Fietsen in New York

Eén week en vijf dagen extra wegens een overmaatse barbecue in de Big Apple verbleven. Veel fietsers gezien: koersfietsen, tijdritfietsen, moutainbikes en een opvallend hoog percentage e-bikes en pedelecs. Weinig stadsfietsen maar wel veel fietsen zonder versnellingen met rijders die zich met ware doodsverachting tussen de auto's en door het rode licht smijten. Ze dragen wel een helm. En ja: 1 (één) ligfietser die ik in de verlengingen heb gespot.

Helpen helm en fluohesje tegen gsm-ende automobilisten op de fietstrook?

Gisteren heb ik mij nog eens met de fiets in Gent gewaagd. Ze doen er daar alles aan om de fietser te ontmoedigen: straten openbreken, kasseistroken aanleggen, een wirwar van tramsporen installeren, ... Het zal allemaal wel voor het goede doel zijn maar een "yes" krijg ik daarbij moeilijk uit mijn mond. Toen ik dan eindelijk ter hoogte van de Kunstlaan de Charles De Kerckhovelaan wou kruisen om mijn terugtocht aan te vatten stonden daar auto's aan te schuiven voor de verkeerslichten. Natuurlijk was er zo'n pipo die met zijn lul-ijzer aan zijn oor feestelijk halt hield op de oversteekplaats voor fietsers. De verdachte in duur pak leek zich van geen kwaad bewust. Hij had een dikke voiture onder zijn kont en dat sterkt je in het gelijk. Het geluid van mijn fietsbel haalde hem even uit een wellicht zeer belangrijk gesprek. "Onnozele pipo", leek mij de meest passende commentaar. Ik weet het, 't is niet constructief en het neigt naar verkeersagressie maar het lucht wel op.

Toen ik 20 minuten later op het jaagpad langsheen de Schelde reed was alle leed vergeten. Gelukkig is dat verboden terrein voor dat slag van volk.

Is dat niet gevaarlijk ?

hoor ik keer op keer als ik beken met een ligfiets te rijden. Neen, het is niet gevaarlijk. Ik heb nog nooit iemand levensgevaarlijk verwond met de ligfiets. Ik heb ook geen weet van aanrijdingen tussen een ligfiets en een voetganger of voertuig waarbij de tegenpartij gevaarlijk werd verwond of - erger nog - gedood! Integendeel, eerder nog raakt de ligfietser gewond. Het gaat dan om automobilisten die zich haasten om de gespotte ligfietser nog voor te zijn. Zoals ik onlangs mocht meemaken. Ik reed met de M5 CMPCT, de hoogste ligfiets die ik in de garage heb, op een fietspad met dubbele richting. Met de "trage" CMPCT haal ik gezapige kruissnelheden tussen 25 en 30 km per uur. Helm op, fluovestje om de bast. Ik reed links van het autoverkeer als ik werd ingehaald door een auto die plots, zonder richtingaanwijzer te gebruiken, linksaf slaat, vlak voor mijn neus het fietspad kruist en gezwind de parking oprijdt van de aldaar gevestigde slager. Ik vol in de remmen en het scheelde geen centimeter of er was een lelijke kras geweest op het koetswerk van het voertuig. En ik zou klaar geweest zijn voor een opname op de spoedafdeling. De chauffeur, een mevrouw van in de zestig, stapte zich van geen kwaad bewust uit. Pas toen ik haar aansprak had ze het door. Ja, ze had mij gezien toen ze me inhaalde, maar ik reed toch zo rap ...! Ik heb haar verteld dat ik daar zo rap mag rijden als ik wil en dat zij wat beter moet opletten voor fietsers.

Dit voorval is typerend. Zeer vaak merk ik dat automobilisten nog wat extra gas geven om toch maar vlak voor mij te kunnen afslaan.

Daarmee winnen ze 1/10 seconde en riskeren ze mijn leven.

Meer weer.

De winter blijft maar duren. Jaren geleden dat er nog zoveel sneeuw en ijs aan te pas kwam. Ik merk dat ik niet geneigd ben onnodige kilometers te fietsen, zelfs niet met de atb.

Het valt me trouwens op dat ik het de laatste tijd vaak over het weer heb gehad. Voor een fietser is het weer uiteraard een belangrijke factor. Ik ben nochtans goed voorzien van allerlei kledij en voertuigen om diverse weertypes te trotseren maar als het erover is is het teveel. Kou en ijs zijn niet aan mij besteed.

Slecht weer vandaag.

Long time no see. En dat heeft diverse redenen waar ik hier niet over ga uitweiden.

De voorbije maand was het winter en dat was er sinds jaren opnieuw aan te zien: sneeuw en ijs. Vriestemperaturen. In dit seizoen komt de e-WAW pas goed tot zijn recht. Ik zit droog en uit de wind en als er sneeuw ligt heb ik de BionX die me er beter doorheen helpt. Ondanks de trage banden op de WAW (schwalbe marathon plus) haal ik op mijn woon-werk traject toch een behoorlijke kruissnelheid van 30 km/u. Als ik een tandje bijsteek gaat het naar de 40. Maar dat kan enkel op een recht stuk met asfalt zonder putten. Zo is slechts één strook van een kilometer of wat op dit traject.

Ik heb nu pas, na al die kilometers in de wielen, het vizier van het kapje goed gefixeerd. Er is nu een kier waar ik goed doorheen kan kijken. Dat laat wel een luchtstroom binnen, maar dat is dan weer goed voor de verluchting en de zuurstof voor de rijder. Ik rijd dan ook met sportbril en als het nodig is met een hoofdband tegen de soms ijzige lucht. Goed voor een frisse kop.

Zo kijkt een dochter naar de fietsprestaties van haar oude vader.

Sneeuwpret bis

Gisteren, kerstavond, samen met een van mijn vaste compagnons een toertje met de mtb door de stilaan smeltende sneeuw. Wat anders dan ik gewoon ben. Lag het aan de te hard opgepompte banden, mijn lage gewicht of gewoon aan een latente angst te vallen? In ieder geval: het schoot niet erg op. Zolang de sneeuw aangereden was ging het nog maar in een dikker tapijt raakte ik niet vooruit, vooral niet wanneer er verijsde sporen waren in de sneeuw. Op een bepaald moment ging ik in het decor dat op die plek gelukkig uit wat struiken bestond. Prikkeldraad ware wat anders geweest. Heelhuids thuisgeraakt met een compagnon die blij was dat hij mij af en toe kon achterlaten. Er komt de eerste dagen geen vervolg aan dit soort pret want vannacht en deze ochtend is het sneeuwtapijt grotendeels weg geregend. Dan maar weer door de modder!