Een tractor met pedalen

Te zien op Lowtech Magazine

26" of 29"

Er was eens ...
De uitvinding van de mountainbike (MTB)  of alle terrein fiets (ATB) of Vélo Tout Terain (VTT), zoals soms in het schoon Vlaams wordt gezegd. Het concept was simpel: rust je fiets uit met stevig schoeisel en je kan er het bos mee in, of de berg over. Maar als je de wielen onder een gewoon frame wil uitrusten met ruiger banden, dan moet je de velgmaat kleiner nemen zodat er steviger banden op passen. Zo werd het gebruikelijk in plaats van 28"wielen de fiets uit te rusten met 26" wielen. Met de juiste banden er op kregen die dezelfde omvang als een 28" wiel met een gewone wegband.
De laatste vijf jaar kwamen sommigen op het idee toch 28" velgen te gebruiken en daar dan een ruige band omheen te monteren. Waarom? Omdat een wiel met een grotere omtrek gemakkelijker over obstakels rolt. Hij maakt en behoudt ook meer snelheid. De enige nadelen van grotere wielen zijn het feit dat je meer energie nodig hebt om ze op snelheid te brengen en dat ze minder wendbaar zijn.
Kijk maar naar deze animatie:

Gisteren reed ik nog eens de jaarlijkse MTB-toertocht in Ruiselede. Het is opvallend hoe de "twentyniner" veld wint. Letterlijk en figuurlijk. Vrijwel alle nieuwe bikes hebben 29"wielen en die rollen beter over putten en bulten. Mijn huidige bike is bijna 10 jaar oud. Een leuke fiets waar ik ondertussen 15000 km mee door de beemden heb gebold, maar hij is nog uitgerust met velgremmen en 26" wielen. Ik heb die kleinere wielmaat gedeeltelijk kunnen opvangen door de montage van Nobby Nick 26" x 2.25". Het verschil met de oorspronkelijke 2.0 banden is merkbaar.

Meer dan genoeg voor een wekelijks moddertoertje, denk ik. Nu rijd ik het voorbije jaar echter geregeld samen met die verdomde twentyniners en afgezien van de atletische capaciteiten van de rijders is het effect van de wielmaat toch merkbaar. Het is vooral offroad toch harken om die grote wieken bij te houden. Ik ben met mijn lichtgewicht body bovendien beperkt in spierkracht en dus overweeg ik sinds gisteren de aankoop van .. een twentyniner. De Scott gaat in de verkoop.

Fietssnelwegen in Oost-Vlaanderen

Zonet gelezen op De Redactie. De Provincie Oost-Vlaanderen investeert in fietssnelwegen. Die zouden fietsers de ruimte geven om vlot en veilig tussen steden te pendelen. Benieuwd naar het uiteindelijke resultaat. Op de website van de provincie staat meer verhaal.

Gent autovrij!

Was het maar altijd zo. Helaas is het slechts één dag in het jaar realiteit. En dan wil ik er ook wel bij zijn. Dit jaar viel die dag op 14 september. Jan pleegde al een uitgebreid bericht op zijn blog. Ik voeg er nog deze foto bij.

Zoek de Orca.

Ook op de blog van Fietser vind je nog een mooie prent van het gebeuren. Vraag: "Waarom staat de Karwij-Orca altijd met de klep open?

Knal ! (2)

Eergisteren, dinsdag, eerste vergadering van het werkjaar. Ik had voor de gelegenheid de Orca gepoetst en de banden nog eens op druk gezet. Mijn poetswerk was vergeefs geweest want de regen kwam met bakken naar beneden. Maar binnenin de Orca was het lekker droog. De banden rolden vlotjes over het wegdek. Een goede start. In de late namiddag was ik weer thuis en zat ik in mijn bureau te werken. Plots een luide klap. Boven mijn hoofd, een verdieping hoger, hoorde ik de stemmen van de kinderen en ik riep of er iets gevallen was. Neen, zegden ze. De knal kwam van buiten.
Gisterochtend wou ik weer vertrekken en zodra ik in de garage kom zie ik het. De Tryker ligt van de velg en de binnenband ligt aan flarden. Dat bespaarde me in ieder geval al de moeite om de buitenband de demonteren. Een verse binnenband op de velg en "en route".
Ik had hetzelfde voorval in februari. In beide gevallen was het de originele binnenband. Heeft Flevobike een partij Schwalbes met productiefout gekregen? Is dit eigen aan deze velgen? Vreemd alleszins.

Met de Brompton naar Mechelen

De laatste zin van vorig bericht klopte niet. De volgende dag - vorige week zondag - regende het en in plaats van op de mountainbike te springen ging ik mee een van onze dochters, die een week naar London ging, uitwuiven in Brussel-Zuid. Een wandeling op de multiculturele markt bij het Zuidstation en een hapje aan een Vietnamees stalletje boden een mooi alternatief voor de gemiste rit met de ATB. De volgend dag vertrok ik met mijn liefste met de fiets naar Mechelen. Ik had nog twee nachten logeren te goed in Brouwerij Het Anker, de producent van de Gouden Carolus. Mijn liefste weet dat ik wel een biertje kan smaken en deed me dit cadeau. De reis naar Mechelen ging met de fiets. Ongeveer 55 kilometer enkele rit. Vertrek op maandag, terugkeer op woensdag. Mijn liefste zweert bij haar Koga en om gedurende deze rit toch een beetje op haar niveau te kunnen meepraten koos ik voor de Brompton. Het lukte om er bagage voor drie dagen op te pakken, maar ik vergat daar een foto van te nemen. Ik merkte dat die gemiste mountainbike-rit sowieso niet had doorgegaan. Bij elke put kreeg ik een pijnscheut in mijn gehavende elleboog en onderarm. Nu, een week later, is een groot deel goed hersteld, maar bij mijn elleboog is er een flinke hap uit het weinige vlees dat er op zat. De Brompton bleek goed geschikt voor een rustige rit met niet al te veel reisbagage. De dag tussen de heen- en de terugrit naar Mechelen brachten we door met rondwandelen in de stad. 's Avonds diner met aangepaste Carolus erbij, of wat dacht je? Opvallend groot percentage Nederlandse gasten in het etablissement. Tiens, wat zoeken die daar? ;-) De stad Mechelen is niet zo groot, maar heeft een rijk historisch centrum. We bezochten onder meer de Kazerne Dossin. Dit was tijdens de tweede wereldoorlog de vertrekplaats van zovele transporten van Joden naar de vernietigingskampen in het oosten van Europa. In het museum word je stil. Na onze eerdere bezoeken aan Berlijn, Theresiënstadt en Praag was dit weer een confrontatie met het gruwelijke verleden van dit werelddeel. Naar aanleiding van de 100ste verjaardag van het uitbreken van de eerste wereldoorlog is er in Mechelen ook een thematentoonstelling met materiaal van onder meer Mechelaar Rik Wouters. Weeral oorlog.

En nog meer fietsen ...

De voorbije week was weersgewijs een rotweek. En toch heb ik gefietst. Woensdag sprak ik met een collega af om een toerke te maken in de Vlaamse Ardennen. Het werd zoiets:

De mooiste routes op routeyou.com

Mijn collega reed met zijn racefiets. Omdat ik toch ook nog wat wou bijpraten koos ik niet voor de Hurricane maar voor de Scott ATB die ik voor de gelegenheid had uitgerust met zijn "zomerwielen".

Op de foto zie je dat het 26" wiel met de Kojak erop een merkelijk kleinere diameter heeft dan met de Nobby Nic. De Kojaks op 6 bar bollen wel lichter dan de Nobby Nic op 2 bar, maar tegenover een 28" wiel met raceband ben je toch in het nadeel. Nu, alles liep goed af. Ik ging vlot de bergjes op en ik kon mijn collega bijhouden, maar na 80 km  was het wel genoeg.

Gisteren, 15 augustus stond de traditionele BBQ tocht van ligfietser.be op het programma. Dat ging minder vlot. Het was de bedoeling deze tocht te rijden:

De mooiste routes op routeyou.com

Maar het liep helaas anders. De weersvoorspellingen waren niet goed. Buien, zo mogelijk met onweer. Ik vertrok met de Hurricane, uit solidariteit met de andere open ligfietsers. Ik had beter meteen voor de Orca gekozen. Die staat op drie wielen. Pijnlijk als je na 100 meter al in het decor belandt. Even niet opgelet en pats, daar lag ik op mijn linkerkant tegen het asfalt. Ondertussen was ongeveer iedereen al uit het zicht verdwenen. Gelukkig was er een dame die bereid was mijn zakdoek rond mijn gehavende elleboog te binden. Mijn fiets was in de berm terecht gekomen en buiten enkele krassen op de spiegel lijkt er niets kapot. maar het is geen reclame voor de ligfiets als je met gevilde elleboog en onderarm door Sint Amandsberg moet. Ik zag ze het al denken: "Gevaarlijk, die dingen". Mijn nagelnieuwe WOL-shirt (West- en Oost-Vlaamse Ligfietsers)  is naar de vaantjes, potdorie. Thuis kreeg ik professionele zorgen zodat ik na de middag - ditmaal met de Orca - op zoek kon naar de groep. Iedereen die ik in mijn telefoon had gebeld maar geen antwoord. Dan maar op goed geluk de route gezocht en tegen de richting in. Daar waren ze, in de zoveelste regenbui. Uiteindelijk toch op ons eindpunt en in Het Smulderke beland. Ik heb daar nog veel uitleg mogen geven over het hoe en wat van de e-Orca. 

Pijnlijke nacht en niet zo goed geslapen, maar morgen zit ik alweer op de mountainbike. Veel veiliger dan zo'n ligfiets.

Jawel, dit is mijn arm.