kwamen enkele modellen meteen onder de aandacht. Maar naast de grote wielen is gewicht ook een criterium. Op het vlakke is het enkel van belang bij versnellen maar bij het klimmen maken enkele kilo's toch enkele kilo's verschil. De Mont Ventoux hebben we gehad - met een mountainbike die inclusief uitrusting 14 kilogram woog - maar de Vlaamse hellingen liggen op halve dagtoer afstand. Om het realistisch en betaalbaar (wat je betaalbaar noemt) te houden legde ik de lat op een maximum van 12 kilogram fiets voor het maximum bedrag van € 2500,00. De geveerde fietsen zitten al snel boven dit gewicht. De Furai, de Chamsim, de Nazca Gaucho High Racer vallen dus af. De Optima High Baron komt zonder schijfremmen wel net aan dit gewicht en deze prijs.
Een ander criterium voor een nieuwe fiets is de nabijheid van een dealer en onderhoudspunt. Voor het finetunen van mechaniek moet je niet bij mij zijn. Daar heb ik hulp bij nodig.
Bij De Ligfiets in Gent probeerde ik de Challenge Seiran SL. Een model dat ondertussen al een tijd in circulatie is en fervente voorstanders heeft.
In een volgende post lees je hoe het verder ging.
Een ander criterium voor een nieuwe fiets is de nabijheid van een dealer en onderhoudspunt. Voor het finetunen van mechaniek moet je niet bij mij zijn. Daar heb ik hulp bij nodig.
Bij De Ligfiets in Gent probeerde ik de Challenge Seiran SL. Een model dat ondertussen al een tijd in circulatie is en fervente voorstanders heeft.
Ik vond hem wat hoog op zijn wielen staan maar met een officieel gewicht van 10,5 kg was hij een zeer valabel kandidaat. De kettinglijn leek mij eenvoudig, zonder al te veel energieverlies. Ik was er meteen weg mee en vond hem fijn fietsen. De afwezigheid van vering leek aanvankelijk geen probleem. Toch eens uittesten op de meest nabije kasseistrook. Daar ging het na 20 meter al fout. De teruglopende ketting schokte van het geleidewieltje onder de stoel. Het was wel een erg slordig kasseilaantje en misschien was het zo erg niet, maar de volgende tien kilometer diende ik vijf keer te stoppen om de ketting weer op haar plaats te krijgen. De fiets ging wel snel. Ik stopte aan mijn eigen voordeur om iets te drinken en mijn handen te wassen en haalde meteen ook de weegschaal erbij. Zonder extra materiaal maar uiteraard wel met pedalen woog dit exemplaar 11,5 kilogram. Naderhand zou mij verteld worden dat dit toch de standaarduitvoering was voor de SL. Bij nader toezien lijkt de constructie met de twee aluminium staven onder de stoel nogal fragiel. Er werd me verteld dat dit bij meerdere exemplaren werd versterkt met een aluminium plaatje erop. Ik zag eerder al een Seiran SL waar het stoeltje gewoon scheef gezakt was.
Een illusie armer verliet ik na enkele uren toeren en meten op mijn oude mountainbike De Ligfiets.
In een volgende post lees je hoe het verder ging.
Abonneren op:
Posts (Atom)