Totaal aantal pageviews

zondag 2 oktober 2022

Back On Track

 ... maar dan wel heel voorzichtig. Deze week reed ik de eerste enkele kilometers op mijn ICE Sprint 26. Een kaap gerond, maar de weg naar herstel is nog lang.



vrijdag 12 augustus 2022

Zo ziet hij er uit.

 Sinds gisteren is de VTX weer thuis. Hij is er minstens zo erg als ik aan toe!



zondag 31 juli 2022

Te laag of te breed?

 Het is nu twee jaar geleden dat ik hier iets gepost heb. Op zich is dat goed nieuws. Ik heb twee jaar lang veel en zonder problemen gefietst. Meestal met de ICE VTX, vaak met de MTB, soms met de ICE Sprint en heel af en toe met de Brompton.

Maar nu heb ik wel wat te melden. Op 1 juli was ik met de VTX onderweg voor een ochtendrit van 50 km. Ik was op 3 km van huis. Toen vond een chauffeur het nodig mij in te halen in een smalle straat, net voor een bocht van 90 graden. Hij stuurde te snel weer naar rechts en sleurde mij en de VTX mee.

Resultaat: zware open beenbreuk aan mijn linker onderbeen. Breuken in schouder, knie en enkel. Ernstge verwondingen aan mijn been waarvoor plastische chirurgie nodig is. Ik heb 4 weken in het ziekenhuis gelegen en moet nog enkele ingrepen ondergaan. Daarna revalidatie.

'Was je met de ligfiets?' vragen mensen. 'Ja, dan ben je niet zo zichtbaar'. Een ferm staaltje van victim blaming dat ik al meerdere keren heb ondergaan. Neen, ik ben niet zelf de oorzaak van dit ongeluk. Het was een haastige, onvoorzichtige chauffeur die mij van de weg reed. Zoals er zoveel haastige en onvoorzichtige chauffeurs zijn die rakelings langs fietsers rijden, die nog rap willen inhalen en zich verkijken op de snelheid van een geoefend fietser. Waarom zou ik niet sneller mogen dan 25km/u?

Ben ik te laag en te breed? Neen, ik rij met een streetlegal trike, ik draag felgekleurde kledij en een knipperlicht op mijn helm. Automobilisten moeten leren beseffen dat ze met een levensgevaarlijk tuig op de weg zijn en uit hun doppen kijken. Geduld oefenen.

zondag 16 augustus 2020

Oudenaarde Doornik Ath Geraardsbergen

Zoals aangekondigd reed ik de voorbije dagen een tweedaags toerke. Op vrijdag via de Schelde naar Doornik. Dan door Le Pays des Collines naar Ath waar ik overnachtte. 

Sluis op de Schelde naar het Kanaal Van Bossuyt


Zicht bij het naderen van Doornik


Gisteren langsheen de Dender naar Geraardsbergen en via Aalst naar huis



Totaal 200 km genieten. Ik reed met de VTX want de weersvoorspellingen hielden het wel op buien, maar het zou grotendeels droog blijven. En zo geschiedde, ondanks de dreigende bewolking op vrijdag en de sporadische regendruppels.

Op 10 km van huis kruiste ik een andere trikerijder. We deelden ervaringen met het type rijwiel. Plots viel mijn blik op mijn rechter voorwiel. Tiens was dat een vlek? Of was het zo dat de band was afgesleten tot op het canvas. Inderdaad. Op een bepaalde plek was het rubber helemaal weggesleten. De VTX beschikt over uiterst efficiënte schijfremmen. Bij een bepaald remmaneuver moet het wiel geblokkeerd zijn op ruwe ondergrond. Met de slijtplek als resultaat. Effect van een 'sportieve' rijstijl :)

Vanmiddag heb ik de band vervangen door een reeds gebruikte Vredestein F-Lite.


dinsdag 11 augustus 2020

VTX

Ik rij nu 4 maanden met de Ice VTX. Volgens Strava heb ik er sindsdien 2800 km mee gereden. Niet slecht. Er is slechts één probleempje. Deze fiets is verslavend. Als het geen MTB-rit is valt de keuze meteen op de VTX. Of er moet een reden zijn om een andere fiets te nemen. Als het gezelschap op grote hoogte op een 'normale' fiets zit bijvoorbeeld. En ik wil op dat niveau kunnen meepraten. Dan wil ik wel eens een ander model van stal halen. Op voorwaarde dat het niet tè ver is. Meer dan 50 à 60 km moet het niet zijn. Dan krijg ik zeer in mijn achterste, mijn polsen, mijn rug en mijn nek. Niet op de VTX. Daar lig ik relaxed onderuit en trap mijn wattjes. Als het een echt MTB parcours betreft blijft de VTX ook op stal. OK, hij is niet zo licht als de modale koersfiets en gezien zijn breedte wellicht ook niet zo windtunnelproof. Maar gezien de liggende houding zal het wel zo ongeveer hetzelfde zijn, denk ik. Ik merk ook dat koersfietspiloten met hun tuig gemakkelijker door allerlei poortjes en andere snelheidsvertragers slalommen. Maar toch blijf ik bij de driewieler.

Nu ik wat het fietsen betreft vermoedelijk weer op hetzelfde niveau zit als voor mijn onfortuinlijke valpartij in januari kan ik weer mee op het jaagpad. Ik raap er één op en word af en toe ook eens opgeraapt door één of meerdere jonge kerels. Maar ik zit toch comfortabeler. Dat blijkt ook uit de cijfers van Strava. We zijn augustus en ik heb bijna even ver gefietst als het volledige jaar 2019. Daar zit mijn revalidatie uiteraard voor tussen, maar ook de COVID-19 epidemie. Aangezien maanden lang allerlei afspraken weg vielen was er gewoon meer tijd om te fietsen. En dat heeft de klimaatverandering nu wel als pre: het is gewoon meer dagen mooi fietsweer. Behalve de voorbije week met temperaturen een eind boven de 30°C. Maar dan fiets ik toch gewoon in de vroege ochtenduren.


Mijn ritten worden ook steeds langer. Reed ik de voorbije jaren misschien 3 keer per jaar een dag meer dan 100 km dan gebeurde dit de voorbije maand wel elke week. Of twee keer per week.


Ik heb het plan opgevat volgende vrijdag en zaterdag een tweedaagse fietstocht te maken langsheen de Schelde naar Doornik en Ath. Hotelletje geboekt in Ath, provincie Henegouwen. Terug op zaterdag via de Dender. Afhankelijk van het weer wordt het de Ice Sprint - bij niet zo droog weer- of de Ice VTX - bij eerder droog weer. Dat beslis ik misschien pas vrijdagmorgen. Ik heb gisteren de Sprint nog eens van stal gehaald. Gewoon om het verschil te voelen. Aangezien hij vrij volledig is uitgerust is het verschil van bij de eerste trap merkbaar. Hij rijdt vlot, maar niet zo smooth als de VTX, ondanks de recente grondige opknapbeurt van de Sprint. Het weer blijft warm, dus veel meer dan een vers shirt en fietsbroek hoef ik niet mee te nemen. En een tandenborstel natuurlijk. Dat kan zo nodig ook mee in de banaantassen op de VTX.

dinsdag 30 juni 2020

Cool!!!!

Gisteren, voorlaatste schooldag in dit bijzondere coronaschooljaar. Ik fiets een rondje aan de voet van de Vlaamse Ardennen. Draaien en keren, klimmen en dalen. En ondertussen genieten van de wisselende landschappen en luchten. Ter hoogte van Vurste rij ik het jaagpad langsheen de Schelde op, richting Merelbeke. Ik heb de gewoonte mijn rondjes zo te plannen dat ik in het eerste gedeelte wind tegen heb om in de tweede helft te kunnen genieten van de wind in de rug. Een steuntje van windkracht aan 30 km/u is altijd meegenomen, dus de VTX maakt flink vaart. Voor mij zie ik een gele bewegende massa. Een troep schoolkinderen rijdt onder begeleiding van meesters en juffen het schooljaar naar huis. Ik haal ze in en bel. Dat veroorzaakt wat commando's en geroep vanwege de begeleiding. 'Opzij!' ' Aan de rechter kant!' Ik minder wat vaart, maar nog altijd rond de dertig per uur glij ik de bende voorbij. Weeral kreten, maar nu van de kinderen. 'Wow' en vooral 'Cool !!!' En zonder dat ik het wil voel ik de trike-smile op mijn gezicht opkomen.
Iedereen gelukkig.

maandag 1 juni 2020

Bagage

Ik wil de Sprint gebruiken voor transport en voor uitstappen met bagage. Weekendje aan zee bijvoorbeeld, als het weer mag. Of als Koerier voor Karwij. Daar is bagagecapaciteit voor nodig. Ik experimenteerde eerder met een begagedrager en daarbovenop een fietskoffertje dat nog wat stof stond te verzamelen. Zelfs al was de constructie vrij licht, vanaf het moment dat ik bagage wou laden werd het geheel wat wiebelachtig.

Het ziet er handig uit. Maar het zwaartepunt ligt meteen vaal hoger.


Bagage moet laag hangen op een trike. Banantassen hebben de neiging tegen het wiel te gaan hangen. Dat geeft gesleep en geschuur. Ik heb er wel liggen maar gebruik ze enkel wanneer echt nodig.

De Sprint zoals ik hem kocht. Met banaantassen.

Ik ben al jaren een tevreden gebruiker van het klickfix-systeem. Je klikt je tas op een beugel en de boel zit muurvast. Alleen heeft de trike geen klassiek stuur waar je zo'n beugel op kan monteren. En de hele tijd rondrijden met een bagagedrager waar slechts occasioneel iets aan wordt geklikt stoort mijn gevoel voor efficiëntie en esthetiek. Tot ik op het idee kwam de stuurhouders op het frame te monteren. Er moet wat ruimte worden opgevuld tussen het frame en de beugelringen, maar daar is een oude binnenband geknipt voor (letterlijk). Verder moest ik een goede manier vinden om het kabeltje dat ervoor zorgt dat de boel niet naar beneden hangt op een goede manier zien te leiden. Nu ziet het er zo uit.

De bagagebeugel neemt weinig plaats in.

Links een bagagerekje met rugzak, rechts een stuurtas van agu.