Niet voor gevoelige zielen.

Enkele medeleden van WOL (de West- en Oostvlaamse Ligfietsers) reden gisteren, een mooie lentezondag in december, langs de plaats des onheils. Jan publiceerde op zijn blog een bericht dat gestoffeerd werd met enkele foto's van de Brug Der Zuchten.
Klik: http://metdefietsonderweg.blogspot.be/2015/12/het-jaar-uit-fietsen.html

"Stand" van zaken.

Verschillende mensen vragen hoe het met me gaat. Dat vind ik heel fijn. Het is de bevestiging dat ondanks alle cultuurpessimisme het met de mensheid nog niet zo dramatisch gesteld is. Een "stand" van zaken dus. Veel staan is er niet bij maar na 4 weken na mijn crash met de Performer en de operatie om mijn achillespees weer te hechten is er toch al enige evolutie. Op dit ogenblik draag ik een soort van Darth Vader-boot met een hiel die systematisch verlaagd wordt, teneinde de achillespees weer op lengte te krijgen.

Eergisteren ging de eerste wig uit de hiel en ik zal het geweten hebben. De kine-behandeling is gisteren ook gestart. Ik mag nog steeds niet op mijn linkervoet lopen en ik voel daar eerlijk gezegd ook niet veel aandrang toe. Telkens als ik denk van de pijnstillers af te zijn heb ik er toch weer een nodig. Het wordt een lang hersteltraject. Jammer want het ziet er vaak aangenaam fietsweer uit dezer dagen. Fietsen beperkt zich tot het kijken naar een cross op tv. Maar uiteindelijk zal alles wel goed komen. Alleen hoop ik dat ik niet al te veel conditie kwijt ben. Ik zie mijn spieren zo wegsmelten. Opbouwen is als late vijftiger niet meer zo evident, vrees ik. Maar ik kijk er naar uit. Ik vermoed dat de e-Orca de eerste fiets zal zijn waar ik over enkele maanden weer mee kan fietsen. Als de lente er is ben ik er weer bij.

Met de voeten vooruit ...

Vorige maandag was het mooi weer. 's Ochtends tegen het vriespunt aan maar door de zon werd het tegen de middag best aangenaam. Prima weertje voor een rit met de Performer. Ik nam me voor een lus te rijden die ik niet zo vaak rij, want aangezien er op verschillende van mijn toertjes aan de weg wordt gewerkt wou ik eens iets anders uitproberen. Het draaide anders uit. Na negen kilometer ben ik met de voeten vooruit tegen de balustrade van een brugje geknald. Je weet wel: zo'n rooster dat moet doorgaan voor een brug. Het onding ligt op het jaagpad langsheen de Schelde tussen Kwatrecht en Melle.

Ik kwam van rechts onder op de foto. Bij het oprijden van het brugje wipte het voorwiel plots omhoog. De plaat die de overgang moet maken tussen naar het brugje zweeft gewoon een drietal cm boven het wegdek! Op het brugje wou ik bijsturen maar de Performer schoof gewoon verder en knalde aan ca 30km/u tegen de balustrade aan de linkerkant. Daarmee werd een van mijn ligfiets-nachtmerries werkelijkheid. Ik heb me vaak afgevraagd wat er zou gebeuren als ik op de ligfiets met de voeten vooruit ergens tegen zou knallen. Nu weet ik het.

Door de klap kwam ik in omgekeerde richting op het rooster te liggen, met de fiets tussen mijn benen. Ik voelde een stekende pijn in mijn linkerbeen en wist meteen dat opstaan niet zou lukken. 'Gebroken', dacht ik. Mijn telefoon zit op het stuur gemonteerd en ik belde meteen mijn vrouw. Het is niet de eerste keer dat ze me moet komen opvegen bij een slecht afgelopen gelopen fietstochtje. In de meeste gevallen was dat met de mountainbike. Ze vroeg waar ik was maar deze plek is enkel onder fietsers en wandelaars bekend, dus uitleggen waar ik was viel niet mee. Na een vijftal minuten kwam er een andere toerfietser voorbij. Ik vroeg hem de ambulance te bellen en ook hij kon niet zomaar meedelen aan welk adres ik voor de deur lag. Ondertussen arriveerde mijn vrouw en - engel die ze is - legde haar jas over mij zodat ik niet zou afkoelen. Het duurde een half uur eer de ambulance de plek gevonden had, mede dankzij de hulp van enkele werkmannen die de dijk schoonhouden en ondertussen ook op de plek des onheils waren voorbijgekomen. Zij klapten de paaltjes die het autoverkeer moeten tegenhouden neer.

Het verdict was vernietigend: achillespees afgeknapt en gewrichtsbanden gescheurd.
Dinsdag ben ik geopereerd en nu, zaterdag, zit ik thuis. Er wacht mij een winter lang revalideren. Tegen dan heb ik al mijn fietsen opgegeten.

'Zie je wel dat ligfietsen gevaarlijk is', krijg ik dan te horen. Dat zal wel, als je zo onbesuisd rijdt zoals ik. Maar het valt verder nog te bezien. Ik heb naast de grote schade geen enkele snij- of schaafwonde, enkel blauwe plekken. Met een koersfiets was ik ofwel met mijn hoofd tegen die balustrade geknald ofwel erover gekatapulteerd, recht in het afwateringskanaal met onderkoeling en mogelijke verdrinking als gevolg.

Mijn nieuwe Performer High Racer is er ook niet ongeschonden uit gekomen. Die is met de trapas tegen de balustrade geknald.

De neuspijp is in het frame geramd en zit muurvast.

Links en rechts heeft de lak krassen opgelopen.

Te veel risico genomen?

Zo hoort u het ook eens van een ander.

Het is weer zo ver, het is herfst. Het vallen van de bladeren, maar ook… campagnes ter promotie van het fluovest en extra controles op fietsverlichting. Zie maar dat je lichtjes werken beste fietser, en oh ja, bonuspunten voor het dragen van een fluovest. Je moet nu eenmaal zichtbaar zijn in het verkeer nietwaar? Daar kan je toch geen bezwaar tegen hebben?
Zo hoort u het ook eens van een ander ...

Bijna frontaal

Deze middag reed ik met de Orca vanuit Gent huiswaarts. Op anderhalve kilometer van huis gaat het traject over een fietspad dat voor mij links van de weg ligt. Fietsers rijden er in beide richtingen. Blijkbaar trekt deze plek incidenten aan want op het eind van vorige winter had ik er eens een aanvaring met een overijverige politieagent. Nu zag ik een man met een mountainbike uit de andere richting recht op mij afkomen. Hij was in volle uitrusting met uitzondering van een helm. Als vrijetijds mtb'er wekt dit soort mensen mijn sympathie op maar nu riep hij plots angst op. De man keek niet voor zich uit maar leek zeer geïnteresseerd in iets aan de overkant van de weg dat zijn volle aandacht nodig had. De fietser kwam met een pittige vaart recht op mij af. Ik kon niet van het fietspad want dat is met beplanting afgescheiden van de weg. Ik had de reflex de Orca-toeter te gebruiken en dat bracht hem weer in de werkelijkheid van de dreigende frontale botsing. Met een ruk aan het stuur kon hij de botsing vermijden. Ik zag in mijn spiegel dat hij een twintigtal meter verder stopte. Ik deed hetzelfde en zwaaide de kap open.

Lees nu even niet verder en raad eens wat het eerste was dat de man zei.

Juist:
- Ge zijt niet zichtbaar! Ge moet daar een vlag opzetten!
Ik:
- Ge keek opzij in plaats van vooruit. Die vlag zoude gij ook niet zien.
Hij
- Ge zijt niet zichtbaar.
Ik:
- Ik rij met de lichten aan, maar als ge opzij kijkt ziet ge dat ook niet.

De man keerde zijn fiets en kwam op mij af. Ik vreesde al handgemeen. Hij zei dat hij mijn velomobiel een fantastisch concept vond maar dat ik niet zichtbaar was. Ik zei nogmaals dat hij dat maar kon weten als hij voor zich uit had gekeken. Toen besefte hij zijn ongelijk en werd vriendelijker. Hij gaf toe dat hij in de fout was gegaan en begon met de gewone vragen: Is dat elektrisch? Hoe snel gaat dat? Enzovoort. Ik vertelde dat ik op andere momenten ook mountainbiker ben en dat ik dat ook fantastisch vind.
En toen ging elk zijns weegs.
Bikers onder elkaar, hé.

White Pearl

... en plots was het stil op die blog.
Tja, hoe gaat dat. Je koopt een nieuwe fiets. Je bent enthousiast en je pleegt een aantal posts op je blog. Maar dan merk je dat je niet telkens opnieuw kan schrijven "weer een persoonlijk record". Dat wordt saai voor de lezer. Niet meer het vermelden waard. En zoveel persoonlijke records sneuvelen er nu ook weer niet. Het kan niet blijven doorgaan. Toch niet op mijn leeftijd. Maar ik bleef fietsen en er ging nog wel eens een recordje voor de bijl, volgens Endomondo. Zo reed ik onlangs de snelste 10 mijl sinds ik mijn cijfers bijhoud. Misschien waren het wel de snelste 10 mijl in mijn leven op de fiets. Enfin, ik fiets dus nog altijd op de Performer. Minstens een keer per week geef ik hem de ruimte. De andere ritten gingen de voorbije tijd vooral met de Scott mountainbike, met de Brompton en met de e-Orca. Van die laatste zag u elders in blogland wel beelden.
Ergens onderweg kreeg ik een ingeving. Ik noem de Performer gewoon "The White Pearl". Als Jack Sparrow een "Black Pearl" mag dan heb ik wel recht op een witte.

Koerspaard wordt even werkpaard.

Het kan wel.
Gisteren zou ik 40 kilometer van mijn huis helpen bij de opkuis van een familiefeestje. Ik zou wat materiaal meenemen en ik dacht de verplaatsing met de Performer te maken. Die is niet gebouwd op transport, maar toch had ik een oplossing: de Radical zijtassen die ik nog liggen heb passen perfect op de Performer. Of hoe je van een koerspaard een werkpaard maakt.

Ik had het vooraf bedacht en uitgeprobeerd, maar toen ik 's ochtends door het raam keek zag ik dat het regende. En daar is de Orca dan veel beter voor uitgerust....