De Orca is te koop.

Wegens nakende wijziging in mijn werksituatie biedt ik nu al de Orca te koop aan. Wie hem echt nog bij het begin van deze zomer wil mag hem nu al komen halen voor het ronde bedrag van € 8800,00.

De specs:

Velomobiel Flevobike e-Orca 033. (3 wielen, stroomlijn en bescherming tegen weer en wind).

Volledig uitgerust. Zeer comfortabel voor woon-werkverkeer of toerritten.

Bouwjaar 2013. 12.000 km.

Kleur groen met belettering www.karwij.be. Ongeval- en zelfs krasvrij.

Krachtige elektrische ondersteuning 250 wattmotor met LiFePo-batterij, 4 standen. Gecontroleerd op 8500 km. Ondersteund rijbereik ongeveer 150 km, afhankelijk van het gebruik.

Volledig geveerd. Hoge zit voor beter overzicht en betere zichtbaarheid in het verkeer.

20" gietwielen, met marathon (plus) banden.

Trommelremmen 90 mm links en rechts. Onafhankelijk bedienbaar.

Rohlhoffnaaf 14 versnellingen. Nazicht en verse olie op 500 km, zoals voorgeschreven.

Comfortabele stoel (medium). Verstelbaar. Ruime bagageruimte met extra netje.

Luxe verlichtingsset met onafhankelijk bedienbare lichten, usb-aansluiting.

Richtingaanwijzers en claxon.

Verlengde displayhouder met extra bel.

Ventisit bodemmat voor de bescherming van je bagage. Bidon- en pomphouder, smartphonehouder.

Dakje en extra beschermdekje tegen regen en guur weer. Bij mooi weer is er voldoende luchtcirculatie voor afkoeling.

Gespot

Surfgewijs mezelf gespot in dit filmpje! (03:26)

Sneeuw

Het was me wel wat deze week. Maandag viel er een pak sneeuw zoals ik het me alleen herinner uit mijn kinderjaren. Toen waren er nog winters! En het blijkt nog waar te zijn ook. In de jaren zestig sneeuwde het nog geregeld. Nu gaan er soms winters voorbij zonder één sneeuwvlok.
Maar ik moest maandag dus de weg op. Met de Orca. Ik vertrok rond half tien. Op weg naar het werk moest ik nog ergens anders langs. Tot dan toe kon ik nog op het fietspad rijden. Als ik om kwart na tien weer in de Orca stapte was het al heel wat minder vlot rijden. Ik koos voor het spoor dat de auto's op de rijweg hadden gemaakt. Ik reed toch even snel als de auto's. Af en toe ging de Orca zijn eigen weg, maar ik kon telkens goed corrigeren. In Heusden probeerde ik het jaagpad op te rijden, maar het achterwiel van de Orca slipte door op de heling. Ik duwde de Orca het pad op, maar de sneeuw lag er ondertussen zo dik dat de Orca bleef doorslippen. Weer de rijweg op, dus. De e-ondersteuning werd ferm aangesproken op de hoogste stand. De zichtbaarheid was slecht. Ik had mijn fietsbril op, maar af en toe diende ik de glazen schoon te maken of de fietsbril omhoog te schuiven. Toen ik rond elf uur op het werk aankwam lag er al een ferme laag. Ik reed ei zo na de oprit van de school voorbij.
Om half vier in de namiddag vertrok ik terug. Een pak half gesmolten sneeuw, vermengd met ijs, op het wegdek. Baggeren door de prut. Opgehouden door auto's die niet vooruit raakten. Maar ik wel, hoewel de Orca langs de voetengaten steeds meer sneeuw en ijs mee schepte. Op een tweetal kilometer van huis viel de ondersteuning weg. Batterij leeg? Ik was tenslotte niet met volle batterij vertrokken.  Ik raakte vast in het pak. Uitstappen en los trekken. De ondersteuning uit gezet en weer aan. Toen ging het een paar honderd meter beter, maar de ondersteuning viel weer uit. Ik kwam op het idee de ondersteuning op laag te zetten. Dat vraagt minder van de batterij. En ja, ik kon weer vooruit. Inmiddels heb ik de batterij weer geladen, maar nog geen testritje gemaakt.
Wat hebben we geleerd?
Dat je steeds met een volgeladen batterij moet vertrekken als het sneeuwt, want dat dit veel meer vraagt van de ondersteuning.
Dat de e-Orca in de sneeuw gemakkelijker vooruit raakt dan de auto.

Dat je soms beter de mountainbike neemt, zoals onderstaande foto toont. Deze is twee weken genomen in Houffalize waar ik met vrienden een mountainbike weekendje doorbracht. Fun en spektakel!

Foto Guy DLM

2 x 3

Ik ben dus sinds enig tijd in het bezit van 2 driewielers. Terug naar de tijd van ooit. Alleen zien deze er anders uit dan het houten plankje met een stuurtje, een leuning en drie wielen waar ik meerdere decennia geleden op reed. Ik heb ze voor de aardigheid eens naast elkaar gezet en er een foto van genomen.

Hoe twee driewielers toch zo van elkaar kunnen verschillen in uiterlijk maar ook in rij-eigenschappen. Hoewel ze minder snel zijn dan de onvolprezen Performer Highracer geniet ik even zeer van een toertje met deze tuigen. De Orca dient vooral voor functionele verplaatsingen en de Ice Sprint zet ik in voor een toertje waar rondkijken en verkennen primeren op snelheid. Ondanks de profielloze FLites en Kojak mag het voor de trike al eens onverhard zijn, iets waar ik me met de highracer niet aan waag.
Ik geef de voorkeur aan een minimum aan accessoires op de fiets. Kwestie van het gewicht zo veel mogelijk te beperken. Naakt weegt de trike ongeveer 17 kg. Maar soms moet het wel anders. Ik had nog een fietskoffertje liggen en in combinatie met een bagagedrager wordt de trike in minder dan tien minuten ook inzetbaar voor transport. En dan heb ik ook nog een setje banaantassen ter beschikking.

Zeven weken zonder Orca

Op 7 november ging bij de Orca het licht uit. Figuurlijk dan, want de verlichting bleef wel degelijk 'aan'. Maar het was de aandrijving die uit ging. Een uitdrijving dus.
Ik stuurde eerst de batterij en nadien batterij + motor naar Flevobike.
Over mijn avonturen met Bpost kon je al iets lezen. Het werd zelfs nog erger want ik kreeg na een tijd de melding dat ik geen schadevergoeding zou krijgen omdat de ontvanger - Flevobike dus - geen klacht had ingediend! Neen, natuurlijk niet want dat had ik al gedaan. Even op mijn consumentenrechten gestaan, namelijk dat ik voldoende moet worden geïnformeerd over alle procedures en dat ik ook de algemene voorwaarden van PostNL ook niet uit het hoofd hoef te kunnen citeren. Dat zorgde eerst voor veel gesputter aan de andere kant van de lijn maar toen ik bleef protesteren waren ze al minder zeker van hun stuk. Laatste bericht was dat er toch iets van zou komen ... . Veel wordt het niet maar ik zal op zijn minst al een deel van de kosten recupereren.

In tussentijd diende ik mij te beredderen met wat ik aan gerief in de fietsenstalling staan had. De Performer met banaantassen, de Brompton met rugzak en vooral een oudere MTB van een van mijn broers die ik uitgerust heb met de BionX-aandrijving die vroeger in mijn WAW stak. Dat was een project op zich waarover nog eens een andere post. Gelukkig heeft het niet zoveel geregend de voorbije weken waardoor ik telkens zo goed als droog ter bestemming kwam. (Eigenlijk heeft het voor de natuur veel te weinig geregend maar dat kwam mij nu even goed uit.)

Ondertussen bij Flevobike. Het is daar verschrikkelijk druk want sommige mensen zitten op hun spiksplinternieuwe Orca te wachten zodat het snel weer repareren van batterij en motor wat op de achtergrond geraakt. Als ik dan verneem dat Jan bij gelegenheid van de Oliebollentocht naar Dronten zou reizen krijg ik van Flevobike de bevestiging dat alles klaar zal zijn zodat Jan op 29 december mijn spullen weer richting Gent kan meennemen. Ruim zes weken nadat ik de eerste keer de batterij verzond, keert ze weer naar huis.

En zo geschiede. Vanmorgen pikte vrouwlief alles bij Jan op en tegen de middag zaten motor en de batterij (in een nieuwe behuizing) weer in de Orca. Met een bang hartje draaide ik de sleutel op 'aan' .... En ja, leven op de monitor! Snel mijn fietsschoenen aan voor een testritje van een vijftal kilometer.  De Orca heeft weer een elektrisch ondersteunde aandrijving!

Kapot, kapotter, post

Vorige week donderdag kreeg ik de door Flevobike wonderlijk opgelapte batterij terug. Geleverd door PostNl. Ze was aan elkaar gelijmd en op het eerste zicht viel de schade nogal mee. Het was avond en ik zette ze meteen in de Orca. Direct leven op de monitor. Dat zag er goed uit!
Op vrijdagochtend zette ik de Orca in beweging. Meteen viel de stroom uit. Wat was dat? Uitnemen, terugplaatsen. Geen effect. Opnieuw gebeld met Flevobike en na veel overleg was de afspraak dat ik de motor zou uitnemen en die opsturen. Spannend want ik ben geen techneut maar met de aanwijzingen van André over de telefoon lukte dat toch.
Ik zou de motor opsturen en als ik dan toch iets verstuurde kon ik toch net zo goed de batterij mee verzenden. Kwestie alles na te gaan. Alles dubbel verpakt. Nogal wat schokdempende rommel in de doos en naar het postkantoor. Vandaag kreeg ik van André een foto van de batterij .....

Het is gewoon niet te geloven! Kunnen ze dan bij de post niet gewoon een pakket ordentelijk van A naar B transporteren zonder dat de boel aan gruzelementen wordt gegooid?
Die Nederlanders hebben maar wat gelijk dat ze PostNl niet in handen willen laten van Bpost!

Kapotte batterij ...

Lang geleden dat ik hier nog iets heb gepost. Tja, veel viel er niet te posten. Ik ben nergens tegenaan geknald, ik heb geen nieuwe fiets en grensverleggende prestaties heb ik ook niet geleverd. Ik heb alleen ... gefietst.
Tot vorige week maandag bij Orca033 het licht uit ging. Niet in de letterlijke zin, want alle lampen bleven branden maar ineens viel de trapondersteuning weg. Telefonisch overleg met Flevobike leverde de hypothese dat er iets mis ging in de batterij. En of ik de batterij wou opsturen. En zo gebeurde. Batterij omwikkeld met noppenfolie en in een doos. Niet zo gemakkelijk want het ding weegt zonder lader al 4 kg. Pakket naar Bpost (dat zijn deze die Post.nl willen overnemen) en verzonden. Vandaag kreeg ik bericht van André Vrielink dat de batterij was aangekomen en dat het euvel snel was ontdekt: ergens bleek een draadje gebroken. Erger was het gesteld met de behuizing van de batterij. Die ziet er nu zo uit:

en zo:

De deuk in de doos doet vermoeden dat het pakket op een hoek is gevallen.

Gebeld naar de 'support' van Bpost en een zeer vriendelijke mevrouw zette mij op weg om het klachtendossier samen te stellen. Ze krijgt een score van 7/7 voor klantvriendelijkheid aan de telefoon. Nu maar hopen dat Bpost (of Post.nl , maar dat is bijna hetzelfde)  dezelfde score haalt voor vergoeding van de kosten.

Ondertussen heb ik een e-Orca zonder 'e'. En dat trapt een stuk zwaarder.

Officieel

Het is officieel: sinds vorige vrijdag heb ik mijn volledige werkopdracht weer opgenomen. Tot dan deed ik wel een hoop werk van thuis uit. Planning voor volgend werkjaar, teksten kiezen en schrijven, enzovoort. Maar nu geef ik opnieuw weer volle bak opleidingen aan professionele hulpverleners die willen leren werken met de families van hun klanten. Deze mensen komen telkens een volledige dag voor een mix van theorie, vaardighedentraining en een duik in hun eigen binnenkant. Ik loop wat af op zo'n dag en ben dan tegen vijf uur redelijk afgepeigerd maar telkens weer voldaan. Vorige vrijdag kwam ik heelhuids door en morgen is er opnieuw zo'n dag. Ik rij heen en terug met de Orca en ben vaak blij dat hij "e" is.
Maar gisteren was het aan de MTB. Weliswaar over verharde wegen. Twintig kilometer. Het gaat vooruit.

Tweehonderddertig...

... kilometer gingen er sinds de vorige post onder de wielen van de Orca door. Plus nog vijfhonderd meter op de Brompton. Ik ben momenteel ook bezig met de MTB te poetsen. Ik leg er meteen ook weer de zomerbanden op want voor de zomer zal offroad fietsen niet haalbaar zijn. Maar een ritje op de dijk moet kunnen.
Nu fiets ik elke dag tien tot vijftien kilometer met de e-Orca. En het gaat steeds beter. Uithoudingsvermogen heb ik nog over, spierkracht iets minder maar de beperkende factor is de pijn in mijn achillespees die het gevolg is van de talrijke putten en hobbels. Elke keer een klap. Zelfs met de goede vering van de Orca is het op een bepaald moment genoeg.

Vanmorgen fietste ik zelfs tot aan de plaats des onheils. De wegbeheerder ontkent dat er niveauverschil is tussen het wegdek en het bruggetje waar ik tegen de balustrade terecht kwam. Hopelijk zijn enkele van deze foto's voldoende om dit te weerleggen.

Ik sprak een fietser die daar voorbij kwam en de man wist me te vertellen dat hij hier ook al een slipper maakte. Gelukkig zonder dezelfde desastreuze gevolgen.

Nog een weetje voor snelheidsduivels. Volgens dezelfde wegbeheerder zegt het plaatselijke reglement dat de snelheid in bochten en bij bruggetjes dient gemilderd te worden tot ...... tien kilometer per uur. Gij nu.

Leve de e-Orca

I did it. With a little help from my Orca friend.

Mijn inschatting was dat de e-Orca de eerste fiets zou zijn waar ik weer mee kon rijden.
Een week geleden kon ik het niet laten er eens in te klimmen, maar fietsen met die vervaarlijke Dart Vader - boot is niet te doen. Vorige vrijdag zei de arts dat ik - indien haalbaar - mijn boot binnenshuis kon uit laten. Voorzichtig stappen met behulp van een kruk bleek haalbaar. Die kruk heb ik ondertussen ergens gelaten en voor ik het wist was ik op weg zonder. Zaterdag klom ik opnieuw in de Orca en reed ik twee meter door de garage. Hmmm, dat ging gemakkelijk. Op zoek naar een paar fietsschoenen waar ik zonder pijn in zou kunnen. Mijn Keen fietssandalen duwen niet tegen mijn achillespees en geven toch voldoende steun.
Gisteren dan maar eens geprobeerd. Trapondersteuning op 'high'. Onder streng toezicht van vrouwlief mocht ik het blokje om. De spierkracht in mijn linker been is weg. Inklikken lukte niet maar toch lukte het om die vijfhonderd meter te bollen. Ik werd er zowaar high van.
Vanmorgen nog eens geprobeerd. Ik heb de ondersteuning op 'extra high' gezet. Meteen twee en een halve kilometer. Met deze ondersteuning zit er zeker meer in. De komende dagen ga ik elke dag een stukje fietsen. Ik moet voorzichtig uitproberen welke afstanden haalbaar zijn. Maar het belangrijkste is dat we weer bollen!

"Stand" van zaken.

Verschillende mensen vragen hoe het met me gaat. Dat vind ik heel fijn. Het is de bevestiging dat ondanks alle cultuurpessimisme het met de mensheid nog niet zo dramatisch gesteld is. Een "stand" van zaken dus. Veel staan is er niet bij maar na 4 weken na mijn crash met de Performer en de operatie om mijn achillespees weer te hechten is er toch al enige evolutie. Op dit ogenblik draag ik een soort van Darth Vader-boot met een hiel die systematisch verlaagd wordt, teneinde de achillespees weer op lengte te krijgen.

Eergisteren ging de eerste wig uit de hiel en ik zal het geweten hebben. De kine-behandeling is gisteren ook gestart. Ik mag nog steeds niet op mijn linkervoet lopen en ik voel daar eerlijk gezegd ook niet veel aandrang toe. Telkens als ik denk van de pijnstillers af te zijn heb ik er toch weer een nodig. Het wordt een lang hersteltraject. Jammer want het ziet er vaak aangenaam fietsweer uit dezer dagen. Fietsen beperkt zich tot het kijken naar een cross op tv. Maar uiteindelijk zal alles wel goed komen. Alleen hoop ik dat ik niet al te veel conditie kwijt ben. Ik zie mijn spieren zo wegsmelten. Opbouwen is als late vijftiger niet meer zo evident, vrees ik. Maar ik kijk er naar uit. Ik vermoed dat de e-Orca de eerste fiets zal zijn waar ik over enkele maanden weer mee kan fietsen. Als de lente er is ben ik er weer bij.

Bijna frontaal

Deze middag reed ik met de Orca vanuit Gent huiswaarts. Op anderhalve kilometer van huis gaat het traject over een fietspad dat voor mij links van de weg ligt. Fietsers rijden er in beide richtingen. Blijkbaar trekt deze plek incidenten aan want op het eind van vorige winter had ik er eens een aanvaring met een overijverige politieagent. Nu zag ik een man met een mountainbike uit de andere richting recht op mij afkomen. Hij was in volle uitrusting met uitzondering van een helm. Als vrijetijds mtb'er wekt dit soort mensen mijn sympathie op maar nu riep hij plots angst op. De man keek niet voor zich uit maar leek zeer geïnteresseerd in iets aan de overkant van de weg dat zijn volle aandacht nodig had. De fietser kwam met een pittige vaart recht op mij af. Ik kon niet van het fietspad want dat is met beplanting afgescheiden van de weg. Ik had de reflex de Orca-toeter te gebruiken en dat bracht hem weer in de werkelijkheid van de dreigende frontale botsing. Met een ruk aan het stuur kon hij de botsing vermijden. Ik zag in mijn spiegel dat hij een twintigtal meter verder stopte. Ik deed hetzelfde en zwaaide de kap open.

Lees nu even niet verder en raad eens wat het eerste was dat de man zei.

Juist:
- Ge zijt niet zichtbaar! Ge moet daar een vlag opzetten!
Ik:
- Ge keek opzij in plaats van vooruit. Die vlag zoude gij ook niet zien.
Hij
- Ge zijt niet zichtbaar.
Ik:
- Ik rij met de lichten aan, maar als ge opzij kijkt ziet ge dat ook niet.

De man keerde zijn fiets en kwam op mij af. Ik vreesde al handgemeen. Hij zei dat hij mijn velomobiel een fantastisch concept vond maar dat ik niet zichtbaar was. Ik zei nogmaals dat hij dat maar kon weten als hij voor zich uit had gekeken. Toen besefte hij zijn ongelijk en werd vriendelijker. Hij gaf toe dat hij in de fout was gegaan en begon met de gewone vragen: Is dat elektrisch? Hoe snel gaat dat? Enzovoort. Ik vertelde dat ik op andere momenten ook mountainbiker ben en dat ik dat ook fantastisch vind.
En toen ging elk zijns weegs.
Bikers onder elkaar, hé.

White Pearl

... en plots was het stil op die blog.
Tja, hoe gaat dat. Je koopt een nieuwe fiets. Je bent enthousiast en je pleegt een aantal posts op je blog. Maar dan merk je dat je niet telkens opnieuw kan schrijven "weer een persoonlijk record". Dat wordt saai voor de lezer. Niet meer het vermelden waard. En zoveel persoonlijke records sneuvelen er nu ook weer niet. Het kan niet blijven doorgaan. Toch niet op mijn leeftijd. Maar ik bleef fietsen en er ging nog wel eens een recordje voor de bijl, volgens Endomondo. Zo reed ik onlangs de snelste 10 mijl sinds ik mijn cijfers bijhoud. Misschien waren het wel de snelste 10 mijl in mijn leven op de fiets. Enfin, ik fiets dus nog altijd op de Performer. Minstens een keer per week geef ik hem de ruimte. De andere ritten gingen de voorbije tijd vooral met de Scott mountainbike, met de Brompton en met de e-Orca. Van die laatste zag u elders in blogland wel beelden.
Ergens onderweg kreeg ik een ingeving. Ik noem de Performer gewoon "The White Pearl". Als Jack Sparrow een "Black Pearl" mag dan heb ik wel recht op een witte.

Koerspaard wordt even werkpaard.

Het kan wel.
Gisteren zou ik 40 kilometer van mijn huis helpen bij de opkuis van een familiefeestje. Ik zou wat materiaal meenemen en ik dacht de verplaatsing met de Performer te maken. Die is niet gebouwd op transport, maar toch had ik een oplossing: de Radical zijtassen die ik nog liggen heb passen perfect op de Performer. Of hoe je van een koerspaard een werkpaard maakt.

Ik had het vooraf bedacht en uitgeprobeerd, maar toen ik 's ochtends door het raam keek zag ik dat het regende. En daar is de Orca dan veel beter voor uitgerust....

Knal? Alweer?

Het was lang geleden en ik dacht dat het mij niet meer zou overkomen.
Gisteren, 30 juni, werd het warm. Het was ook de dag waarop de Centrum voor Volwassenen Onderwijs waar ik les geef in feeststemming diploma's en certificaten uitreikt. Ik rij er zo rond vier uur in de namiddag met de Orca naartoe. Het is een dag vol emoties. Ik neem afscheid van cursisten die ik twee of vier jaar onder mijn hoede had. Die mensen zijn fijne professionals in het hulpverlenend, begeleidend of coachend werk. We drinken een glas, omhelzen elkaar en zeggen elkaar tot ziens, hoewel ik niet zeker weet of dat er ooit nog van komt.
Na de ceremonie en de receptie volgt er nog een personeelsfeestje. Lekker eten, nog meer wijn, gesprekken met collega's en weeral afscheid. Sommigen van hen zal ik de komende dagen nog zien wanneer ik nog naar school ga voor gesprekken met nieuwe kandidaten voor de opleidingen. Anderen zal ik de komende zeven weken niet zien. Zomervakantie. Wanneer ik laat in de avond, om half twaalf, in de Orca stap voelt hij wat vreemd aan. Jawel. De band van het rechter voorwiel is plat. Niet zomaar. De Marathon Racer is gedeeltelijk van de velg gedrukt, de binnenband gescheurd. Ergens in de vooravond moet hij door de warmte geëxplodeerd zijn. En ik had hem maar op 5 bar gezet. Tot hoeveel druk mag ik nog gaan met dit weer? Gelukkig is er licht in de fietsenstalling en na een kwartiertje was een verse binnenband gemonteerd en opgepompt. Ik kon weer weg op wielen.

Regionaal Landschap Schelde en Durme

Een medewerker van deze dienst zocht een ligfietser om te vertellen over hoe het is om met zo'n tuig langs de scheldeboorden te rollen.
Alles voor de juiste zaak en dus heb ik me opgeofferd.

Slijtage of vandalisme?

In mijn vorige post vertelde ik dat ik onderweg moest stoppen om het kapje van de Orca weer op zijn plek te positioneren. De reden is het feit dat één van de bevestigingspunten achteraan stuk is. Ik merkte het toen ik vrijdag na het werk in de fietsenstalling bij de Orca kwam.
Nu denk ik dat dit bevestigingspunt niet zomaar kapot gaat. Het is een drukknop die op de body is geplakt. Ik heb het kapje het voorbije jaar één keer van de Orca genomen dus slijtage lijkt me uitgesloten. Het lijkt me meer waarschijnlijk dat iemand geprobeerd heeft het op die plek te openen. Vermits ik de klep van de Orca middels een kabel door het beugelslot afsluit kan je er niet zomaar in. Ik stel me voor dat een wijsneus geprobeerd heeft de drukknop van het kapje los te trekken maar op die manier de drukknop heeft kapot getrokken. Of iemand is met zijn tas of jas blijven haperen en heeft op die manier de boel losgerukt. Het zou dan passend zijn een briefje achter te laten. Niet dus.
Toen ik op weg naar huis over de Scheldedijk reed had ik een fikse zijwind uit het noorden. Die trok het kapje omhoog. Frisjes. Vandaar de stop om het kapje weer min of meer op zijn plek te duwen. Ik heb het ondertussen voorlopig met klitteband bevestigd maar er moet natuurlijk een nieuwe drukknop op de body.

En gij moet mij niet vertellen dat dit een fietspad is !

Vrijdag reed ik na het werk met de e-Orca eerst naar Gent. Rond half zeven reed ik naar huis. Het vroor maar ik zat goed ingepakt in de Ora en hoewel ik al de hele week te kampen had met net-niet-echt- ziek symptomen kon ik dankzij de ondersteuning goed opschieten. Met uitzondering van een stop om de kap van de Orca, waar een bevestigingspunt van losgekomen was, weer goed te positioneren. Op anderhalve kilometer van ons huis rij ik over het fietspad dat links van de baan ligt. Als ik moe ben kies ik voor het fietspad. Als ik in vorm ben ga ik de baan op en maak ik meer snelheid. Zoals wel meer gebeurt staan er weer enkele auto's op het fietspad. Ik kan het niet goed zien want één heeft zijn lichten aan en die schijnen recht in mijn ogen. Ik stop en beroer de claxon van de Orca. Een kerel komt op mij afgelopen en blaft:

- Wat scheelt er?
- Eh, dit is toch een fietspad?
- Ja en dan? Wij zijn van de politie en doen hier een vaststelling.

Dan pas zie ik dat de man een uniform draagt.

- Mijn excuses, maar dat kan ik niet zien want ik word verblind door die lichten.
- Gij hebt hier niet te claxonneren. Dat is verboden. Dat mag alleen maar als je zelf een gevaar vormt.

Dat was dus niet het geval. Ik begon me eerder zelf in gevaar te voelen. Had hij niet al vaststellingen te doen dan zou ik zeker ter plekke "vastgesteld" worden.

- En gij moet mij niet vertellen dat dit hier een fietspad is. Ofwel wacht ge tot wij weg zijn, ofwel rijdt ge er langs.

Ik hield maar wijselijk mijn mond.
Het spektakel speelde zich af in een bocht van de weg en met het licht van de politie-auto in mijn ogen kon ik niet zien of er verkeer uit de andere richting kwam. Het ware attent geweest van de agent had hij mij teken gegeven dat de weg vrij was. Maar neen hoor, hij was "in zijn gat gebeten" en dat zou ik geweten hebben.

Ik steek de neus van de Orca voorzichtig de baan op en rekenend op de opmerkzaamheid van de automobilisten steek ik de baan over. Om dertig meter verder opnieuw het fietspad op te rijden. Ik zie de agent tegen zijn kompaan het verhaal doen en naar de Orca wijzen.

Hoe ik in de toekomst mensen er op attent moet maken dat ik er voorbij wil is mij nu een raadsel. Toch maar een fietsbel in de Orca installeren?

Politie gaat te snelle elektrische fietsen controleren.

Vandaag in het nieuws: de politie gaat te snelle elektrische fietsen controleren.
Een belangrijke prioriteit natuurlijk want die elektrische fietsen vormen een ware plaag en zijn een gevaar voor de samenleving. Kleinere automobielen worden door die tuigen gewoon van de weg gereden. Vrachtwagens moeten vertragen en gevaarlijke inhaalmaneuvers uithalen om toch maar voorbij zo'n onding te geraken. Op die manier ontstaat het risico dat ze hun lading verliezen wat dan weer zorgt voor vertraging in de bouw en het distributiewezen. De economische schade wordt stilaan onoverzienbaar. De derving van btw en andere belastingsontvangsten slaan een gat in de schatkist. Ons land heeft het al zo moeilijk. Het zal erop uitdraaien dat we nog langer moeten gaan werken voor nog minder pensioen. Op die manier haal je wel fietsers van de weg en de verlaging van het pensioen zorgt ervoor dat minder mensen een elektrische fiets kopen. Dat heeft het voordeel dat het aantal jonggepensioneerden met een elektrische fiets op de weg afneemt waardoor het probleem uiteindelijk zichzelf zal oplossen.
Het bericht heeft het over de maximumsnelheid van 25 km per uur voor elektrische fietsen wat nonsens is. Er is geen maximum snelheid. Wel moet de ondersteuning zichzelf uitschakelen wanneer de fiets de snelheid van 25 km per uur bereikt maar het staat de fietser vrij op eigen kracht sneller te rijden.

Beschermfactor 5

Na de laatste lekke band bij regenweer - gelukkig niet ver van huis - besloot ik maatregelen te nemen. Lage rolweerstand is allemaal goed en wel maar naar en van het werk, in de winter meestal in het donker, wil ik toch vooral niet aan de kant staan. Er ligt gewoon te veel glas en gruis op de weg. Het blijft plakken in het loopvlak en werkt zich naar binnen. Nu kan je na elke rit je banden controleren maar dan heb je niet veel aan de tijdswinst die je met de zogenaamde lagere rolweerstand hebt. Kijk maar naar deze Schwalbe Tryker.

Het gat is niet eens zo groot en de band deed nadien weer dienst, maar ik diende de glassplinter er wel met een tang uit te halen. Op naar iets anders dus. Gelukkig is er Jan die velomobielen heel ernstig neemt en ons op de hoogte houdt van zijn bevindingen. Zo kreeg ik al een idee waar ik zou uitkomen als ik een band zocht die relatief lekbestendig is, goed bij de Orca past en redelijk goed bolt. Ik kwam uit bij de Schwalbe Marathon Green Guard 40-406. De Marathon Plus zat ook in de running maar die bestaat niet in breedte 40, wel in 35. Ik verwacht dat de Green Guard iets vlotter rolt dan de Marathon Plus 35-406 wegens iets minder stug en wat breder. Hij is in theorie ook vrij lekbestendig: beschermingsfactor 5 ipv de factor 6 van de Marathon Plus. Wouter van 2wielen had nog een setje in huis en dat gaf me de gelegenheid gisteren in de namiddag om en weer naar Hamme te bollen. Een ritje bij dalende zon van 50 kilometer. Ook de winter kan mooi zijn.

Volgend prentje toont het verschil tussen de Marathon (r) en de Tryker (l).

Om het achterwiel van de e-Orca zit een Marathon Plus 47-406 en die ziet er nog wat robuuster uit.

De Tryker is een vouwband terwijl de Marathon een draadband is. De montage van de draadband gaat iets moeizamer maar het lukt met wat geduld en zonder gereedschap. 

Hopelijk sta ik dit binnenkort niet ergens langs de kant van de weg te demonstreren....