ICE

 Sinds ik in 2017 een tweedehands ICE Sprint 26" kocht ben ik fan van het merk. In die mate dat er in 2020 een nieuwe ICE VTX bij kwam. Het was de bedoeling de Sprint voor het toeren en de VTX voor het snellere werk te gebruiken. Hoewel de twee toch redelijk verschillen bleek de VTX vaak ook de voorkeur te krijgen voor het toeren. Acht jaar in mijn biografie erbij en een serieus en een heel serieus ongeval verder was de vraag hoe ik verder zou fietsen. Ik hou er nog steeds van langs het jaagpad hoog in de toeren te gaan maar ik wil ook wel een eind kunnen rijden zonder moe te worden. Reden om mij af te vragen of een upgrade tot e-bike van de Sprint deze spreidstand niet mogelijk zou maken. Het frame is tenslotte toch al meer dan 10 jaar oud. Maar de Sprint ziet er nog jong uit voor zijn leeftijd en aldus geschiedde. Sinds een maand of twee heeft de trike een Bafang motor op het achterwiel. En ik moet zeggen dat dit me zeer bevalt. Het is niet zo dat mijn andere fietsen minder gebruikt worden. Ik rij gewoon meer kilometers.

De VTX was na mijn ongeval in 2022 total loss. Er kwam een vrijwel nagelnieuwe in de plaats. De eerste set banden is al versleten en het achterspatbord dat ik van de oude had gerecupereerd is nu wel helemaal doorgerammeld. Ik heb er een bescheiden spatbordje van een andere fiets op gezet. Dat heb je wel nodig als je je nek droog wil houden. De hoofdsteun heb ik niet nodig, dus die heb ik er af gehaald en het resultaat ziet er best cool uit. Wat denken jullie?

Back On Track

 ... maar dan wel heel voorzichtig. Deze week reed ik de eerste enkele kilometers op mijn ICE Sprint 26. Een kaap gerond, maar de weg naar herstel is nog lang.

VTX

Ik rij nu 4 maanden met de Ice VTX. Volgens Strava heb ik er sindsdien 2800 km mee gereden. Niet slecht. Er is slechts één probleempje. Deze fiets is verslavend. Als het geen MTB-rit is valt de keuze meteen op de VTX. Of er moet een reden zijn om een andere fiets te nemen. Als het gezelschap op grote hoogte op een 'normale' fiets zit bijvoorbeeld. En ik wil op dat niveau kunnen meepraten. Dan wil ik wel eens een ander model van stal halen. Op voorwaarde dat het niet tè ver is. Meer dan 50 à 60 km moet het niet zijn. Dan krijg ik zeer in mijn achterste, mijn polsen, mijn rug en mijn nek. Niet op de VTX. Daar lig ik relaxed onderuit en trap mijn wattjes. Als het een echt MTB parcours betreft blijft de VTX ook op stal. OK, hij is niet zo licht als de modale koersfiets en gezien zijn breedte wellicht ook niet zo windtunnelproof. Maar gezien de liggende houding zal het wel zo ongeveer hetzelfde zijn, denk ik. Ik merk ook dat koersfietspiloten met hun tuig gemakkelijker door allerlei poortjes en andere snelheidsvertragers slalommen. Maar toch blijf ik bij de driewieler.

Nu ik wat het fietsen betreft vermoedelijk weer op hetzelfde niveau zit als voor mijn onfortuinlijke valpartij in januari kan ik weer mee op het jaagpad. Ik raap er één op en word af en toe ook eens opgeraapt door één of meerdere jonge kerels. Maar ik zit toch comfortabeler. Dat blijkt ook uit de cijfers van Strava. We zijn augustus en ik heb bijna even ver gefietst als het volledige jaar 2019. Daar zit mijn revalidatie uiteraard voor tussen, maar ook de COVID-19 epidemie. Aangezien maanden lang allerlei afspraken weg vielen was er gewoon meer tijd om te fietsen. En dat heeft de klimaatverandering nu wel als pre: het is gewoon meer dagen mooi fietsweer. Behalve de voorbije week met temperaturen een eind boven de 30°C. Maar dan fiets ik toch gewoon in de vroege ochtenduren.

Mijn ritten worden ook steeds langer. Reed ik de voorbije jaren misschien 3 keer per jaar een dag meer dan 100 km dan gebeurde dit de voorbije maand wel elke week. Of twee keer per week.

Ik heb het plan opgevat volgende vrijdag en zaterdag een tweedaagse fietstocht te maken langsheen de Schelde naar Doornik en Ath. Hotelletje geboekt in Ath, provincie Henegouwen. Terug op zaterdag via de Dender. Afhankelijk van het weer wordt het de Ice Sprint - bij niet zo droog weer- of de Ice VTX - bij eerder droog weer. Dat beslis ik misschien pas vrijdagmorgen. Ik heb gisteren de Sprint nog eens van stal gehaald. Gewoon om het verschil te voelen. Aangezien hij vrij volledig is uitgerust is het verschil van bij de eerste trap merkbaar. Hij rijdt vlot, maar niet zo smooth als de VTX, ondanks de recente grondige opknapbeurt van de Sprint. Het weer blijft warm, dus veel meer dan een vers shirt en fietsbroek hoef ik niet mee te nemen. En een tandenborstel natuurlijk. Dat kan zo nodig ook mee in de banaantassen op de VTX.

Bagage

Ik wil de Sprint gebruiken voor transport en voor uitstappen met bagage. Weekendje aan zee bijvoorbeeld, als het weer mag. Of als Koerier voor Karwij. Daar is bagagecapaciteit voor nodig. Ik experimenteerde eerder met een begagedrager en daarbovenop een fietskoffertje dat nog wat stof stond te verzamelen. Zelfs al was de constructie vrij licht, vanaf het moment dat ik bagage wou laden werd het geheel wat wiebelachtig.

Het ziet er handig uit. Maar het zwaartepunt ligt meteen vaal hoger.

Bagage moet laag hangen op een trike. Banantassen hebben de neiging tegen het wiel te gaan hangen. Dat geeft gesleep en geschuur. Ik heb er wel liggen maar gebruik ze enkel wanneer echt nodig.

De Sprint zoals ik hem kocht. Met banaantassen.

Ik ben al jaren een tevreden gebruiker van het klickfix-systeem. Je klikt je tas op een beugel en de boel zit muurvast. Alleen heeft de trike geen klassiek stuur waar je zo'n beugel op kan monteren. En de hele tijd rondrijden met een bagagedrager waar slechts occasioneel iets aan wordt geklikt stoort mijn gevoel voor efficiëntie en esthetiek. Tot ik op het idee kwam de stuurhouders op het frame te monteren. Er moet wat ruimte worden opgevuld tussen het frame en de beugelringen, maar daar is een oude binnenband geknipt voor (letterlijk). Verder moest ik een goede manier vinden om het kabeltje dat ervoor zorgt dat de boel niet naar beneden hangt op een goede manier zien te leiden. Nu ziet het er zo uit.

De bagagebeugel neemt weinig plaats in.

Links een bagagerekje met rugzak, rechts een stuurtas van agu.

VTX en Sprint

Ondertussen staat de Sprint opnieuw in de garage.
Voor de VTX in huis kwam was de Sprint uitgerust voor toertochtjes op trajecten die voor de highracer niet doenbaar waren: onverharde stukken, vele bochten, lastige hellingen, gladheid, regenweer. De VTX kan dat allemaal wel aan, hoewel hij niet is uitgerust voor regenweer en vettigheid. Ik hoef voor het toerwerk de Sprint niet in te schakelen. Ik kan hem nu uitrusten voor het andere werk, namelijk transport. Dat mag wat zwaarder zijn en wat trager. Ik nam een foto van de twee trikes naast elkaar.

Het verschil in zithoogte is duidelijk te zien. 

De Ice Sprint is volgens de gegevens van Ice drie kilo zwaarder dan de VTX. Met het verschil in uitrusting wordt het verschil in gewicht groter. Mede door de lagere zit is de VTX daardoor duidelijk sneller dan de Sprint.

De Sprint krijgt meer uitrusting mee. Je ziet ook de rommelige garage.
Op de achtergrond kijkt de elektrisch aangedreven I-Trike een beetje jaloers naar zoveel concurrentie.

Ondertussen kreeg de Ice Sprint ook een Schwalbe Big Apple band om het 26" achterwiel. Die past nu precies onder het 28" spatbord. Bij 3 bar geeft de 55mm brede band zonder veel snelheidsverlies een zachte rit. Zo lang het mooi weer blijft laat ik de F-Lites om de voorwielen zitten. Als het opnieuw begint te regenen monteer ik ook daar de Big Apples plus de spatborden.

Ik monteerde ook links en rechts een klickfix beugel die normaal gebruikt wordt voor stuurtassen. Op die manier kan ik een tas of bagagerekje aan het frame klikken.

Ondertussen ...

... rij ik al enkele weken rond met de VTX. Afgezien van enkele ritjes met de Brompton, de Giant (rond de kerktoren) en de Scott 29" en 26" waren alle andere ritten met de VTX. Volgens Strava al meer dan 700 km.
De VTX geeft wat ie belooft: redelijk snel - maar niet zo snel als de Performer High Racer, redelijk wendbaar en redelijk comfortabel. Ik kan mee met de meeste racefietsers. Soms word ik voorbijgereden - vooral bergop - en soms rij ik er een voorbij. De gemiddelden zijn op trajecten met lange rechte stukken lager dan deze met de highracer, maar aangezien ik nog in revalidatie van mijn gebroken heup zit is dat niet helemaal te vergelijken. Op routes met veel draaien en keren zal dat verschil lager zijn, of misschien zelfs andersom. Ik ken in ieder geval wel enkele stroken of hellingen waar ik met de Performer liever omheen reed.
Dat is het grote verschil en dat was ook de bedoeling: de keuze van parcours wordt meteen een stuk ruimer. Enkel stroken die alleen met de MTB worden verteerd komen niet in aanmerking. Verder is er geen probleem met hellingen of onverhard, hoewel ik de voorbije week wel bleef steken in het grind, tot groot jolijt van de wegenwerkers voor wiens arbeid ik aan de kant moest.
De Performer ging de voorbije week de garagepoort uit. Hij werd achterop de rug van een rood Peugeotje geladen om in het zuiden des lands de Ravels te gaan proeven. De koper heeft geen ervaring met ligfietsen en lijkt me net lang genoeg om de deze high racer op grote wielen te kunnen temmen. Niet te veel aan denken.
Ik kreeg vandaag bericht dat de Ice Sprint zijn groot onderhoud heeft gehad. De hele aandrijving is vervangen en volgens Brecht van Fietser rijdt hij vlot. Ik reed er vroeger minder snel mee dan nu met de VTX en ik verwacht dat dit zo zal blijven, want ik wil hem consequent uitrusten als werkpaard: robuuste banden, spatborden, beugels voor bagage. De VTX hou ik zo kaal mogelijk. Benieuwd naar het verschil in rij-ervaring met beide fietsen.

VTX!

Hier is ie dan, the new kid in town.
Deze ICE VTX is mijn nieuwe speeltje.

Hij moet vanaf nu vooral de Performer High Racer vervangen. Die staat te koop. Ik hoop dat de corona-toestand snel achter de rug is zodat iemand anders kan genieten van de mogelijkheden van de racer.

Voor mij lijken de racing days voorbij. Ik ben nog aan het revalideren van mijn valpartij in januari. Fietsen gaat behoorlijk, maar ik denk dat ik mijn vroegere niveau niet meer haal. De drive om de snelste van het jaagpad te zijn is wat weg. Met de Ice Sprint was ik zeker niet de snelste. Met het toenemende herstel en de VTX onder mij ben ik nu al sneller dan de meeste maar af en toe word ik ingehaald door een jongere kerel met meer power op een racefiets. Die laat ik maar flinker zijn dan ikzelf.
Ik heb nog maar twee ritten gereden met de VTX en het is volop genieten. De trike geeft een heerlijk kart-gevoel. Wel uitkijken voor de vele gelegenheidsfietsers die dankzij de COVID-19 maatregelen hun fiets hebben (her-)ontdekt en de combinatie van sturen en vooruitkijken niet goed beheersen. Vooral als er een haag langsheen het fietspad staat is het dubbel uitkijken, ook al rij ik met een hel licht bovenop mijn helm.

Corona!

Niks nieuws onder de zon die vandaag weeral schijnt. De voorbije weken is er nauwelijks regen gevallen. Het werk is door de corona-epidemie vrijwel onmogelijk. Zo veel mogelijk sociale afstand behouden leidt tot afgstellen of uitstellen van afspraken. Ondertussen kan ik wat fietsen. Gelukkig heeft de veiligheidsraad de suggestie van Pieter De Crem dat een fietstocht van 50 km echt niet kan, niet gevolgd. Duidelijk iemand die zelf nauwelijks kilometers maalt.
Werken was er sowieso sinds 19 januari nauwelijks of niet bij. Op die dag ging ik met de mtb onderuit op plots opkomende ijzel. Gebroken heup, sleutelbeen en helm. Zonder die helm zat ik misschien nu niet te typen... Ik mag er niet te veel aan denken. Ik zit nu nog volop in de revalidatieperiode. Bezoeken bij de kinesist zijn afgelast maar ik fiets drie tot vier keer per week. Dat gaat beter dan stappen, maar nog lang niet zo goed als vroeger. Het valt me op hoeveel zonnefietsers geen helm dragen. Ik wil ze allemaal toeroepen: 'Draag toch een helm'.
Mijn favoriete fiets dezer dagen is de Ice Sprint trike. Hij gaat niet zo snel als de highracer maar hij is lekker comfortabel en ik kan er eindeloos mee doorgaan. Geen last van zadelpijn, tintelende polsen, rug- of nekpijn.

Ice Sprint. Tegenwoordig zonder bagagedrager en koffer.

Ik reed wel al enkele toertjes op de oude Scott 26" die ik een beetje heb omgebouwd tot hybride toerfiets. Zo kan ik af en toe mee met de rechtop fietsende medemens. De geveerde voorvork er uit en een stalen vaste voorvork er in. Schwalbe Kojak slicks op de wielen. Verder heb ik heel de aandrijving vervangen: pedalen, ketting, cassette.

De Scott 26" in zijn huidige look.

Gisteren reed ik de eerste keer met de Scott 29" mountainbike. Meteen 32 km maar dat was ver genoeg. Mijn heup liet zich achteraf voelen, maar na een nachtje slapen was dit weeral over.

Mijn voorkeur gaat dezer dagen dus naar de driewieler. daar later meer over....

Bijna dood ervaring.

Gisteren het vrijwel laatste rondje van dit jaar gefietst. Met de trike. Gaat niet zo snel als de highracer maar ik zit comfortabel en met zijn winterbanden (mtb achteraan) raak ik zonder risico op uitschuivers door alle prut door. De trike is laag, maar ik draag een knipperende helmlamp zodat ik goed zichtbaar ben.
Het rondje gaat richting Puyenbroeck in Wachtebeke. Aan de Stenenbrug - ik vermoed grondgebied Eksaarde - loopt het fietspad gescheiden van de rijweg. De uitritten van de huizen komen recht op het fietspad. Ik rij misschien 25 per uur. Ik passeer een hek van een tuin die verder omheind is met een flinke haag. Op dat ogenblik rijdt een auto achteruit met een vaartje de uitrit uit, het fietspad op. Een millimeter, zo schat ik de afstand in. In een reflex stuur ik naar links. Op een haar na mist hij me.

Een tiental meter verder knijp ik de remmen dicht. Perplex en van de wijs. Ik draai me om en zie een Audi op het linker vak achteruit de baan op draaien. De chauffeur rijdt even tegen de rijrichting in en steekt dan de berm over om op het rechter rijvak te komen en weg te rijden in de richting waaruit ik vandaan kom. Ik steek mijn arm op in de veronderstelling dat de chauffeur toch wel even zal kijken naar wie hij zopas net niet aangereden heeft. Een paar honderd meter verder moet de auto aan een T stoppen om ofwel links ofwel rechts te gaan. Ik wenk en zie de richtingaanwijzers naar links gaan. De auto maakt een U bocht. De onverlaat is toch bereid iets te komen zeggen. Op mijn hoogte gaat het rechter raam naar beneden en ik zie een mevrouw aan het stuur.
Ge gaat er toch iets aan moeten doen, zeg ik.
De mevrouw knikt. Ik had u niet zien aankomen en ik zag iets achter mij voorbijflitsen, zegt ze, maar ge zit ook zo laag.
Daar hebben we het weer: 'blame the victim'.
Dat heeft er niks mee te maken, zeg ik, die vuurtoren op mijn helm hebt ge waarschijnlijk ook niet gezien.
Neen, zegt ze. Ze is wat beduusd en knikt schuldbewust, sluit het raampje en rijdt verder. Ik zie haar niet meer terugkeren in de richting waar ze aanvankelijk naartoe reed.

Ze kon me ook niet zien: de haag belemmert het zicht op het fietspad voor wie het hek uitrijdt. In Kalken aan de Nerenweg is er een vergelijkbare uitrit. De eigenaar heeft er niet beter op gevonden dan een bordje te hangen: 'Voorzichtig. Wij kunnen u niet zien.'
Rooi dan je haag, zou ik zo denken. Maar neen, want dan kunnen de voorbijrijders wel iets zien. Dan maar op het goed geluk met de auto achteruit van de uitrit en gokken dat het goed gaat. Tot die keer dat het wel fout zal gaan.

Bijna was dit niet alleen maar het vrijwel laatste ritje van het jaar.

Bike Assist

Gisteren mijn eerste ervaring met Bike Assist. Deze pechverhelping voor fietsers zit nu standaard in het VWB lidmaatschap. Ergens in de landelijke omgeving van Zottegem knapt de ketting van mijn Ice Sprint. Gelukkig heb ik een gold link bij en na wat gepruts staat de ketting weer aan elkaar. Maarrrr... Ik heb ze wel verkeerd om de voorste tandwielen gelegd. Ik krijg de ketting niet meer los en daar sta ik dan. Achteruit trappen om vooruit te komen.
Het is 12:02. Ik bel Bike Assist en een vriendelijke dame vraagt mijn naam, adres en locatie. Zij werken met zelfstandige depanneurs. Over 30 à 45 minuten zal er iemand zijn. Na 1 uur en 45 minuten bel ik nog eens. Andere operator aan de lijn. Het kan soms ook iets langer duren. Meer dan anderhalf uur? Oei! Dat is inderdaad lang. Tien minuten later belt een depannagedienst uit Oudenaarde. Ze zullen me komen oppikken. En inderdaad, dat gebeurt. Ik word 40 km verder naar huis gebracht door een vriendelijke meneer die mij wist te vertellen dat er eerst andere depanneurs waren gebeld die het verder vertikten uit hun kot te komen en doodleuk niets lieten weten. Ook slecht opgevolgd door de centrale. De VWB vraagt uitdrukkelijk ervaringen met Bike Assist te melden, wat ik ook al heb gedaan. Dit was nu een mooie zomerse dag. Wat als in de winter zo'n depanneur geen goesting heeft om na 22:00 u nog te vertrekken?

Update: Na een mail aan de VWB krijg ik dit bericht van de verzekeraar:

"Geachte Mijnheer Heyndrickx

We hebben gevolg gevebd aan uw klacht , het interventiedossier doorgenomen en stellen inderdaad vast dat de takeldienst die instaat voor de

Depannages in de streek waar u zich bevond , zijn verplichtingen niet heeft nageleeft door de opdracht zowel in zijn vestiging van Ninove als in deze van Geraardsbergen

te weigeren . Het feit dat hij ons er niet onmiddellijk van verwittigde bracht een vertraging mee in de missionnering van het derde takelbedrijf die

dan is komen helpen .  De onderaannemer wordt hier in de loop van volgende week door onze networkmanager over aangesproken

Wij bieden U dan ook al onze verontschuldigingen aan voor het geleden ongemak.

Met vriendelijke groet"

2 x 3

Ik ben dus sinds enig tijd in het bezit van 2 driewielers. Terug naar de tijd van ooit. Alleen zien deze er anders uit dan het houten plankje met een stuurtje, een leuning en drie wielen waar ik meerdere decennia geleden op reed. Ik heb ze voor de aardigheid eens naast elkaar gezet en er een foto van genomen.

Hoe twee driewielers toch zo van elkaar kunnen verschillen in uiterlijk maar ook in rij-eigenschappen. Hoewel ze minder snel zijn dan de onvolprezen Performer Highracer geniet ik even zeer van een toertje met deze tuigen. De Orca dient vooral voor functionele verplaatsingen en de Ice Sprint zet ik in voor een toertje waar rondkijken en verkennen primeren op snelheid. Ondanks de profielloze FLites en Kojak mag het voor de trike al eens onverhard zijn, iets waar ik me met de highracer niet aan waag.
Ik geef de voorkeur aan een minimum aan accessoires op de fiets. Kwestie van het gewicht zo veel mogelijk te beperken. Naakt weegt de trike ongeveer 17 kg. Maar soms moet het wel anders. Ik had nog een fietskoffertje liggen en in combinatie met een bagagedrager wordt de trike in minder dan tien minuten ook inzetbaar voor transport. En dan heb ik ook nog een setje banaantassen ter beschikking.

n + 1

Wat is het ideale aantal fietsen?
Een wijs man zei een keertje: 'n+1'.
Waarbij 'n' staat voor het aantal fietsen dat je in je bezit hebt en '+1' staat voor deze die je graag zou willen. Over de 'n' gaan we niet uitwijden/uitweiden. Het gaat hier over de '+1'. In mijn geval is dat een trike, een driewielige ligfiets. Ik had bij gelegenheid al eens eentje mogen uitproberen, voor een kort eindje, maar uitvoerig uittesten was tot op heden nog niet gebeurd. Ik bleef wel het kart-gevoel koesteren. Dicht tegen de grond op drie wielen. Kort door de bocht en toch comfortabel. Tot een tijd geleden mijn oog viel op het aanbod van een Ice Sprint 26. Twee keer 20" vooraan en een 26" achterwiel. Niet de meest snelle maar wel gekend als een goede combinatie van snelheid en comfort. Een trike is niet de allersnelste ligfiets. Het derde wiel geeft iets meer rolweerstand dan bij een tweewieler en ook aerodynamisch moet de trike toegeven op de bike. De enige trike die sneller is dan een bike, is de velomobiel die gebouwd is op snelheid: WAW, Quest, DF, Milan, .... Niet de Orca. Met mijn Performer Highracer rij ik sneller dan met de Orca. Maar de velomobiel geeft minder dat gevoel van wendbaarheid.
Ik dus naar het noorden waar de Sprint te koop stond. En ik was verkocht, en dus ook de trike. Staat nu in de garage. Ik heb hem ontdaan van een deel van zijn uitrusting, de lighoek kleiner gemaakt en de Schwalbe Big Apple banden vervangen door Vredestein F-Lites. Dat scheelt allemaal wat in efficiëntie. Het feit dat deze is uitgevoerd met een zitschaal in plaats van het gewone Ice stoeltje vond ik aantrekkelijk.

Op de niet zo scherpe foto die ik gisteren bij het wisselen van de banden nam zie je wat een bandenwissel kan doen. En het scheelt effectief in snelheid. Niet dat ik de Sprint wil inzetten om mijn eigen records te kelderen - dat doe ik misschien ooit nog met de Performer - maar wel om te toeren langs de 'route touristique'. Daar mogen dan ook minder goede stroken tussen zitten, van het soort die ik met de Performer liever vermijd.
De vraag is nu: 'Wat is de volgende +1?'