ICE

 Sinds ik in 2017 een tweedehands ICE Sprint 26" kocht ben ik fan van het merk. In die mate dat er in 2020 een nieuwe ICE VTX bij kwam. Het was de bedoeling de Sprint voor het toeren en de VTX voor het snellere werk te gebruiken. Hoewel de twee toch redelijk verschillen bleek de VTX vaak ook de voorkeur te krijgen voor het toeren. Acht jaar in mijn biografie erbij en een serieus en een heel serieus ongeval verder was de vraag hoe ik verder zou fietsen. Ik hou er nog steeds van langs het jaagpad hoog in de toeren te gaan maar ik wil ook wel een eind kunnen rijden zonder moe te worden. Reden om mij af te vragen of een upgrade tot e-bike van de Sprint deze spreidstand niet mogelijk zou maken. Het frame is tenslotte toch al meer dan 10 jaar oud. Maar de Sprint ziet er nog jong uit voor zijn leeftijd en aldus geschiedde. Sinds een maand of twee heeft de trike een Bafang motor op het achterwiel. En ik moet zeggen dat dit me zeer bevalt. Het is niet zo dat mijn andere fietsen minder gebruikt worden. Ik rij gewoon meer kilometers.

De VTX was na mijn ongeval in 2022 total loss. Er kwam een vrijwel nagelnieuwe in de plaats. De eerste set banden is al versleten en het achterspatbord dat ik van de oude had gerecupereerd is nu wel helemaal doorgerammeld. Ik heb er een bescheiden spatbordje van een andere fiets op gezet. Dat heb je wel nodig als je je nek droog wil houden. De hoofdsteun heb ik niet nodig, dus die heb ik er af gehaald en het resultaat ziet er best cool uit. Wat denken jullie?

Zo ziet hij er uit.

 Sinds gisteren is de VTX weer thuis. Hij is er minstens zo erg als ik aan toe!

Te laag of te breed?

 Het is nu twee jaar geleden dat ik hier iets gepost heb. Op zich is dat goed nieuws. Ik heb twee jaar lang veel en zonder problemen gefietst. Meestal met de ICE VTX, vaak met de MTB, soms met de ICE Sprint en heel af en toe met de Brompton.

Maar nu heb ik wel wat te melden. Op 1 juli was ik met de VTX onderweg voor een ochtendrit van 50 km. Ik was op 3 km van huis. Toen vond een chauffeur het nodig mij in te halen in een smalle straat, net voor een bocht van 90 graden. Hij stuurde te snel weer naar rechts en sleurde mij en de VTX mee.

Resultaat: zware open beenbreuk aan mijn linker onderbeen. Breuken in schouder, knie en enkel. Ernstge verwondingen aan mijn been waarvoor plastische chirurgie nodig is. Ik heb 4 weken in het ziekenhuis gelegen en moet nog enkele ingrepen ondergaan. Daarna revalidatie.

'Was je met de ligfiets?' vragen mensen. 'Ja, dan ben je niet zo zichtbaar'. Een ferm staaltje van victim blaming dat ik al meerdere keren heb ondergaan. Neen, ik ben niet zelf de oorzaak van dit ongeluk. Het was een haastige, onvoorzichtige chauffeur die mij van de weg reed. Zoals er zoveel haastige en onvoorzichtige chauffeurs zijn die rakelings langs fietsers rijden, die nog rap willen inhalen en zich verkijken op de snelheid van een geoefend fietser. Waarom zou ik niet sneller mogen dan 25km/u?

Ben ik te laag en te breed? Neen, ik rij met een streetlegal trike, ik draag felgekleurde kledij en een knipperlicht op mijn helm. Automobilisten moeten leren beseffen dat ze met een levensgevaarlijk tuig op de weg zijn en uit hun doppen kijken. Geduld oefenen.

Oudenaarde Doornik Ath Geraardsbergen

Zoals aangekondigd reed ik de voorbije dagen een tweedaags toerke. Op vrijdag via de Schelde naar Doornik. Dan door Le Pays des Collines naar Ath waar ik overnachtte. 

Gisteren langsheen de Dender naar Geraardsbergen en via Aalst naar huis. 

Totaal 200 km genieten. Ik reed met de VTX want de weersvoorspellingen hielden het wel op buien, maar het zou grotendeels droog blijven. En zo geschiedde, ondanks de dreigende bewolking op vrijdag en de sporadische regendruppels.

Op 10 km van huis kruiste ik een andere trikerijder. We deelden ervaringen met het type rijwiel. Plots viel mijn blik op mijn rechter voorwiel. Tiens was dat een vlek? Of was het zo dat de band was afgesleten tot op het canvas. Inderdaad. Op een bepaalde plek was het rubber helemaal weggesleten. De VTX beschikt over uiterst efficiënte schijfremmen. Bij een bepaald remmaneuver moet het wiel geblokkeerd zijn op ruwe ondergrond. Met de slijtplek als resultaat. Effect van een 'sportieve' rijstijl :)

Vanmiddag heb ik de band vervangen door een reeds gebruikte Vredestein F-Lite.

VTX

Ik rij nu 4 maanden met de Ice VTX. Volgens Strava heb ik er sindsdien 2800 km mee gereden. Niet slecht. Er is slechts één probleempje. Deze fiets is verslavend. Als het geen MTB-rit is valt de keuze meteen op de VTX. Of er moet een reden zijn om een andere fiets te nemen. Als het gezelschap op grote hoogte op een 'normale' fiets zit bijvoorbeeld. En ik wil op dat niveau kunnen meepraten. Dan wil ik wel eens een ander model van stal halen. Op voorwaarde dat het niet tè ver is. Meer dan 50 à 60 km moet het niet zijn. Dan krijg ik zeer in mijn achterste, mijn polsen, mijn rug en mijn nek. Niet op de VTX. Daar lig ik relaxed onderuit en trap mijn wattjes. Als het een echt MTB parcours betreft blijft de VTX ook op stal. OK, hij is niet zo licht als de modale koersfiets en gezien zijn breedte wellicht ook niet zo windtunnelproof. Maar gezien de liggende houding zal het wel zo ongeveer hetzelfde zijn, denk ik. Ik merk ook dat koersfietspiloten met hun tuig gemakkelijker door allerlei poortjes en andere snelheidsvertragers slalommen. Maar toch blijf ik bij de driewieler.

Nu ik wat het fietsen betreft vermoedelijk weer op hetzelfde niveau zit als voor mijn onfortuinlijke valpartij in januari kan ik weer mee op het jaagpad. Ik raap er één op en word af en toe ook eens opgeraapt door één of meerdere jonge kerels. Maar ik zit toch comfortabeler. Dat blijkt ook uit de cijfers van Strava. We zijn augustus en ik heb bijna even ver gefietst als het volledige jaar 2019. Daar zit mijn revalidatie uiteraard voor tussen, maar ook de COVID-19 epidemie. Aangezien maanden lang allerlei afspraken weg vielen was er gewoon meer tijd om te fietsen. En dat heeft de klimaatverandering nu wel als pre: het is gewoon meer dagen mooi fietsweer. Behalve de voorbije week met temperaturen een eind boven de 30°C. Maar dan fiets ik toch gewoon in de vroege ochtenduren.

Mijn ritten worden ook steeds langer. Reed ik de voorbije jaren misschien 3 keer per jaar een dag meer dan 100 km dan gebeurde dit de voorbije maand wel elke week. Of twee keer per week.

Ik heb het plan opgevat volgende vrijdag en zaterdag een tweedaagse fietstocht te maken langsheen de Schelde naar Doornik en Ath. Hotelletje geboekt in Ath, provincie Henegouwen. Terug op zaterdag via de Dender. Afhankelijk van het weer wordt het de Ice Sprint - bij niet zo droog weer- of de Ice VTX - bij eerder droog weer. Dat beslis ik misschien pas vrijdagmorgen. Ik heb gisteren de Sprint nog eens van stal gehaald. Gewoon om het verschil te voelen. Aangezien hij vrij volledig is uitgerust is het verschil van bij de eerste trap merkbaar. Hij rijdt vlot, maar niet zo smooth als de VTX, ondanks de recente grondige opknapbeurt van de Sprint. Het weer blijft warm, dus veel meer dan een vers shirt en fietsbroek hoef ik niet mee te nemen. En een tandenborstel natuurlijk. Dat kan zo nodig ook mee in de banaantassen op de VTX.

Cool!!!!

Gisteren, voorlaatste schooldag in dit bijzondere coronaschooljaar. Ik fiets een rondje aan de voet van de Vlaamse Ardennen. Draaien en keren, klimmen en dalen. En ondertussen genieten van de wisselende landschappen en luchten. Ter hoogte van Vurste rij ik het jaagpad langsheen de Schelde op, richting Merelbeke. Ik heb de gewoonte mijn rondjes zo te plannen dat ik in het eerste gedeelte wind tegen heb om in de tweede helft te kunnen genieten van de wind in de rug. Een steuntje van windkracht aan 30 km/u is altijd meegenomen, dus de VTX maakt flink vaart. Voor mij zie ik een gele bewegende massa. Een troep schoolkinderen rijdt onder begeleiding van meesters en juffen het schooljaar naar huis. Ik haal ze in en bel. Dat veroorzaakt wat commando's en geroep vanwege de begeleiding. 'Opzij!' ' Aan de rechter kant!' Ik minder wat vaart, maar nog altijd rond de dertig per uur glij ik de bende voorbij. Weeral kreten, maar nu van de kinderen. 'Wow' en vooral 'Cool !!!' En zonder dat ik het wil voel ik de trike-smile op mijn gezicht opkomen.
Iedereen gelukkig.

VTX en Sprint

Ondertussen staat de Sprint opnieuw in de garage.
Voor de VTX in huis kwam was de Sprint uitgerust voor toertochtjes op trajecten die voor de highracer niet doenbaar waren: onverharde stukken, vele bochten, lastige hellingen, gladheid, regenweer. De VTX kan dat allemaal wel aan, hoewel hij niet is uitgerust voor regenweer en vettigheid. Ik hoef voor het toerwerk de Sprint niet in te schakelen. Ik kan hem nu uitrusten voor het andere werk, namelijk transport. Dat mag wat zwaarder zijn en wat trager. Ik nam een foto van de twee trikes naast elkaar.

Het verschil in zithoogte is duidelijk te zien. 

De Ice Sprint is volgens de gegevens van Ice drie kilo zwaarder dan de VTX. Met het verschil in uitrusting wordt het verschil in gewicht groter. Mede door de lagere zit is de VTX daardoor duidelijk sneller dan de Sprint.

De Sprint krijgt meer uitrusting mee. Je ziet ook de rommelige garage.
Op de achtergrond kijkt de elektrisch aangedreven I-Trike een beetje jaloers naar zoveel concurrentie.

Ondertussen kreeg de Ice Sprint ook een Schwalbe Big Apple band om het 26" achterwiel. Die past nu precies onder het 28" spatbord. Bij 3 bar geeft de 55mm brede band zonder veel snelheidsverlies een zachte rit. Zo lang het mooi weer blijft laat ik de F-Lites om de voorwielen zitten. Als het opnieuw begint te regenen monteer ik ook daar de Big Apples plus de spatborden.

Ik monteerde ook links en rechts een klickfix beugel die normaal gebruikt wordt voor stuurtassen. Op die manier kan ik een tas of bagagerekje aan het frame klikken.

Ondertussen ...

... rij ik al enkele weken rond met de VTX. Afgezien van enkele ritjes met de Brompton, de Giant (rond de kerktoren) en de Scott 29" en 26" waren alle andere ritten met de VTX. Volgens Strava al meer dan 700 km.
De VTX geeft wat ie belooft: redelijk snel - maar niet zo snel als de Performer High Racer, redelijk wendbaar en redelijk comfortabel. Ik kan mee met de meeste racefietsers. Soms word ik voorbijgereden - vooral bergop - en soms rij ik er een voorbij. De gemiddelden zijn op trajecten met lange rechte stukken lager dan deze met de highracer, maar aangezien ik nog in revalidatie van mijn gebroken heup zit is dat niet helemaal te vergelijken. Op routes met veel draaien en keren zal dat verschil lager zijn, of misschien zelfs andersom. Ik ken in ieder geval wel enkele stroken of hellingen waar ik met de Performer liever omheen reed.
Dat is het grote verschil en dat was ook de bedoeling: de keuze van parcours wordt meteen een stuk ruimer. Enkel stroken die alleen met de MTB worden verteerd komen niet in aanmerking. Verder is er geen probleem met hellingen of onverhard, hoewel ik de voorbije week wel bleef steken in het grind, tot groot jolijt van de wegenwerkers voor wiens arbeid ik aan de kant moest.
De Performer ging de voorbije week de garagepoort uit. Hij werd achterop de rug van een rood Peugeotje geladen om in het zuiden des lands de Ravels te gaan proeven. De koper heeft geen ervaring met ligfietsen en lijkt me net lang genoeg om de deze high racer op grote wielen te kunnen temmen. Niet te veel aan denken.
Ik kreeg vandaag bericht dat de Ice Sprint zijn groot onderhoud heeft gehad. De hele aandrijving is vervangen en volgens Brecht van Fietser rijdt hij vlot. Ik reed er vroeger minder snel mee dan nu met de VTX en ik verwacht dat dit zo zal blijven, want ik wil hem consequent uitrusten als werkpaard: robuuste banden, spatborden, beugels voor bagage. De VTX hou ik zo kaal mogelijk. Benieuwd naar het verschil in rij-ervaring met beide fietsen.

VTX!

Hier is ie dan, the new kid in town.
Deze ICE VTX is mijn nieuwe speeltje.

Hij moet vanaf nu vooral de Performer High Racer vervangen. Die staat te koop. Ik hoop dat de corona-toestand snel achter de rug is zodat iemand anders kan genieten van de mogelijkheden van de racer.

Voor mij lijken de racing days voorbij. Ik ben nog aan het revalideren van mijn valpartij in januari. Fietsen gaat behoorlijk, maar ik denk dat ik mijn vroegere niveau niet meer haal. De drive om de snelste van het jaagpad te zijn is wat weg. Met de Ice Sprint was ik zeker niet de snelste. Met het toenemende herstel en de VTX onder mij ben ik nu al sneller dan de meeste maar af en toe word ik ingehaald door een jongere kerel met meer power op een racefiets. Die laat ik maar flinker zijn dan ikzelf.
Ik heb nog maar twee ritten gereden met de VTX en het is volop genieten. De trike geeft een heerlijk kart-gevoel. Wel uitkijken voor de vele gelegenheidsfietsers die dankzij de COVID-19 maatregelen hun fiets hebben (her-)ontdekt en de combinatie van sturen en vooruitkijken niet goed beheersen. Vooral als er een haag langsheen het fietspad staat is het dubbel uitkijken, ook al rij ik met een hel licht bovenop mijn helm.