Lange rit met de Brompton

Wat heet "lang"? 55 km? Dan was het vorige paasmaandag een lange rit. De Rodelandroute 1. Een mooie route aan de voet van de Vlaamse Ardennen die ik in het gezelschap van enkele rechtopfietsende vrienden heb gereden. Glooiend landschap met mooie vergezichten. Rustige weggetjes en een enkele kilometers off-road. Het beloofde een rustige fietswandeling te worden. Met de ligfiets zat ik te laag voor een goed gesprek, met de mtb krijg ik last van rug en polsen als ik uren aan een traag tempo fiets. Het moment dus om te testen wat de Brompton waard is op een traject van meer dan 10 kilometer. Je leest immers op het www enthousiaste verhalen over hoe goed de Brompton de klassieke fiets evenaart qua rij-eigenschappen.  Is hij even goed? "Bijna", luidt het antwoord. De zithouding is ok. Snelheid behoorlijk, hoewel het feit dat de 16" wielen toch veel meer omwentelingen moeten maken dan het 28" wiel van de gewone fiets en dus toch meer rolweerstand geven, merkbaar is. Maar er is ook een belangrijkere beperking: de 16" wielen doen het minder goed op slecht wegdek. Putten en bulten worden minder vlot genomen. De enkele stroken kasseien en de onverharde paadjes waren te overbruggen maar de grote wielen van de mtb doen dat stukken vlotter. Kan je de Brompton inzetten voor een toeristische rondrit? Ja, als je bereid bent wat in te leveren op comfort. Je kan hem gerust meenemen op de trein als je ergens in de Vlaanders een toerke wil plegen. Je komt ermee thuis, maar je zal er geen snelheidsrecord mee breken.

Koersfiets

Ik ben inmiddels een dag of vier terug uit Mallorca. Mijn zitvlak is aan het herstellen. Ik had voordien nog geen kilometer op een koersfiets gereden. In een week tijd reed ik nu ongeveer 650 km op zo'n ding. Door berg en dal. De eerste dag voelde de koersfiets vrij goed aan. Ik had een houding die wat overeenstemt met deze op mijn mountainbike. Maar het verschil is dat ik die mtb slechts een keer in de week gebruik voor een rit tussen de dertig en de vijftig kilometer. Af en toe gaat het daar eens boven, maar dat is uitzonderlijk. Ging het de eerste dag vanzelf, de tweede begon ik mijn zitvlak te voelen en op de vierde dag stak de pijn tussen de schouderbladen op. Als ik al zou overschakelen op een racefiets dan zou ik ernstig investeren in het vinden van de juiste houding en het juiste zadel. Maar dat zal niet nodig zijn want ik schakel niet over. Ik reed de voorbije dagen verschillende malen met de Hurricane en vanmorgen deed ik een boodschap met de Orca. Het was wel even thuiskomen. Deze namiddag, na 45 km op de Hurri voelde ik geen centje pijn of ongemak. Ik zou door kunnen blijven gaan, aan een hogere snelheid dan met de racefiets, hoewel de Hurri enkele kilo's meer weegt. Blijft het klimmen. Ik heb dat nog onvoldoende kunnen uitzoeken of het klopt dat een ligfiets minder goed of niet klimt. Ik neem me voor eens naar de Vlaamse Ardennen te rijden en daar de beruchte Berendries en Valkenberg te verslaan. Dat deed ik al eerder met de mtb op slicks, maar nog nooit met de ligfiets, denk ik. Op de rechtop-fiets kan je aan het stuur trekken om kracht bij te zetten, je kan "en dansant" een helling nemen, stijl Christopher Horner, maar dat is behoorlijk vermoeiend. Op de ligger kan je jezelf tegen de rugleuning afzetten. Dat laat je toe meer kracht te zetten, maar het is desastreus voor de knieën. Geen gewoonte van maken, dus. Maar die bergjes moet er vroeg of laat aan geloven.

Mallorca

Sinds maandag geniet ik van een fietsvakantie op/in Mallorca. 't Ja, het is een eiland dus is het nu "op" of "in"? Het is hier in ieder geval in Spanje. Voor de inbrekers: neen, het huis staat niet leeg, er wordt op gepast. Vrouw en kinderen zijn niet mee. Het was één van mijn tientallen broers die me overtuigde voor de gelegenheid bij dit fietsclubje aan te sluiten. Lekker decadent in een viersterrenhotel waar ook de wielerploegen uit de lage landen al eens - euh - belanden om dan in de omgeving wat te trainen. Aangenaam klimaat en fietsvriendelijk verkeer. Geen of weinig fietspaden maar de automobilisten zijn het fietstoerisme hier gewend. Er rijden er hier massa's van rond. Ik had er geen idee van hoe belangrijk het cyclotoerisme hier is. Nu ben ik één van die fietstoeristen. Op een gehuurde koersfiets rijden we ritjes van om en bij de 100 km. Zo heb ik er al vijf opzitten. Morgen neem ik een rustdag en kijk ik naar Parijs-Roubaix. Maandag nog een afsluitende rit en dinsdag keren we weer naar huis terug. Mijn lijf is niet gewend aan zoveel uren op de koersfiets en wat de eerste twee dagen nog meeviel wordt stilaan lastig: een hard zadel onder mijn achterste en een voorovergebogen houding in functie van de aerodynamica. Kont en rug zullen het geweten hebben. Het parcours is anders prachtig: licht glooiend en voor wie wil af en toe een nijdige klim. De wegen zijn behoorlijk tot zeer goed. De velden staan in bloei en het is hier zomers weer. Het strand heb ik wel al gezien maar nog niet bezocht. Misschien morgen.  Ik weet nu ook waarom ik de voorkeur geef aan de ligfiets. Veel comfortabeler en volgens mij veel sneller, tenzij misschien op één van die nijdige bergjes.

Kiezen is niet gemakkelijk

In de week is het velomobiel tijd. Ik maak met de e-Orca mijn woon-werk-verplaatsing en eigenlijk bijna alle verplaatsingen van A naar B. Behalve als ik de trein neem en ter bestemming nog een eindje te rijden heb. Dan wordt het de Brompton. Af en toe mag de Hurricane van stal voor een jacht langs het jaagpad. Maar bijna elk weekend maak ik tijd voor een toertje met de ATB. Het is een gans ander gevoel dan het ligfietsen. Je komt op plaatsen waar je met de ligfiets moeilijk geraakt. Het is wat technischer en meer zen. Op de ligfiets heb ik nog ruimte in mijn hoofd voor allerlei gedachtenstromen. Maar op de mountainbike zit ik in het moment. Een spoor kiezen, een klimmetje overwinnen, een tak ontwijken. Balanceren, doseren en af en toe eens exploderen. Je moet er je hoofd bijhouden en toch niet te veel nadenken. Eenmaal aangekomen wacht de beloning. Een frisse afsluiter met de compagnons en nadien de cijfers op endomondo. Zo bleek vanmiddag dat we vandaag de snelste 50 kilometer hadden afgelegd sinds ik mijn gegevens bijhoud. Vergelijken met andere ritten is wat natte vingerwerk want een parcours is  nooit twee keer hetzelfde. Maar het gaf toch een goed gevoel dit te constateren. Dat het droog en zacht weer was hielp ons vandaag wel. De blubber van een tweetal weken geleden is veranderd in kluiten en voren. Blik op oneindig en geven maar. Misschien moet ik eens proberen ligfiets en off-road met elkaar te verzoenen. Dan wordt het wellicht zoiets:

Nogmaals lek

.... nu rechts voor. Bij inspectie bleek er een gaatje door de brekerlaag van de Tryker, maar er stak niets meer in. Ik rij terugkerend van het werk voorbij een glascontainer en daar liggen soms wel wat scherven op het wegdek. Verstrooid als ik vaak ben is de kans niet gering dat ik er gewoon doorheen rij.

Knal?

Deze namiddag gaf ik les. Ik was rond 11:30 op school aangekomen om nog samen met enkele collega's te kunnen lunchen en overleggen. De Orca had ik in de overdekte fietsenstalling gezet, lekker in het zonnetje. Toen ik om 16:15 wou vertrekken bleek er iets loos. De band van het linker voorwiel lag van de velg. De binnenband stak er aan flarden uit.
Watte? Hoe kan dat nu? De enige verklaring die ik kan bedenken was dat door de zon de druk in de band zodanig was opgelopen dat de zwakste plek in de binnenband het niet meer hield. De band is geklapt en de luchtdruk heeft de Tryker van de velg gewipt. Het kan ook omgekeerd: de hitte duwt de Tryker van de velg, de binnenband puilt uit en klapt. Het resultaat zag er wel spectaculair uit.
Nieuwe binnenband om de velg, opgepompt en ik kon naar huis. Vreemd.

Laarne-Knokke-Laarne

Krokusvakantie. Wat een weertje. Vroege lente. Iedereen geniet. Normaal is het niet. Als de klimaatverandering alleen dit zou opleveren zouden we ermee kunnen leven. Helaas geven de simulaties meer onheil dan deze uitzonderlijke winter en lente.
Voor ons gezin was deze week vrij toch een aanleiding om daar enkele dagen van aan zee door te brengen. Het appartement waar we logeren bevindt zich in Knokke, bekend voor het hoog aantal toeristen uit de beau monde. Maar dat is puur toeval natuurlijk. Zoals gewoonlijk gaan vrouw en kinderen per auto. Papa neemt de fiets. Voor de eerste keer maak ik de 70 kilometer enkel lange rit langsheen de kanalen met de e-Orca. Genieten. Dinsdag was het gewoon mild lenteweer. Wel wat grijs en af en toe een spat regen. Strakke wind uit het noordwesten. Schuin voor dus. Kruissnelheid rond de dertig per uur. Als ik bij de talloze kruisingen moet vertragen helpt de e-assist me weer op snelheid. Bekijks natuurlijk. Eenmaal in Knokke had ik nog meer aandacht. Ze zijn daar nochtans wel wat gewend wat betreft ongewone voertuigen, gaande van Porches naar trapkarretjes in alle soorten en kleuren. Toen ik uitstapte moest ik natuurlijk weer uitleggen dat de Orca een fiets is en geen golfkarretje, zoals je ze daar voortdurend tegen komt. Woensdag en donderdag was het wandeltijd en kreeg de Orca rust.
Vrijdag was het weerom wat grijs. De wind was gedraaid naar het zuiden. Variërend van opzij naar schuin voor. Snelheid tussen dertig en vijfendertig per uur. Per saldo haalde ik een bewogen gemiddelde van 29 km /u. Toen ik later de batterij liet opladen merkte ik dat ze na 140 kilometer nog heel wat capaciteit had. Ik had ze al bij al vrij weinig moeten aanspreken.
Ik zal deze rit dit jaar zeker nog maken.