Daar ging hij dan ...

.... de straat uit. WAW019. Met zijn nieuwe eigenaar er in.
Ik zette hem te koop in juni. Kreeg heel wat reacties. Uit binnen- en buitenland. "Zekere" kopers die op het einde afhaakten. Belachelijke bedragen werden geboden, waarbij je jezelf afvraagt of die mensen weten waar ze een bod op doen. Of die mensen denken dat ik echt zo achterlijk ben als ... Of wanhopig.
Ook enkele mensen die ernstig over kwamen en bijvoorbeeld twijfelden tussen die Quest of deze WAW. Het werd dan de Quest. Uiteindelijk bleek ik iets in de aanbieding te hebben wat zijn huidige eigenaar precies zocht. Iemand die weet wat hij wil en weet wat dat kosten kan.
Het deed wel iets. Zelfs al dacht ik er reeds afscheid van te hebben genomen. Nadat het voorschot was betaald had ik er zelfs niet meer in gezeten. Hij was niet meer van mij. Maar hij reed de straat uit en liet in de garage een lege plek na. Die wordt over minder dan een maand opgevuld door de e-Orca.
Ik realiseerde me vandaag dat de drie ligfietsen die ik een jaar geleden nog had een nieuwe eigenaar hebben. De M5 ShockProof, de M5 CMPCT en de WAW. Zij werden vervangen door de Hurricane SL en de e-Orca. En ook wat door de Brompton.
Per saldo blijven er evenveel fietsen. Om evenveel of nog meer te fietsen.

Wisselen en sleutelen

Vanmiddag ging de M5 ShockProof de deur uit. In plaats van vrijdag wou de koper hem vandaag ophalen.
Een half uurtje later reed ook de Challenge Hurricane uit de poort ... met mezelf op het stoeltje. Even testen. De bidonhouder die ik had gemonteerd maakte na een halve kilometer al slagzij. Schroefje had nog enkele draaibewegingen nodig. Het zicht in de spiegel was niet wat moest zijn - en nee, het was niet mijn eigen kop die ik zag. Ik had gisteren het stuur wat verder ingeschoven, maar ik merkte dat ik met mijn knieën mijn handen raakte. Dus ook dat moest bij aankomst wat bijgesteld. Ik herinner me dat ik bij mijn andere fietsen ook nogal wat gesleuteld heb eer alles zat hoe ik het hebben wil. Een fietser rijdt niet op een fiets, hij fietst. Fietser en fiets vormen één geheel.
Twee weken geleden had ik enkel nog maar de vage gedachte dat ik dit of volgend jaar de ShockProof misschien zou inruilen voor een nieuwer exemplaar, eventueel een recentere versie van de SP, want het blijft een fijne en snelle fiets. Maar toen ik de advertentie zag voor de Hurricane begon het toch wel ferm te kriebelen. En zo snel gaat dat dan.
't Zal een virus zijn.

M5 Shockproof verkocht ...

... of toch zo goed als.
Kort na het plaatsen van de advertenties op ligfiets.net en op het forum van de Gentse Liggers kreeg ik al een telefoontje van een stem uit het noorden. Als alles loopt zoals voorzien neem ik vrijdag afscheid van de fiets.
Wordt vervolgd ...

M5 Shock Proof te koop

M5 ShockProof 451

Versnellingen: 2x9 Campagnolo Veloce
Shifters: Sram Rocket gripshifts
Remmen: Campagnolo type koersfiets
Voorvork: Geveerde M5 Monoblade
Achterveer: RockShox SID luchtvering (met pompje)
Stoel: M5 Carbon met Rainbow ligmatje
Wielen: 18 spaaks aerovelgen
Banden:  Primo Comet
Extra's: spiegeltje B&M.
Pedalen Shimano MTB dubbelzijdig SPD (of zonder kliksysteem indien je dat wenst)
Zie ook info op http://www.m5-ligfietsen.nl/site/NL/Modellen/Shock_Proof_451_CrMo

M5 bagagepunt (glasvezel)  zwart met reflecterende stickers.

De fiets zoals hij er vandaag uit ziet

ShockProof zonder bagagepunt

Wie dit fietsje kent weet dat je daar behoorlijk mee kan doorvlammen.

Vreemd ...

... hoe je waarneming door de omstandigheden wordt beïnvloed.
Vanmorgen de weerspannige band onder handen genomen. Wat blijkt? De reserveband was niet lek. Wel was het ventiel wat uit elkaar geschroefd zodat ik hem niet op druk kreeg. Dan toch maar de originele band geplakt en opnieuw gemonteerd. Fluitje van een cent. De Primo Comet glijdt haast vanzelf op de 451 velg. Omstandigheden: een garage die een beetje opgewarmd wordt door de keramiek-oven van Karwij. Lag het dan toch aan de omgevingstemperatuur?
Weer wat geleerd.

Een lekke band komt nooit alleen. (bis)

Terwijl alle velomobielen in Nederland zijn voor de Oliebollentocht ben ik in het land en neem ik de ShockProof voor een toertje. Het is immers droog en niet zo koud voor de tijd van het jaar (zegt Frank Deboosere). Er staat wel een harde wind en die blaast me noordwaarts voor het eerste deel van een variante op de Ledebeekroute. Ergens op het verste punt, loopt een stuk onverhard langsheen de Moervaart. Het is amper 1 km lang en dat kan de SP wel hebben. Voor mij rijdt een kleine auto die daar volgens de verkeersborden eigenlijk niet mag zijn aan een gezapig gangetje van 20 km/u. Het wordt wat surrealistisch. Ik bel om hem in te halen en na een minuutje heeft de chauffeur het door. Hij gaat aan de kant en ik kan er voorbij. Dan gebeurt het. Ik voel de bulten en putten in het ontbrekende wegdek steeds beter en de snelheid gaat drastisch naar beneden. De onmiskenbare symptomen van rijden met een lekke band. Ik stop en begin weer aan de onvermijdelijke klus. Buitenband er af, binnenband eruit. Controleren. Geen spijkers. Reservebinnenband er in. Ik weet dat de buitenband niet zo gemakkelijk op de 451 velgen gaat maar wat eerder kon moet nu ook wel lukken. Met het nodige geduld kom ik er wel. Niet dus. Ik was ondanks mijn relatief lichte kledij flink bezweet maar koel nu erg af. Ik heb dan ook niet veel massa om de warmte te bewaren. Mijn handen worden stram en de band raakt er niet met de blote hand op. Ik heb gewoon niet genoeg kracht in mijn vingers. Ze doen pijn en mijn polsen geven het op. Dan maar een onorthodoxe methode: gebruik maken van een bandenlichter. Hopen dat dit goed gaat en de reserveband niet geraakt wordt. Pomp op het ventiel en blazen maar. Niet dus. De reserveband blijkt ook lek. Ik ben ondertussen zo afgekoeld dat opnieuw demonteren en plakken me geen optie meer lijkt. Hoe zou ik het gesis van de lucht door lek horen met een fikse wind om de oren? Daar sta ik dan weer. Deze keer op 25 km van huis. De gekende noodlijn gebeld. Dat heet dan liefde. Zonder zeuren en met een troostend woord komt mijn bewaarengel me redden.
Moraal van het verhaal. Neem steeds een warme jas mee in de winter. Doe ik altijd, behalve één enkele keer. Zorg dat je geregeld je reservespullen controleert. Wat op een beschutte en warme plek haast vanzelf gaat lukt niet noodzakelijk in de open lucht. Een bewaarengel is in het leven één van de mooiste dingen die je kan overkomen.

Gentse Gordel 9 september 2012

Filmke van een collega fietser.

Totaal onverantwoord ...

... was de tocht die we gisteren met de Gentse Liggers hebben gereden. Bij een temperatuur van meer dan 30 graden en tegen de adviezen van Frank en Sabine in reden we deze toer.

De meeste deelnemers reden bovendien met de fiets heen en terug naar het startpunt in Hamme. We hebben wel het advies opgevolgd veel te drinken. Het was heerlijk.

Revanche

Om de wegrit met de ATB van vrijdag te verteren heb ik er nog maar een gemaakt met de ShockProof. 50 km aan 28,7 km/u want ik moest nog een beetje zoeken. Stukje route van vorige vrijdag tussen Wachtebeke en Mendonk erbij, maar dan in tegengestelde richting. De OSMAND-app op de HTC Wildfire was weerom zeer behulpzaam. Ik heb overigens bij Rose Versand deze Smartphone-bag gekocht en daarmee de telefoon net voor mijn neus gemonteerd. Vanmiddag heb ik dan met een mesje een gat gemaakt in het hoesje om de usb-kabel met de telefoon te kunnen verbinden. Het andere eind steekt in een accu van Lenmar. De batterij van de telefoon houdt het bij navigatie maar 3 uur vol. Met de extra accu houdt hij het gemakkelijk een volle dag uit. Deze namiddag heb ik overigens enorm genoten van de Olympische mountainbike wedstrijd. Sven Nijs en Kevin Van Hoovels, allebei geplaagd met pech, speelden slechts een figurantenrol, maar dat kon de pret niet drukken. Spektakel en spanning. Hellingen waar ik voor geen geld af wil rijden, zo ik dat al zou kunnen. Mijn hartslag ging mee met de echte bikers. En zo komen we toch weer bij de MTB. Of was het ATB? 't Moet niet altijd een ligfiets zijn.

Er wordt weer gefietst.

Een week terug uit Vietnam en ondertussen heb ik er al enkele ritjes op zitten met zowel de ATB, de Shock Proof en de eWAW, al was deze laatste enkel om hem naar Fietser.be te brengen voor een check-up en enig opfrissingsingrepen. Over dat laatste binnenkort wat meer. Vandaag is het alweer prachtig weer en om mijn fietsgenoot van de dag terwille te zijn reed ik met de ATB deze route. Ik heb ze voor het grootste deel uitgestippeld via het knooppuntennetwerk. In de tweede helft begonnen we - op zoek naar een terras - af te wijken. Geen terras maar op de terugweg naar Laarne toch een voor mij onbekend stuk door de Gentse haven. De ATB staat nog in Mont Ventoux uitrusting: slicks i.p.v. noppenbanden. Het MTB-zadel heb ik vervangen door dat van de plooifiets en dat zit toch wat minder hard. Normaal haal ik voor een dergelijke rit de ShockProof of de eWAW van stal. Maar een mens wil al eens sociaal zijn. Ik heb het geweten: pijn tussen de schouderbladen. Niet voor herhaling vatbaar tot ik dit vergeten ben.

Ondertussen wordt het zomer (?) en is er wat tijd voor een ietwat langere fietstocht. Deze reed ik gisteren met de Shock Proof: 84 km aan een gemiddelde van 27,5 km/u.


Rit Driegoten weergeven op een grotere kaart

Paasfietsen

Beetje meer tijd wegens deeltijds vakantie. Lui kijken naar de Ronde Van Vlaanderen, de Scheldeprijs, Parijs-Roubaix enzovoort. Ik kan er wel van genieten.
Af en toe rij ik dan mijn eigen klassiekers: de Ledebeekroute (45 km), een Rondje Oudenaarde (75 km) of een Toerke Gentbrugge (33km). Deze laatste reed ik vanmorgen met de Shockproof aan een gemiddelde van 30,3 km/u. Daarvoor moet ik toch goed doortrappen. De laatste weken haal ik wel meer gemiddelden van rond de 30 km/u, wat goed is voor mijn ego.

De ATB heeft de voorbije week een onderhoudsbeurt gehad bij de onvolprezen firma Hofman uit Oosterzele. Technisch tiptop in orde, maar er zijn veel mensen die dat weten dus je moet soms wat geduld hebben. Ik heb meteen ook voorzien in 2 extra wielen met Schwalbe Kojak, een slick die mij moet toelaten met minder rolweerstand over het asfalt te rijden. Dat alles voor mijn voorziene exploot op de Mont Ventoux, eind mei. Daarover later meer.

eWAW019 dan. Gisteren was het rotweer en dus niet uitnodigend om de baan op te gaan. Heb dan maar de console van de BionX open geprutst om te zien wat er nu maakt dat hij zo moeilijk aan en uit schakelt. Achterkant er af, print eruit geprutst en net toen ik een fotootje wou nemen voor deze pagina's viel het display er af. Geen fotootje van een gedemonteerde console dus. Dan maar dit:

Het knopje achter het frontpaneel leek goed te werken. Alles zo goed en zo kwaad als mogelijk en niet gehinderd door kennis van zaken opnieuw gemonteerd. Beeld ondersteboven en totaal onleesbaar. Ik heb de boel in totaal vier keer open gegooid en weer in mekaar gestoken eer alles weer op zijn plaats zat. En wonder boven wonder: het werkt!

Ledebeek Variante 2

Nog maar eens de Ledebeek - route, in een eigen versie. Omdat het zo heerlijk doortrappen is.
Ca 46,5 km  lang aan een gemiddelde van 30,6 km / u. Recordje op deze route.

Het gaat nog beter vooruit.

Ander toertje dan vorige week, 37 km. Zonnetje door de wolken, droog. Ik was al snel goed gelanceerd. Enkele individuele fietsers en zelfs een pelotonnetje opgeraapt. Maar geen geschikte haas. Na 20 km had ik tot mijn verbazing bijna 32 km/u gemiddeld op de teller. Ik wist dat het 2de stuk trager zou zijn wegens wind op en een bochtig parcours met kruispunten. Thuis gekomen met nog 31,1 km/u als gemiddelde en een maximum van 40 km/u. Gemiddelde hartslag 152 bpm.

Het gaat verbazend goed vooruit.

Nog altijd.
Vanmorgen met de ShockProof één van mijn favoriete lusjes in de omgeving. Toerke naar Gentbrugge. Drieëndertig kilometer. Niet echt wild begonnen maar na een tijdje kwam ik toch onder stoom. Thuis gekomen met een gemiddelde van 29,7 km/u. Dat betekent dus een kruissnelheid tussen 30 en 35 km per uur zonder me echt het snot voor de ogen te fietsen. Gemiddelde hartslag 142 bpm. Voor het vroege voorjaar is dat niet slecht voor mijn doen. Vooral ook omdat ik ondertussen aan mijn 55ste voorjaar toe ben.
Misschien ligt het aan het feit dat ik het stoeltje van de SP meer achterover heb gezet, wat een iets betere stroomlijn oplevert. Voor een recordje heb ik eigenlijk een haas nodig: een goeie fietser die zo'n honderd meter voor me uit rijdt en waar ik me op kan richten. Maar ik zie er geen. Ik kom wel fietsers tegen en haal er af en toe een trage in maar verder lijkt het alsof alle fietsers in mijn richting aan ongeveer dezelfde snelheid fietsen.
Als we nu al die energie van die zondagfietsers eens zouden kunnen opslaan. Zou dat geen kernreactor uitsparen?

Ledebeek variante

De lente hangt al een klein beetje in de lucht. Tijd om weer iets verder van de kerktoren weg te rijden. De Shock Proof heeft een nieuwe voorvork want de vorige was verbogen er zat speling op. Ik heb ook het stoeltje in een lagere stand gezet. Dit was vandaag mijn route: http://www.afstandmeten.nl/index.php?id=808575
Na 15 kilometer een lekke achterband, maar ik kon toch de voorziene kruissnelheid aanhouden ondanks het feit dat ik de nieuwe band niet opnieuw tot 8 bar kon oppompen. De lus start op ca 1 km van mijn woonplaats. Schoon tochtje met rechte stukken waar je wat snelheid kan maken. 

Levensgevaarlijk

Niet zo mooi en een klassieker hoorde ik gisteren toen ik na de cross in Gavere op de shockproof naar huis vertrok: "dat is levensgevaarlijk". Aan 40 en meer door een bos van de helling racen, achtervolgd door een troep schuimbekkende gekken, daarentegen, is even gevaarlijk als kleurenwiezen.