ICE

 Sinds ik in 2017 een tweedehands ICE Sprint 26" kocht ben ik fan van het merk. In die mate dat er in 2020 een nieuwe ICE VTX bij kwam. Het was de bedoeling de Sprint voor het toeren en de VTX voor het snellere werk te gebruiken. Hoewel de twee toch redelijk verschillen bleek de VTX vaak ook de voorkeur te krijgen voor het toeren. Acht jaar in mijn biografie erbij en een serieus en een heel serieus ongeval verder was de vraag hoe ik verder zou fietsen. Ik hou er nog steeds van langs het jaagpad hoog in de toeren te gaan maar ik wil ook wel een eind kunnen rijden zonder moe te worden. Reden om mij af te vragen of een upgrade tot e-bike van de Sprint deze spreidstand niet mogelijk zou maken. Het frame is tenslotte toch al meer dan 10 jaar oud. Maar de Sprint ziet er nog jong uit voor zijn leeftijd en aldus geschiedde. Sinds een maand of twee heeft de trike een Bafang motor op het achterwiel. En ik moet zeggen dat dit me zeer bevalt. Het is niet zo dat mijn andere fietsen minder gebruikt worden. Ik rij gewoon meer kilometers.

De VTX was na mijn ongeval in 2022 total loss. Er kwam een vrijwel nagelnieuwe in de plaats. De eerste set banden is al versleten en het achterspatbord dat ik van de oude had gerecupereerd is nu wel helemaal doorgerammeld. Ik heb er een bescheiden spatbordje van een andere fiets op gezet. Dat heb je wel nodig als je je nek droog wil houden. De hoofdsteun heb ik niet nodig, dus die heb ik er af gehaald en het resultaat ziet er best cool uit. Wat denken jullie?

Vlaggetje

 Ondertussen ben ik aan het revalideren. Ik fiets weer, heb zelfs een bijna helemaal nieuwe vtx. De achterbrug en stoel komen nog van de oude vtx. Maar mijn lijf wordt niet meer zoals vroeger.

Ik voel af en toe nog de angst als ik een auto dichtbij voel.

Gisteren in Melle. Ik draai aan Bouwmaterialen Leus met de vtx van het jaagpad af, de straat in. Net voor mij vertrok een Land Rover Defender. Hij stopt onverwachts 10 meter verder en ik zie de achteruitrijlichten aangaan. Hij rijdt inderdaad achteruit, recht op mij af. Ik zie mijzelf al terug in het UZ. Ik schreeuw de wijk bijeen en hij stopt een meter van mij af. De chauffeur stapt uit en begint over .... een vlaggetje. Ik heb geantwoord dat hij gewoon niet gekeken heeft. Bovendien is zo'n tuig zo goed als zeker uitgerust met een achteruitrijcamera. Had hij zeker niet gebruikt. Als het een kind was geweest was hij er gewoon over gereden. Dat heb ik hem ook gezegd. We zijn daar vlakbij het rusthuis en er rijden geregeld rolstoelen in die buurt. Daar was hij ook over gereden had die pardoes achter zijn auto gestaan. De kerel blijft maar zeggen dat ik een vlag moet voeren. En dan begint hij foto's te maken van een pand in de straat. Einde conversatie. Ik heb nog eens naar zijn nummerplaat gekeken, maar daar ging ik toch niets mee doen. Toegegeven, ik had meer defensief verder achter dat tuig moeten blijven, maar ik ging ervan uit dat hij door zou rijden.
De omstaanders en mensen die toegelopen waren vroegen bezorgd hoe het met me ging.

Ik draai even verder rechtsaf de Kloosterstraat in. Sinds enige tijd fietsstraat. Halverwege is er aan mijn linkerkant een bouwwerf. De straat is versmald en je moet er wisselend passeren. Ik heb voorrang (blauw bord met witte pijl in mijn richting en rode in de tegenovergestelde richting). Ik rij de versmalling in en aan de andere kant rijdt een auto de versmalling in. Hij is precies niet van plan te vertragen en ik kan gelukkig het voetpad op. En ik stop en roep naar de chauffeur. Die laat zijn raampje naar beneden en zegt: "Gij moet een vlag hebben op uw fiets". Ik zeg hem dat ik helemaal geen vlag moet en dat hij voorrang moet geven. Dat hij het verkeersreglement maar eens moet nalezen. Raampje dicht en weg.
Ik zit inderdaad laag op de vtx, maar ik draag een gele helm met verlichting op knipperstand. In de buurt van het rusthuis lopen mensen met fluovestjes rolstoelen te duwen. Dat je in een woonwijk als een kerstboom voor je eigen veiligheid moet instaan kan er bij mij niet goed in.

Back On Track

 ... maar dan wel heel voorzichtig. Deze week reed ik de eerste enkele kilometers op mijn ICE Sprint 26. Een kaap gerond, maar de weg naar herstel is nog lang.

Zo ziet hij er uit.

 Sinds gisteren is de VTX weer thuis. Hij is er minstens zo erg als ik aan toe!

Te laag of te breed?

 Het is nu twee jaar geleden dat ik hier iets gepost heb. Op zich is dat goed nieuws. Ik heb twee jaar lang veel en zonder problemen gefietst. Meestal met de ICE VTX, vaak met de MTB, soms met de ICE Sprint en heel af en toe met de Brompton.

Maar nu heb ik wel wat te melden. Op 1 juli was ik met de VTX onderweg voor een ochtendrit van 50 km. Ik was op 3 km van huis. Toen vond een chauffeur het nodig mij in te halen in een smalle straat, net voor een bocht van 90 graden. Hij stuurde te snel weer naar rechts en sleurde mij en de VTX mee.

Resultaat: zware open beenbreuk aan mijn linker onderbeen. Breuken in schouder, knie en enkel. Ernstge verwondingen aan mijn been waarvoor plastische chirurgie nodig is. Ik heb 4 weken in het ziekenhuis gelegen en moet nog enkele ingrepen ondergaan. Daarna revalidatie.

'Was je met de ligfiets?' vragen mensen. 'Ja, dan ben je niet zo zichtbaar'. Een ferm staaltje van victim blaming dat ik al meerdere keren heb ondergaan. Neen, ik ben niet zelf de oorzaak van dit ongeluk. Het was een haastige, onvoorzichtige chauffeur die mij van de weg reed. Zoals er zoveel haastige en onvoorzichtige chauffeurs zijn die rakelings langs fietsers rijden, die nog rap willen inhalen en zich verkijken op de snelheid van een geoefend fietser. Waarom zou ik niet sneller mogen dan 25km/u?

Ben ik te laag en te breed? Neen, ik rij met een streetlegal trike, ik draag felgekleurde kledij en een knipperlicht op mijn helm. Automobilisten moeten leren beseffen dat ze met een levensgevaarlijk tuig op de weg zijn en uit hun doppen kijken. Geduld oefenen.

Oudenaarde Doornik Ath Geraardsbergen

Zoals aangekondigd reed ik de voorbije dagen een tweedaags toerke. Op vrijdag via de Schelde naar Doornik. Dan door Le Pays des Collines naar Ath waar ik overnachtte. 

Gisteren langsheen de Dender naar Geraardsbergen en via Aalst naar huis. 

Totaal 200 km genieten. Ik reed met de VTX want de weersvoorspellingen hielden het wel op buien, maar het zou grotendeels droog blijven. En zo geschiedde, ondanks de dreigende bewolking op vrijdag en de sporadische regendruppels.

Op 10 km van huis kruiste ik een andere trikerijder. We deelden ervaringen met het type rijwiel. Plots viel mijn blik op mijn rechter voorwiel. Tiens was dat een vlek? Of was het zo dat de band was afgesleten tot op het canvas. Inderdaad. Op een bepaalde plek was het rubber helemaal weggesleten. De VTX beschikt over uiterst efficiënte schijfremmen. Bij een bepaald remmaneuver moet het wiel geblokkeerd zijn op ruwe ondergrond. Met de slijtplek als resultaat. Effect van een 'sportieve' rijstijl :)

Vanmiddag heb ik de band vervangen door een reeds gebruikte Vredestein F-Lite.

VTX

Ik rij nu 4 maanden met de Ice VTX. Volgens Strava heb ik er sindsdien 2800 km mee gereden. Niet slecht. Er is slechts één probleempje. Deze fiets is verslavend. Als het geen MTB-rit is valt de keuze meteen op de VTX. Of er moet een reden zijn om een andere fiets te nemen. Als het gezelschap op grote hoogte op een 'normale' fiets zit bijvoorbeeld. En ik wil op dat niveau kunnen meepraten. Dan wil ik wel eens een ander model van stal halen. Op voorwaarde dat het niet tè ver is. Meer dan 50 à 60 km moet het niet zijn. Dan krijg ik zeer in mijn achterste, mijn polsen, mijn rug en mijn nek. Niet op de VTX. Daar lig ik relaxed onderuit en trap mijn wattjes. Als het een echt MTB parcours betreft blijft de VTX ook op stal. OK, hij is niet zo licht als de modale koersfiets en gezien zijn breedte wellicht ook niet zo windtunnelproof. Maar gezien de liggende houding zal het wel zo ongeveer hetzelfde zijn, denk ik. Ik merk ook dat koersfietspiloten met hun tuig gemakkelijker door allerlei poortjes en andere snelheidsvertragers slalommen. Maar toch blijf ik bij de driewieler.

Nu ik wat het fietsen betreft vermoedelijk weer op hetzelfde niveau zit als voor mijn onfortuinlijke valpartij in januari kan ik weer mee op het jaagpad. Ik raap er één op en word af en toe ook eens opgeraapt door één of meerdere jonge kerels. Maar ik zit toch comfortabeler. Dat blijkt ook uit de cijfers van Strava. We zijn augustus en ik heb bijna even ver gefietst als het volledige jaar 2019. Daar zit mijn revalidatie uiteraard voor tussen, maar ook de COVID-19 epidemie. Aangezien maanden lang allerlei afspraken weg vielen was er gewoon meer tijd om te fietsen. En dat heeft de klimaatverandering nu wel als pre: het is gewoon meer dagen mooi fietsweer. Behalve de voorbije week met temperaturen een eind boven de 30°C. Maar dan fiets ik toch gewoon in de vroege ochtenduren.

Mijn ritten worden ook steeds langer. Reed ik de voorbije jaren misschien 3 keer per jaar een dag meer dan 100 km dan gebeurde dit de voorbije maand wel elke week. Of twee keer per week.

Ik heb het plan opgevat volgende vrijdag en zaterdag een tweedaagse fietstocht te maken langsheen de Schelde naar Doornik en Ath. Hotelletje geboekt in Ath, provincie Henegouwen. Terug op zaterdag via de Dender. Afhankelijk van het weer wordt het de Ice Sprint - bij niet zo droog weer- of de Ice VTX - bij eerder droog weer. Dat beslis ik misschien pas vrijdagmorgen. Ik heb gisteren de Sprint nog eens van stal gehaald. Gewoon om het verschil te voelen. Aangezien hij vrij volledig is uitgerust is het verschil van bij de eerste trap merkbaar. Hij rijdt vlot, maar niet zo smooth als de VTX, ondanks de recente grondige opknapbeurt van de Sprint. Het weer blijft warm, dus veel meer dan een vers shirt en fietsbroek hoef ik niet mee te nemen. En een tandenborstel natuurlijk. Dat kan zo nodig ook mee in de banaantassen op de VTX.

Cool!!!!

Gisteren, voorlaatste schooldag in dit bijzondere coronaschooljaar. Ik fiets een rondje aan de voet van de Vlaamse Ardennen. Draaien en keren, klimmen en dalen. En ondertussen genieten van de wisselende landschappen en luchten. Ter hoogte van Vurste rij ik het jaagpad langsheen de Schelde op, richting Merelbeke. Ik heb de gewoonte mijn rondjes zo te plannen dat ik in het eerste gedeelte wind tegen heb om in de tweede helft te kunnen genieten van de wind in de rug. Een steuntje van windkracht aan 30 km/u is altijd meegenomen, dus de VTX maakt flink vaart. Voor mij zie ik een gele bewegende massa. Een troep schoolkinderen rijdt onder begeleiding van meesters en juffen het schooljaar naar huis. Ik haal ze in en bel. Dat veroorzaakt wat commando's en geroep vanwege de begeleiding. 'Opzij!' ' Aan de rechter kant!' Ik minder wat vaart, maar nog altijd rond de dertig per uur glij ik de bende voorbij. Weeral kreten, maar nu van de kinderen. 'Wow' en vooral 'Cool !!!' En zonder dat ik het wil voel ik de trike-smile op mijn gezicht opkomen.
Iedereen gelukkig.

Bagage

Ik wil de Sprint gebruiken voor transport en voor uitstappen met bagage. Weekendje aan zee bijvoorbeeld, als het weer mag. Of als Koerier voor Karwij. Daar is bagagecapaciteit voor nodig. Ik experimenteerde eerder met een begagedrager en daarbovenop een fietskoffertje dat nog wat stof stond te verzamelen. Zelfs al was de constructie vrij licht, vanaf het moment dat ik bagage wou laden werd het geheel wat wiebelachtig.

Het ziet er handig uit. Maar het zwaartepunt ligt meteen vaal hoger.

Bagage moet laag hangen op een trike. Banantassen hebben de neiging tegen het wiel te gaan hangen. Dat geeft gesleep en geschuur. Ik heb er wel liggen maar gebruik ze enkel wanneer echt nodig.

De Sprint zoals ik hem kocht. Met banaantassen.

Ik ben al jaren een tevreden gebruiker van het klickfix-systeem. Je klikt je tas op een beugel en de boel zit muurvast. Alleen heeft de trike geen klassiek stuur waar je zo'n beugel op kan monteren. En de hele tijd rondrijden met een bagagedrager waar slechts occasioneel iets aan wordt geklikt stoort mijn gevoel voor efficiëntie en esthetiek. Tot ik op het idee kwam de stuurhouders op het frame te monteren. Er moet wat ruimte worden opgevuld tussen het frame en de beugelringen, maar daar is een oude binnenband geknipt voor (letterlijk). Verder moest ik een goede manier vinden om het kabeltje dat ervoor zorgt dat de boel niet naar beneden hangt op een goede manier zien te leiden. Nu ziet het er zo uit.

De bagagebeugel neemt weinig plaats in.

Links een bagagerekje met rugzak, rechts een stuurtas van agu.

VTX en Sprint

Ondertussen staat de Sprint opnieuw in de garage.
Voor de VTX in huis kwam was de Sprint uitgerust voor toertochtjes op trajecten die voor de highracer niet doenbaar waren: onverharde stukken, vele bochten, lastige hellingen, gladheid, regenweer. De VTX kan dat allemaal wel aan, hoewel hij niet is uitgerust voor regenweer en vettigheid. Ik hoef voor het toerwerk de Sprint niet in te schakelen. Ik kan hem nu uitrusten voor het andere werk, namelijk transport. Dat mag wat zwaarder zijn en wat trager. Ik nam een foto van de twee trikes naast elkaar.

Het verschil in zithoogte is duidelijk te zien. 

De Ice Sprint is volgens de gegevens van Ice drie kilo zwaarder dan de VTX. Met het verschil in uitrusting wordt het verschil in gewicht groter. Mede door de lagere zit is de VTX daardoor duidelijk sneller dan de Sprint.

De Sprint krijgt meer uitrusting mee. Je ziet ook de rommelige garage.
Op de achtergrond kijkt de elektrisch aangedreven I-Trike een beetje jaloers naar zoveel concurrentie.

Ondertussen kreeg de Ice Sprint ook een Schwalbe Big Apple band om het 26" achterwiel. Die past nu precies onder het 28" spatbord. Bij 3 bar geeft de 55mm brede band zonder veel snelheidsverlies een zachte rit. Zo lang het mooi weer blijft laat ik de F-Lites om de voorwielen zitten. Als het opnieuw begint te regenen monteer ik ook daar de Big Apples plus de spatborden.

Ik monteerde ook links en rechts een klickfix beugel die normaal gebruikt wordt voor stuurtassen. Op die manier kan ik een tas of bagagerekje aan het frame klikken.

Ondertussen ...

... rij ik al enkele weken rond met de VTX. Afgezien van enkele ritjes met de Brompton, de Giant (rond de kerktoren) en de Scott 29" en 26" waren alle andere ritten met de VTX. Volgens Strava al meer dan 700 km.
De VTX geeft wat ie belooft: redelijk snel - maar niet zo snel als de Performer High Racer, redelijk wendbaar en redelijk comfortabel. Ik kan mee met de meeste racefietsers. Soms word ik voorbijgereden - vooral bergop - en soms rij ik er een voorbij. De gemiddelden zijn op trajecten met lange rechte stukken lager dan deze met de highracer, maar aangezien ik nog in revalidatie van mijn gebroken heup zit is dat niet helemaal te vergelijken. Op routes met veel draaien en keren zal dat verschil lager zijn, of misschien zelfs andersom. Ik ken in ieder geval wel enkele stroken of hellingen waar ik met de Performer liever omheen reed.
Dat is het grote verschil en dat was ook de bedoeling: de keuze van parcours wordt meteen een stuk ruimer. Enkel stroken die alleen met de MTB worden verteerd komen niet in aanmerking. Verder is er geen probleem met hellingen of onverhard, hoewel ik de voorbije week wel bleef steken in het grind, tot groot jolijt van de wegenwerkers voor wiens arbeid ik aan de kant moest.
De Performer ging de voorbije week de garagepoort uit. Hij werd achterop de rug van een rood Peugeotje geladen om in het zuiden des lands de Ravels te gaan proeven. De koper heeft geen ervaring met ligfietsen en lijkt me net lang genoeg om de deze high racer op grote wielen te kunnen temmen. Niet te veel aan denken.
Ik kreeg vandaag bericht dat de Ice Sprint zijn groot onderhoud heeft gehad. De hele aandrijving is vervangen en volgens Brecht van Fietser rijdt hij vlot. Ik reed er vroeger minder snel mee dan nu met de VTX en ik verwacht dat dit zo zal blijven, want ik wil hem consequent uitrusten als werkpaard: robuuste banden, spatborden, beugels voor bagage. De VTX hou ik zo kaal mogelijk. Benieuwd naar het verschil in rij-ervaring met beide fietsen.

VTX!

Hier is ie dan, the new kid in town.
Deze ICE VTX is mijn nieuwe speeltje.

Hij moet vanaf nu vooral de Performer High Racer vervangen. Die staat te koop. Ik hoop dat de corona-toestand snel achter de rug is zodat iemand anders kan genieten van de mogelijkheden van de racer.

Voor mij lijken de racing days voorbij. Ik ben nog aan het revalideren van mijn valpartij in januari. Fietsen gaat behoorlijk, maar ik denk dat ik mijn vroegere niveau niet meer haal. De drive om de snelste van het jaagpad te zijn is wat weg. Met de Ice Sprint was ik zeker niet de snelste. Met het toenemende herstel en de VTX onder mij ben ik nu al sneller dan de meeste maar af en toe word ik ingehaald door een jongere kerel met meer power op een racefiets. Die laat ik maar flinker zijn dan ikzelf.
Ik heb nog maar twee ritten gereden met de VTX en het is volop genieten. De trike geeft een heerlijk kart-gevoel. Wel uitkijken voor de vele gelegenheidsfietsers die dankzij de COVID-19 maatregelen hun fiets hebben (her-)ontdekt en de combinatie van sturen en vooruitkijken niet goed beheersen. Vooral als er een haag langsheen het fietspad staat is het dubbel uitkijken, ook al rij ik met een hel licht bovenop mijn helm.

Corona!

Niks nieuws onder de zon die vandaag weeral schijnt. De voorbije weken is er nauwelijks regen gevallen. Het werk is door de corona-epidemie vrijwel onmogelijk. Zo veel mogelijk sociale afstand behouden leidt tot afgstellen of uitstellen van afspraken. Ondertussen kan ik wat fietsen. Gelukkig heeft de veiligheidsraad de suggestie van Pieter De Crem dat een fietstocht van 50 km echt niet kan, niet gevolgd. Duidelijk iemand die zelf nauwelijks kilometers maalt.
Werken was er sowieso sinds 19 januari nauwelijks of niet bij. Op die dag ging ik met de mtb onderuit op plots opkomende ijzel. Gebroken heup, sleutelbeen en helm. Zonder die helm zat ik misschien nu niet te typen... Ik mag er niet te veel aan denken. Ik zit nu nog volop in de revalidatieperiode. Bezoeken bij de kinesist zijn afgelast maar ik fiets drie tot vier keer per week. Dat gaat beter dan stappen, maar nog lang niet zo goed als vroeger. Het valt me op hoeveel zonnefietsers geen helm dragen. Ik wil ze allemaal toeroepen: 'Draag toch een helm'.
Mijn favoriete fiets dezer dagen is de Ice Sprint trike. Hij gaat niet zo snel als de highracer maar hij is lekker comfortabel en ik kan er eindeloos mee doorgaan. Geen last van zadelpijn, tintelende polsen, rug- of nekpijn.

Ice Sprint. Tegenwoordig zonder bagagedrager en koffer.

Ik reed wel al enkele toertjes op de oude Scott 26" die ik een beetje heb omgebouwd tot hybride toerfiets. Zo kan ik af en toe mee met de rechtop fietsende medemens. De geveerde voorvork er uit en een stalen vaste voorvork er in. Schwalbe Kojak slicks op de wielen. Verder heb ik heel de aandrijving vervangen: pedalen, ketting, cassette.

De Scott 26" in zijn huidige look.

Gisteren reed ik de eerste keer met de Scott 29" mountainbike. Meteen 32 km maar dat was ver genoeg. Mijn heup liet zich achteraf voelen, maar na een nachtje slapen was dit weeral over.

Mijn voorkeur gaat dezer dagen dus naar de driewieler. daar later meer over....

Spelen in de sneeuw

Dit is wel heel lang geleden. Had ik niets te melden? Had ik er geen zin meer in? Weet ik niet. Ergens zat dit project in een uithoek van mijn gedachten. Maar ik fietste verder. Reed ook trajecten met de e-scooter, de trein en zelfs - jawel - met de auto! Die laatste rijdt wel op lpg, wat zo ongeveer de minst schadelijke fossiele brandstof is voor auto's. Nauwelijks fijn stof, 11 % minder co2. Bovendien is het een restproduct van de productie van benzine en diesel. Het werd/wordt door raffinaderijen gewoon in de lucht geblazen. Dan kan je er net zo goed op rijden.
Maar het ging over sneeuw. En over de ICE-Sprint. In de winter leg ik achteraan een mtb-band want op vette en vuile ondergrond wil het achterwiel wel eens doorslippen. Maar niet in de sneeuw. Getuigen daarvan de foto's die ik gisteren nam in de Kalkense Meersen.

Nieuwe wielen

De Orca is verkocht. Gedaan met forenzen naar een vaste werkplek. Maar dat betekent niet dat ik me niet meer verplaats. Wel meer occasioneel. Af en toe naar Gent. Vaak ook naar een station. Een beetje afhankelijk in welke richting ik wil treinen en op welk uur, liggen die stations tussen de 5 (Wetteren) en 10 km (Gent-Dampoort) van mij vandaan. Station Lokeren ligt op 16 km fietsen.  En ik wil daar niet bezweet aankomen. Ik overwoog verschillende mogelijkheden.

1. De Brompton uitrusten met ondersteuning. Vanaf € 600,00 vind je wel een kit. Voor die prijs koop je tegenwoordig echter een volledige ondersteunde plooifiets. Maar die hebben dan niet het ongelooflijke kleine plooiformaat van de Brompton. Ander nadeel is het gewicht. Draag je plooifiets van 20 kg maar eens naar boven in Station Antwerpen-Zuid.
2. De Ice Sprint uitrusten met elektrische ondersteuning. Maar dat zou hem herleiden tot een puur utilitair voertuig met een beperkte actieradius. De Orca haalde ooit 199 km  met één lading en eer je dat uit een gewone ombouwkit perst heb je al heel wat gewicht aan batterijen mee. En het is nu juist zo leuk fietsen met de trike. De enige beperking is mijn eigen conditie.
3. De aanschaf van een speedelec of speedbike. Zo'n mountainbike op testosteron. Je betaalt minstens € 3000,00 voor een degelijk exemplaar. Goeie optie. Heb er echter nog nooit mee gereden. En wat in de winter als het glad is? Daar had de Orca geen last van want die stond op drie wielen.

Drie wielen? Wat heeft drie wielen en brengt je zonder zweten ecologisch verantwoord tot 50 km ver?
De Goodyear Ego2 iTrike. Een elektrische scooter klasse B (tot 45 km/u).

Enkele keren geprobeerd en ik genoot ervan. Als fietser lijkt het wel vloeken in de kerk maar het is een leuk ding voor de prijs van een speedelec. En je krijgt bij aankoop nog een premie voor een Zero Emissie Voertuig (ZEV). Once in a lifetime wel te verstaan. Hij staat ondertussen in de garage en wordt gevoed met zonne- en windenergie, van onze panelen en van de coöperatieve windenergiemaatschappij Wase Wind waar ik lid van ben en enkel verkoopt wat ze zelf produceert. Ik ben plots niet meer de enige kandidaat in huis om ermee te rijden. Je hebt wel een verzekering, een rijbewijs en een helm nodig. Maar .... Je kan er ook met 2 op rijden.

De Orca is verkocht

Veel meer bericht hoort daar niet bij. De Orca is ontdaan van zijn belettering en is terug naar het noorden. Hoewel ik weet dat ik hem in de toekomst (te) weinig zou gebruiken, weet ik nu ook al dat er momenten zullen komen waarop ik zal denken: "Had ik nu nog maar de Orca". Bij mooi weer is hij vervangbaar, maar als de regen striemt over de Vlaamse velden zal ik met heimwee terug denken aan dit bijzondere voertuig.

De Orca is te koop.

Wegens nakende wijziging in mijn werksituatie biedt ik nu al de Orca te koop aan. Wie hem echt nog bij het begin van deze zomer wil mag hem nu al komen halen voor het ronde bedrag van € 8800,00.

De specs:

Velomobiel Flevobike e-Orca 033. (3 wielen, stroomlijn en bescherming tegen weer en wind).

Volledig uitgerust. Zeer comfortabel voor woon-werkverkeer of toerritten.

Bouwjaar 2013. 12.000 km.

Kleur groen met belettering www.karwij.be. Ongeval- en zelfs krasvrij.

Krachtige elektrische ondersteuning 250 wattmotor met LiFePo-batterij, 4 standen. Gecontroleerd op 8500 km. Ondersteund rijbereik ongeveer 150 km, afhankelijk van het gebruik.

Volledig geveerd. Hoge zit voor beter overzicht en betere zichtbaarheid in het verkeer.

20" gietwielen, met marathon (plus) banden.

Trommelremmen 90 mm links en rechts. Onafhankelijk bedienbaar.

Rohlhoffnaaf 14 versnellingen. Nazicht en verse olie op 500 km, zoals voorgeschreven.

Comfortabele stoel (medium). Verstelbaar. Ruime bagageruimte met extra netje.

Luxe verlichtingsset met onafhankelijk bedienbare lichten, usb-aansluiting.

Richtingaanwijzers en claxon.

Verlengde displayhouder met extra bel.

Ventisit bodemmat voor de bescherming van je bagage. Bidon- en pomphouder, smartphonehouder.

Dakje en extra beschermdekje tegen regen en guur weer. Bij mooi weer is er voldoende luchtcirculatie voor afkoeling.

De vliegende olifant.

Vakantie. Velen van ons zijn op reis. Anderen dromen ervan - zoals ik. Maar er zit een olifant in de kamer.

Driekoningen, Driekoningen ...

Met dank aan Ronny

Gespot

Surfgewijs mezelf gespot in dit filmpje! (03:26)